Het was weer een ouderwetse Steve Jobs stand-up show met veel ‘amazing’ en ‘awesome’, de presentatie van de iPad op 27 januari 2010. Het moet een vervanging worden voor pc, boek, krant, tv en gameconsole, bestuurd met je vingers op een aanraakscherm. Toegegeven, net als de eerder iGadgets ziet deze er weer lekker uit, en ik was al behoorlijk gevoelig voor iGadgets. Apple maakt mooie en bruikbare produkten, en ik ben nog steeds erg enthousiast over mijn iPhone, die mijn universele poort naar informatie, communicatie en amusement is geworden. Maar nu vraag ik me toch af: wil ik wel een A4 iPhone? Het mooie van de iPhone is zijn handzaamheid. En dit ding is gewoon te groot. Ik heb geen kledingstukken met zakken waar het in gaat passen. Je zou hem natuurlijk in een geile notepad sleeve kunnen meenemen, maar is het dan niet veel handiger je macBook daarin te stoppen? Net zo groot en met (nog) meer mogelijkheden.
#Vorige week is het er eindelijk van gekomen om Antichrist van Lars von Trier te bekijken. Ik had mijn uiterste best gedaan er niets over te horen of te lezen. Ik wist niets van de film behalve dat ik zelf een mening moest vormen. Daar heb ik meestal geen problemen mee, maar deze film is in dat opzicht een enorme uitdaging. Ik zou graag een mening geven in in een enkele zin, maar dat is gewoon onmogelijk. Voor mij dan. Het probleem zit niet in de expliciete sex-scenes. Ook niet in de gruwelijkheden die getoond worden. Niet in de sprekende dieren die worden opgevoerd. Of in de symboliek die er als een dikke saus overeen ligt. En zeker niet in het ongeloofwaardige verhaal.
