Ad Aerts

Prince, een zwarte Labrador Retreiver, doet zijn uiterste best om zijn gezin bij elkaar te houden: Kate en Adam en hun kinderen Hal en Charlotte. Dat doet Prince omdat hij van zijn gezin houdt, maar ook omdat hij volgens het Labrador Pact daartoe verplicht is: ‘Serve and Protect Your Family’.  Een belangrijke en geheime opdracht, waarvoor hij is bereid is tot het uiterste te gaan. Hij is zelfs bereid om daarvoor de belangrijkste regel van het pact te overtreden. Er zijn al te veel families uit elkaar gevallen. Prince is geen Lassie die als een soort wonderhond alle mensenproblemen oplost. Prince moet er hard voor werken. En zonder enige kans op waardering, want de mensen hebben geen weet van zijn taak. En mensen hoeven dat ook niet te weten. Ondanks alle gevolgen die dat kan hebben.

Verkeerde toespraak? Zou er niet eigenlijk iets in moeten zitten als: “De technische vooruitgang  biedt de mens nieuwe kansen om contact te leggen met anderen.  Meer dan ooit beschikken we over middelen  om de ander aan te kijken en onze ogen en oren open te stellen voor de mensen in onze omgeving. Niemand hoeft meer een vreemde te zijn. Niemand hoeft meer alleen te zijn.   Je spreekt elkaar ook zonder gesprek, je ziet  elkaar ook zonder naar elkaar te kijken.  Korte boodschappen zijn voldoende voor het leggen van langdurig contact.  De moderne techniek geeft mensen nieuwe kansen om dichter bij elkaar te komen.  We  verschuilen ons niet achter onze schermen, maar we gebruiken ze als poort naar onze medemens. Wij kunnen nu  spreken en luisteren zoals we nooit eerder hebben gekund.  Contact leggen is zoveel eenvoudiger geworden.   Meer dan ooit zoeken vreemden elkaar op voor betekenisvol en waardevol menselijk contact. We hoeven alleen maar deze kansen te grijpen. We hoeven alleen maar contact te maken.”

Ik had vannacht toch zo’n rare droom. Het was prachtig weer. De zon scheen en iedereen was zomers gekleed. In de krant stond een bericht met de kop ‘Geen treinen door weersomstandigheden’. Wat bleek – Prorail had er geen rekening mee gehouden dat het ook weer warmer kon worden en de gasbrandertjes die de wissels moesten ontdooien op de hoogste stand laten staan. Als gevolg daarvan waren wissels en rails op grote schaal gaan uitzetten waardoor het spoorwegnet onbruikbaar was geworden. Het was gelukkig maar een droom. Toch?

Zoals de parade hoort bij zwoele zomeravonden, hoort de winterparade bij sneeuw, kou en glühwein. Een verwachting die meer dan uitkwam op de eerste openbare winterparadeavond van 2009. Het was net de eerste winterdag van het jaar, waarop het verkeer op de weg maar vooral op de rails helemaal vastliep. Waarschijnlijk was het ook daardoor een stuk rustiger dan ik me van vorig jaar herinner. Wel jammer, want wat ook bij zowel zomer- als winterparade hoort is gezellige drukte.

Het expertspel is populairder dan ooit. Dit heeft waarschijnlijk te maken met de hoge inzetten en het gevaar ontmaskerd te worden als speler. De belangrijkste reden hiervoor is de enige spelregel van het spel: zorg ervoor dat je niet ontmaskerd worden als speler. De speler zal tot het uiterste moeten gaan om de tegenspelers ervan te overtuigen een echte expert te zijn met veel vakkennis en ervaring.

Zes multi-instrumentalisten, clowns, cabaretiers, acrobaten maken op 99 instrumenten muziek uit alle windstreken. Je weet als publiek niet waar je oren en ogen op moet richten, je verveelt je geen moment, en je gaat na afloop naar buiten met een humeur waar de grootste zwartkijker nog geen gat in kan schieten.  De voorstelling Kopmannen van de Wereldband zou zeker in de donkere wintermaanden vergoed moeten worden door de zorgverzekering…

Op 30 november 2009 presenteerde Erwin Blom zijn boek ‘Handboek Communities – de kracht van sociale netwerken’ aan het publiek. De belangstelling voor de presentatie was groot en er waren veel mensen aanwezig die direct of indirect betrokken waren bij het maken en verspreiden van het boek. Met name de Nederlandse twitteraars waren erg goed vertegenwoordigd. Zoals Martijn Aslander (een van de sprekers) het verwoordde: het zou een ramp zijn voor de Nederlandse twittergemeenschap als er op dat moment een bom zou vallen bij Seats2Meet in Utrecht, waar de presentatie werd gehouden.

Wat mij betreft was het hoogtepunt van de uitreiking van de TIN Theaterprijzen op 11 november 2009  niet de uitreiking zelf, maar het gastoptreden van de grote charismatische filmkunstenaar Peter Greenaway die de bezoekers verraste met een provocerend en intrigirend college over beeldtaal. Over de nieuwe beeldtaal wel te verstaan. Want de oude beeldtaal heeft toch echt wel afgedaan na de uitvinding van de afstandsbediening aan het einde van de vorige eeuw. Wie wil er nu nog kunst tot zich nemen door twee uur stil te zitten en strak één kant uit te kijken? Dat is toch wel heel erg 20e eeuws. En vervolgens liet hij voorbeelden zien van nieuwe beeldtaal, waarvan hij vooraf al aangaf dat we met zijn allen wel eerst eens moesten leren met beeldtaal om te gaan. Een vermogen dat we sinds onze kindertijd toch aardig hebben verkwanseld.

Laat ik maar met de deur in huis vallen. Ik vind het begrip ‘Nieuwe Media’ uitermate stom. Het lijkt mischien heel vreemd dat te horen van iemand die zich beroepsmatig met diezelfde ‘Nieuwe Media’ bezig zou moeten houden. Maar ik wil me ook helemaal niet exclusief  daarmee bezighouden. Het is kortzichtig, onzorgvuldig en ineffectief dat te doen. Maar voordat mijn werkgever besluit dat ik dan maar ander werk moet gaan zoeken, laat ik eens  proberen duidelijk te maken wat mijn bezwaren precies zijn.

Ik geef het niet graag toe,maar die OV-chipkaart is helemaal zo gek nog niet. Niet omdat hij zo goed zou werken, maar eerder omdat dat juist niet het geval is.  Ik durf zelfs te stellen dat de OV-chipkaart op dit moment een van de voordeligste legale manieren van met bus en tram reizen is. Een paar tips op je op weg te helpen…