Het was weer een ouderwetse Steve Jobs stand-up show met veel ‘amazing’ en ‘awesome’, de presentatie van de iPad op 27 januari 2010. Het moet een vervanging worden voor pc, boek, krant, tv en gameconsole, bestuurd met je vingers op een aanraakscherm. Toegegeven, net als de eerder iGadgets ziet deze er weer lekker uit, en ik was al behoorlijk gevoelig voor iGadgets. Apple maakt mooie en bruikbare produkten, en ik ben nog steeds erg enthousiast over mijn iPhone, die mijn universele poort naar informatie, communicatie en amusement is geworden. Maar nu vraag ik me toch af: wil ik wel een A4 iPhone? Het mooie van de iPhone is zijn handzaamheid. En dit ding is gewoon te groot. Ik heb geen kledingstukken met zakken waar het in gaat passen. Je zou hem natuurlijk in een geile notepad sleeve kunnen meenemen, maar is het dan niet veel handiger je macBook daarin te stoppen? Net zo groot en met (nog) meer mogelijkheden.
#Vorige week is het er eindelijk van gekomen om Antichrist van Lars von Trier te bekijken. Ik had mijn uiterste best gedaan er niets over te horen of te lezen. Ik wist niets van de film behalve dat ik zelf een mening moest vormen. Daar heb ik meestal geen problemen mee, maar deze film is in dat opzicht een enorme uitdaging. Ik zou graag een mening geven in in een enkele zin, maar dat is gewoon onmogelijk. Voor mij dan. Het probleem zit niet in de expliciete sex-scenes. Ook niet in de gruwelijkheden die getoond worden. Niet in de sprekende dieren die worden opgevoerd. Of in de symboliek die er als een dikke saus overeen ligt. En zeker niet in het ongeloofwaardige verhaal.
Hoewel ik er al sinds het derde kwartaal van de vorige eeuw niet meer woon, voel ik me nog steeds Limburger. Ik woon graag in Haarlem, heb een geweldige baan in Amsterdam. Mijn sociale leven speelt zich hier af. Ik geniet met volle teugen van het cultuurbad dat Amsterdam en omgeving me bieden. Ik verwacht niet dat ik ooit weer in Limburg ga wonen, maar het blijft toch op een of andere manier trekken. Je hoort ook nog steeds dat ik uit het zuiden kom. Zelfs tien jaar studie Nederlands hebben dat niet kunnen veranderen. En dat hoeft van mij ook niet. Het accent hoort bij me: “Ich bin ein Limburger!”
Limburgers trekken elkaar op een of andere vreemde manier ook aan. Zo liep ik via twitter tegen een aantal Limburgers aan die net als ik in Haarlem wonen. Tja, en dan is het gemijmer natuurlijk niet van de lucht. Zeker met een glas Limburgs bier erbij. En zo ontstond ook het plan van een Limburg Bedevaart. Een dagje weer naar het zuiden afzakken om daar te genieten van al het goede dat onze geliefde provincie te bieden heeft. Zoals Ridder, Leeuw, Gulpener, Brand, Alfa, Hertog Jan, Lindeboom, maar ook Kerkomse Triple, Bink Bruin, Gulpener Dort, St.Gummarus Dubbel, Imperator, Avondrood, Blonde Christoffel, Hertog Jan Grand Prestige, Korenwolf, Venloosch Alt, Zonnestraal, Adelardus, Gouverneur Brune, Gerardus, Château Neubourg, Mestreechs Aajt, Het elfde gebod, Janneke, Venloos Alt, Christoffel, Valkenburgs Wit en nog veel, veel meer. Op 16 april gaat het gebeuren. Ik heb er zin in!
Ik vind het leuk om te geven en te delen. En dat is met name zo leuk omdat je er zelf ook weer van groeit. Je leert jezelf beter kennen, en doet altijd weer kennis en ervaring op die leuk is om te hebben en te delen. Als ik wat met iemand wil delen of iets wil geven, dan doe ik dat omdat ik dat leuk vind, en zonder voorwaarden of tegenprestatie. Wil je mij iets geven, vind ik dat geweldig. Het is namelijk ook leuk om iets te krijgen. En het is fantastisch als mensen iets met je willen delen. Het mooiste is als je iets geeft wat jij zelf graag wilt geven. Omdat je dat leuk vindt, of omdat je vindt dat de persoon aan wie je wat wilt geven dat waard is.
Ik verbaas me er over hoe gemakkelijk mensen erover heen stappen dat steeds meer van ons doen en laten geregistreerd wordt. Dankzij onze mobiele telefoons is nu al tot op enkele meters nauwkeurig vast te stellen waar we op ieder moment van de dag zijn. Via de OV-Chip kaart wordt bijgehouden hoe we ons door het openbaar vervoer bewegen. Onze PIN uitgaven geven een goed inzicht in waar we ons geld aan uitgeven. Bibliotheken registreren alle geleende boeken. En straks geeft het rekeningrijden ook nog eens een perfect overzicht van wat we met de auto doen. Combineer al die informatie en maar weinig is nog privé. Toch zitten we er niet zo mee. “We hebben toch niets te verbergen” is een veelgehoorde reactie. De wetgever ziet in al die registratie een welkome mogelijkheid om effectiever misdaad te kunnen bestrijden. En van grootschalige actie tegen deze inbreuken in ons privéleven komt het dan ook niet.
Het is weer zover. Ik moet weer een nieuw boek uitzoeken om te gaan lezen. Hieronder mijn leesplankje van het moment…..
