Aan het begin van dit jaar kon ik een paar maanden een iMac lenen van een goede vriendin. Zij vond dat ik geen volledig mens kon zijn als ik niet tenminste een tijdje met een echte Apple gewerkt had. De iPhone die ik op haar aandringen had gekocht was het toch nog niet helemaal. Tot dat moment vond ik Apple computers vooral mooi. Wat mijn mening vooral heeft doen omslaan is dat ik een keer een uur heb lopen zoeken hoe ik een printer moest installeren. Om vervolgens te ontdekken dat de iMac alle printers in mijn Linux netwerk al lang gevonden en geinstalleerd had. Ik was om. Helemaal. Ik heb mijn geleende iMac met tegenzin teruggegeven, maar het is nooit gestopt met knagen: ik wil een Apple. Een echte.
Vroeger kwam je het vaak tegen. Tegenwoordig zie je het ovaal koperen mansbakje alleen nog bij orgeldraaiers. Bij straatmuzikanten zie je het verder niet meer in die vorm, maar wordt het concept nog steeds gebruikt: bevalt het je wat je aangeboden krijgt, dan geef je geld, en je bepaalt zelf hoeveel. Vind je dat je niets van waarde krijgt, betaal je ook niets. We kijken er een beetje op neer, maar eigenlijk is het het concept minstens zo eerlijk als zijn meer gebruikelijke tegenhanger, waarbij niet de koper maar de verkoper de waarde van een produkt of dienst bepaalt.
#
Wat mij betreft was het hoogtepunt van de uitreiking van de TIN Theaterprijzen op 11 november 2009 niet de uitreiking zelf, maar het gastoptreden van de grote charismatische filmkunstenaar Peter Greenaway die de bezoekers verraste met een provocerend en intrigirend college over beeldtaal. Over de nieuwe beeldtaal wel te verstaan. Want de oude beeldtaal heeft toch echt wel afgedaan na de uitvinding van de afstandsbediening aan het einde van de vorige eeuw. Wie wil er nu nog kunst tot zich nemen door twee uur stil te zitten en strak één kant uit te kijken? Dat is toch wel heel erg 20e eeuws. En vervolgens liet hij voorbeelden zien van nieuwe beeldtaal, waarvan hij vooraf al aangaf dat we met zijn allen wel eerst eens moesten leren met beeldtaal om te gaan. Een vermogen dat we sinds onze kindertijd toch aardig hebben verkwanseld.
Stel je voor: zet tien mensen bij elkaar die elkaar niet kennen, maar die allemaal wel de intentie hebben de anderen te helpen. Allemaal zitten ze met een vraag waarop ze het antwoord zoeken. Één voor één komen hun vragen aan de orde. Bij iedere vraag denken negen mensen na over het antwoord, en laten weten wat daarbij in hun opkomt. Dat is in het kort de opzet van de workshops van Durf Te Vragen.
