Op 18 juni werd voor de twintigste keer De Parade geopend, traditiegetrouw in Rotterdam. Het vertrouwde paradeterrein daar is al vier jaar bezet door wat de Rotterdammers liefdevol ‘de blunderput’ noemen, een ondergrondse parkeergarage in wording met een abonnement op tegenslagen. Gelukkig kon De Parade terugvallen op het Nederlands Architectuur Instituut waarvan ook het gebouw gebruikt kon worden. Maar zoals het er nu uit ziet zal De Parade volgend jaar weer op de vertrouwde plek in het museumpark kunnen bivakkeren.
Vandaag sta ik even stil
Bij was en is
Bij toen en nu
Bij altijd en nooit
Bij komen en gaan
Bij mijn herinnering aan jou
Van de bijna 80 voorstellingen die dit jaar op De Parade geprogrammeerd zijn heb ik er nog geen tien gezien. Daarom was ik eigenlijk van plan om niet op specifieke voorstellingen in te gaan. Zou niet eerlijk zijn, toch? Voor één voorstelling wil ik toch een uitzondering maken: Lastig van Theater Hofplein.
Vandaag (18 juni 2010) gaat De Parade weer van start. De reizende theaterkermis begint in Rotterdam waar ze de omgeving van het Nederlands Acrhitectuur Instituut vrijwel volledig in gebruik heeft genomen. Er is minder plaats dan vorige jaren door de grootschalige bouwwerkzaamheden in de omgeving. Ook het NAI gebouw zelf wordt gebruikt. Onder andere door de reizende theatertentoonstelling van het TIN, Ergens en Overal.
In het weekend van 11 juni stond in het Amsterdamse Muziekgebouw aan het IJ de theatervorm ‘Noh’ op het programma. Deze Japanse vorm van muziektheater had zijn hoogtepunt in de 14e eeuw maar is nog veel ouder. Het is een sterk rituele vorm van theater. Voor alle aspecten zijn er regels. Het speelvlak is bijvoorbeeld in negen vierkanten opgedeeld, die ieder een eigen betekenis en functie binnen de voorstelling hebben. Maar ook de bewegingen van de acteurs, de kostuums, maskers, koor, muziek (twee of drie trommels en een fluit) zijn tot in het allergrootste detail beregeld. Dat maakt van een Noh voorstelling meer een rituele ceremonie, dan dat wat wij ons bij theater voorstellen. En bij Noh worden alle rollen gespeeld door mannen. Deze sterk door tradities bepaalde kunstvorm wordt in Japan vooral gespeeld door Noh families. In het Muziektheater werden de hoofdrollen gespeeld door Umewaka Rukuro Gensho, het 56e hoofd van een beroemde Noh familie.
Soms zou ik willen dat ik mijn spullen beter opruimde. Maar het is ook vaak wel handig dat ik vrijwel nooit iets weggooi. Gisteren moest ik opeens denken aan een eenvoudige website die ik in 2002 gemaakt had: stemverstandig.nl . Ik heb de site indertijd gemaakt naar aanleiding van de verrechtsing en verharding die mijn vrienden en ik toen in de politiek zagen. Ik heb de bestanden en database van die site vandaag teruggevonden en weer geïnstalleerd. En tot mijn opperste verbazing werkt het allemaal ook nog. Ik heb de inhoud niet aangepast, behalve de mededeling dat de site uit 2002 komt. Dat betekent dat sommige links niet meer werken. Maar het geeft wel een aardig beeld van wat ons acht jaar geleden bezig hield.
Ieder land heeft geschiedenis die het liever zou vergeten. Grote geschiedenis die jaren duurt en hele continenten betreft, maar ook kleine geschiedenis. Gebeurtenissen van maar een paar minuten die nooit hadden mogen gebeuren. Te gruwelijk en te beschamend om zelfs indirect aan terug te denken. Zo ook een groot feest in het kasteel van het Oostenrijkse dorpje Rechnitz, waar iedereen van enig belang aanwezig was. Het was het laatste feest, want het was duidelijk dat over enkele dagen de Russen zouden binnenvallen. De oorlog kon ieder moment voorbij zijn. Door een onvoorspelbare en niet na te vertellen samenloop van omstandigheden hebben alle feestgangers aan het einde van het feest een geweer in hun handen. Geweren die worden leeggeschoten op 180 hongaarse joden, waarvan geen het bloedbad overleeft.
Fier staat hij op de brug als een bevaren
kaptein, met gouden strepen, pet en al.
Voorheen was hij een stuurman aan de wal,
steeds vol kritiek, geladen met bezwaren
tegen ‘t beleid van die zijn meerdren waren;
nu weet hij amper wat hij zeggen zal,
verwisselt stuur- en bakboord, schoot en val,
en commandeert bij voorkeur met gebaren.
