Een avondje uit is voor mij dan ook niet alleen een avond met theater of film, maar zeker ook uit eten. Het laatste half jaar is er bij mij weinig gekomen van uitgaan, maar intussen begint het toch weer te kriebelen. De eerste theateravonden heb ik al gehad maar van echt uit eten is nog maar heel weinig gekomen. Na een bezoek aan ‘Taste of Amsterdam‘ een paar weken geleden begon ik toch wel erg veel zin te krijgen om de inwendige Ad weer eens goed te laten verwennen. En ik ben weer eens bij mijn vrienden gaan polsen wat zij leuk en lekker vinden.
In ‘Papa was a Rolling… Nobody’ vertelt Joy Wielkens hoe ze opgroeide met haar moeder en haar zus Jane in het Amsterdamse stadsdeel Osdorp. Zonder vader, zoals bij veel Surinaamse gezinnen. Ze vertelt haar verhaal in korte spelscenes die situaties en gebeurtenissen uit haar jeugd laten zien. Deze scenes wisselt ze af met muziek uit de Tamla-Motown traditie, waarin ze laat horen ook een geweldige zangeres te zijn. Deze muziek (waaronder ‘Papa was a Rolling Stone’ van The Temptations en ‘If loving you is wrong‘ van Millie Jackson) geeft treffende illustraties bij het verhaal dat Joy vertelt. De muziek is ook daarom bijzonder omdat de voor Motown zo kenmerkende rijke arrangementen met blazers zijn vervangen door het ingetogen gitaarspel van Vladimir Spisiak. Dat geeft de zangeres Joy Wielkens ook heel veel ruimte, die ze ook helemaal benut.
Stel je krijgt een mobieltje in handen dat stijf staat van berichten en foto’s van de eigenaar. Niet zo vreemd als je dan nieuwsgierig wordt. Zowel berichten als foto’s vertellen je al een en ander over die persoon, maar met een beetje geluk is er ook veel informatie op Internet te vinden. En als die persoon dan ook nog eens erg spraakzaam is, dan kun je toch een aardig beeld opbouwen van de eigenaar van die gevonden telefoon. Leuk om iemand zo te leren kennen, toch? En als je zover bent, wat ga je dan doen? De telefoon terugbrengen? Een boek schrijven? Een theatervoorstelling maken?
Ik zie mezelf graag als een redelijk denkend en verstandig mens. Ik heb gestudeerd, houd van kunst en wetenschap en heb een groot vertrouwen in mijn vermogen om te leren wat ik nog niet weet en te leren begrijpen wat ik nog niet begrijp. Hoeveel tijd dat dan ook kost. Tegelijkertijd wordt mijn besef steeds groter dat ik eigenlijk helemaal niets weet en nog veel minder begrijp. En daartegen wapen ik mezelf niet met ongeloof of verzet maar met respect voor het onbekende en onbegrijpelijke. Dan ben je toch een verstandig mens?
Ik was ooit als geluidstechnicus betrokken bij een jongerenkoor, in een tijd dat ik nog meer met kabels, stekkers en knoppen had dan nu het geval is. Ik had nooit een instrument bespeeld, maar al doende leerde ik een beetje bas, gitaar en keyboard spelen. Met de nadruk op ‘een beetje’. En gaandeweg raakte ik meer betrokken bij de muzikale kant van het koor. De leukste ‘klus’ uit die tijd was dat ik samen met de vaste pianist een groot deel van de muziek van Jesus Christ Superstar heb uitgezocht en uitgeschreven, zodat we hiervan met het koor een concertopvoering konden geven. Toen de dirigent van het koor ermee ophield leek ook het koor op te houden met bestaan. Ik heb toen nog een afscheidslied voor die dirigent geschreven en met het koor ingestudeerd.
