Ad Aerts

Ieder land heeft geschiedenis die het liever zou vergeten. Grote geschiedenis die jaren duurt en hele continenten betreft, maar ook kleine geschiedenis. Gebeurtenissen van maar een paar minuten die nooit hadden mogen gebeuren. Te gruwelijk en te beschamend om zelfs indirect aan terug te denken. Zo ook een groot feest in het kasteel van het Oostenrijkse dorpje Rechnitz, waar iedereen van enig belang aanwezig was.  Het was het laatste feest, want het was duidelijk dat over enkele dagen de Russen zouden binnenvallen. De oorlog kon ieder moment voorbij zijn. Door een onvoorspelbare en niet na te vertellen samenloop van omstandigheden hebben alle feestgangers aan het einde van het feest een geweer in hun handen. Geweren die worden leeggeschoten op 180 hongaarse joden, waarvan geen het bloedbad overleeft.

Fier staat hij op de brug als een bevaren
kaptein, met gouden strepen, pet en al.
Voorheen was hij een stuurman aan de wal,
steeds vol kritiek, geladen met bezwaren

tegen ‘t beleid van die zijn meerdren waren;
nu weet hij amper wat hij zeggen zal,
verwisselt stuur- en bakboord, schoot en val,
en commandeert bij voorkeur met gebaren.

Op woensdag 9 juni 2010 hebben anderhalf miljoen Nederlanders op de PVV gestemd. De overige miljoenen reageerden geschokt en verbaasd met als achterliggende gedachte dat niemand met een beetje gezond verstand voor zo’n verkiezingsprogramma kan zijn. En de conclusie die veel mensen trokken was dan ook dat dat het geval moest zijn: PVV-stemmers zijn dom.  Op facebook kreeg de pagina ‘We apologize for the 1,5 million dutch people that voted for Geert Wilders‘ in twee dagen tijd meer dan  30.000 fans.  Bij mij kan dat er niet in. Het lijkt me wel erg onwaarschijnlijk dat bij zoveel mensen het IQ gehalveerd zou zijn. Maar zelfs als dat het geval is, kun je anderhalf miljoen mensen niet negeren. Niet in het dagelijks leven, en niet in de politiek. Geert Wilders zei het op de verkiezingsavond al: De Nederlandse politiek kan niet mee om de PVV heen. Ik durf daar nog aan toe te voegen dat de Nederlandse politiek dat ook niet moet willen.  Het enige wat je daarmee bereikt is dat Nederland in twee kampen verdeeld wordt, die niet met elkaar communiceren: het is zij of ons. Dat is geen goed startpunt om de problemen aan te pakken waar ons land nu mee zit.

• Wakker worden lukt niet echt. Dan maar slaperig op pad…. #
• Ging iets mis met de link. Het moest natuurlijk http://bit.ly/cV6g3A zijn…. #hap4 #
• I just became a member of the Twub for #eeno at http://twubs.com/eeno #
• http://tweetphoto.com/23621655 Dit is dus het gat in de grond dat ooit Station Rotterdam CS moet worden… #

In een afgeladen Theater Carré werd op 1 juni Het Holland Festival 2010 geopend met een wel heel bijzonder concert. Op het programma stond een eerbetoon aan de meest beroemde en gewaardeerde zangeres van de Arabische wereld, de in 1975 overleden Oum Kalthoum. Hoewel ze hier vrijwel onbekend is, heeft ze in haar geboorteland en ver daarbuiten de status van superster. Met haar uitgesproken voorkeur over wat ze wilde zingen heeft ze ook veel muziek en teksten laten schrijven. Daarmee leverde ze ook een grote bijdrage aan de Arabische populaire muziek.

Bijzondere dag 1 juni 2010. Op die dag was ik namelijk in twee theaters. ‘s Avonds was ik bij de openingsvoorstelling van het Holland Festival in Carré, en eerder op die dag was ik in het nieuwe Bijlmer Parktheater. Ik was er alleen niet voor een theatervoorstelling of concert, maar voor een ‘Kom je ook?‘ dag, georganiseerd door Stichting Doen en Mediamatic. Deze dagen worden een paar keer per jaar georganiseerd met elke keer een ander thema, maar wel steeds bekeken vanuit het perspectief van nieuwe media en de kunst-, cultuur- en erfgoedsector (je weet wel, die linkse hobby die na de verkiezingen van 9 juni misschien wel wordt opgeheven).  Vast element van deze dagen zijn de elevator pitches waarbij in een moordend tempo een handvol nieuwe-media ideeen voor de erfgoedsector de revu passeren. De winnaar krijgt professionele ondersteuning bij het realiseren van het idee. Deze dagen zijn iedere keer weer inspirerend, en ook de vijfde editie van ‘Kom je ook?‘ was daarop geen uitzondering. Het thema van ‘Kom je ook?‘ 5 was het vertellen van verhalen in in de kunst-, cultuur- en erfgoedsector. In dat kader mocht ik zelfs meedoen met een workshop van meesterverteller Wijnand Stomp.

Met het verlaten van de prachtige gebouwen aan de Amsterdamse Herengracht besloot Theater Instituut Nederland (dat nu graag gewoon kortweg TIN wil heten) dat ze vanaf dat moment haar publiek zelf zou gaan opzoeken. De afgelopen anderhalf jaar heeft dit al geleid tot tentoonstellingen in Zwolle en in Amsterdam. Maar met geen tentoonstelling gaat TIN zo ver met het opzoeken van haar publiek dan met de reizende tentoonstelling ‘Ergens en Overal’, een tentoonstelling over 40 jaar locatietheater in Nederland.