Yonit
Vandaag is het een jaar geleden dat Yonit uit het leven stapte. De vierde poging in de tijd dat ik haar kende. Ik heb twee keer voor haar 112 gebeld en heb haar bij de voorlaatste poging zelf gevonden. En daarbij staat me onze eerste ontmoeting, bijna twee jaar geleden, nog zo helder voor ogen. Ik zie haar nog zitten in de IJ-kantine in Amsterdam-Noord. Stralende glimlach, grote ogen, en een verwachtingsvolle blik. Een mooie, leuke vrouw. Een paar stappen dichterbij zag ik haar onderarmen met daarop meer littekens dan ik ooit bij een mens heb gezien. Ze sneed dus. Ik schrok. Dat beeld van wanhoop en diepe ellende paste gewoon niet bij de brok levenslust die ik op dat moment voor me zag. Ik wist dat ik er goed aan deed om afstand te houden, maar ik had me al laten inpakken.



