Jullie hebben waarschijnlijk al lang uit mijn gesteun en gezucht internet afgeleid dat ik met verhuizen bezig ben. Tot nu toe heb ik me met hulp van een paar handige vrienden vooral beziggehouden met het bewoonbaar maken van mijn nieuwe huis, maar op 18 mei ga ik echt verhuizen. Dan zitten (hopelijk) al mijn spullen in dozen, zijn alle Ikea meubels gedemonteerd, is de diepvriezer ontdooid, internet afgesloten en kan eindelijk het grote sjouwen beginnen.
Ik ben al er heel lang van overtuigd dat een traditionele relatie iets is wat je niet moet nastreven. Het is een band die maar al te vaak is gebaseerd op de concepten van afhankelijkheid, bezit en afspraken. Mensen zouden bij elkaar moet blijven omdat ze dat willen en niet omdat ze dat zo hebben afgesproken. Wat ik met de belangrijke mensen in mijn leven wil is vooral iets dat blijft. Niet iets dat gebaseerd is op het verlangen van het moment, opspelende hormonen of berekening. Ik ben ervan overtuigd dat er voor iedere combinatie van twee mensen een speciale band bestaat die uniek is voor die twee mensen, die alleen echt waarde heeft voor hunzelf. Het enige dat je daarvoor zou moeten doen is jezelf en elkaar de ruimte geven om die speciale band te ontdekken. Niet gebaseerd of verwachtingen, eisen of verlangens, maar gewoon iets dat je moet laten ontstaan. Alles kan en niets moet. Alleen dan krijg je een band die blijft. En hoe die er ook uitziet, dat is het soort band die ik graag zie. Dat is het soort band die ik met mensen wil hebben.
Tussen het verhuizen en klussen door vliegen ook de voorbereidingen voor DCL11 op 13 mei 2011, een themadag over Linked Open data. Het is een initiatief van Lukas Koster, Ivo Zandhuis en mijzelf met als bedoeling het gebruik van Linked Open Data in erfgoedorganisaties te bevorderen. Ons idee was om de theorie even te laten voor wat die is, en vooral de praktijk te laten zien. We hebben een paar ervaringsdeskundigen bereid gevonden om een inleiding geven. Daarnaast is er een linked open data workshop en een markt waar aanbieders van linked open datasets hun werk presenteren. We willen vooral laten zien dat Linked Open Data zowel voor aanbieders als gebruikers van erfgoedinformatie een schat aan mogelijkheden biedt, en dat met een lagere drempel dan je zou verwachten. Voor elk wat wils! Komt dat zien!
Nu mijn woonkamer vol verhuisdozen ligt kan ik er echt niet meer onderuit: inpakken. Het is iets waar ik veel moeite mee heb. Nee, ik schrijf het verkeerd: iets dat me veel tijd kost. Aan alles wat je vastpakt om in een doos te stoppen hangt namelijk een herinnering. En iedere herinnering wil even gekoesterd worden. Herinneringen kosten behoorlijk veel tijd bij het verhuizen. Ik ken mezelf. En toch ga ik proberen het voortvarend aan te pakken. Systematisch, geconcentreerd en efficiënt. Die herinneringen zijn er namelijk ook nog bij het uitpakken!
Een vreemd soort opwinding maakt zich van mij meester. De afgelopen maand leek het of alles overhoop moest. En een beetje snel graag. Over een paar uur ga ik een huurcontract tekenen voor een echt appartement met veel ruimte en rechte muren, waar je boekenkasten tegenaan kunt zetten. In Amsterdam, ook nog! Maandag begin ik met een nieuwe baan die me veel ruimte gaat geven en die me ook meteen flink aan het werk gaat zetten. Kan niet beter, allemaal! Maar kan iemand me misschien even vasthouden en zeggen dat het echt goed is?
Eens in de zoveel tijd koop ik een staatslot. Dat is het gevolg van een kriebel die soms komt opzetten als ik bij het zappen op TV een prijsuitreiking tegenkom. Maar die kriebel kan ook gewoon uit de lucht komen vallen. Die kriebel die praat tegen me: “wat zou je doen als je eens een echt grote prijs zou winnen”? Tja, en dan begint het dromen. Het bezit van geld is voor mij niet eens zo belangrijk, maar je kunt er wel leuke dingen mee doen. Zoals uitdelen. Of een huis kopen. Of vastzetten in een fonds waar je je leven lang inkomen uit haalt zodat je altijd alleen maar hoeft te doen wat je leuk vindt. Het is goed mogelijk dat er uiteindelijk helemaal niets aan is om niet meer te hoeven werken, maar dat doet er niet toe. Waar het om gaat is even te kunnen dromen over kansen en mogelijkheden. Dat is wat je in feite koopt met een lot: een handvol kansen. Die kans-kriebel wordt steeds sterker en op een gegeven moment sta je dan bij de kassa in de supermarkt met een straatje in je handen. Ik heb nooit zelfs maar een redelijke prijs gewonnen, maar toch is het iedere keer weer genieten. Want deze keer zou het zomaar eens raak kunnen zijn, en dan…
