De afgelopen weken heb ik me regelmatig afgevraagd waarom iedereen zo ontevreden is over ‘Project Nederland’. Is het project dan zo bijzonder? Ook in dit project gaat het toch om het bereiken van doelen, binnen de tijd, en binnen het budget. Natuurlijk zijn er wel heel veel mensen bij betrokken, en zijn er heel veel deelprojecten en heel veel doelen die bereikt zouden moeten worden. Maar ik denk dat dat juist redenen zijn om vast te houden aan de basisprincipes van projecten.
Op 2 maart 2010 organiseert Mediamatic alweer voor de vierde keer het culturele media-evenement ‘Kom je Ook?’, dit keer in het Transformatorhuis op het terrein van de Westergasfabriek in Amsterdam. En voor de vierde keer dreigt het een succes te worden. Zo ‘erg’ zelfs, dat er dit jaar nog drie edities van dit evenement gepland zijn. En ik baal er behoorlijk van dat ik nu al twee keer verstek heb moeten laten gaan. Gelukkig zijn er herkansingen: Kom je ook? 5 (mei), Kom je ook? 6 (september) en Kom je ook? 7 (december).
Formeel zijn het geen hackers, maar irritant en illegaal zijn ze wel. Sites die je leuke dingen beloven en je om je twitter login wachtwoord vragen of zogenaamd twitter gebruiken om je op hun site te laten inloggen. Als je een van beiden doet, wordt er vervolgens in jouw naam DM’s naar je vrienden gestuurd met links naar malafide websites. Veel twitteraars die dat overkomt vinden dat ze gehackt zijn, maar in feite hebben ze de onverlaten zelf binnengelaten.
Eigenlijk is ‘De Infiltrant’ een grimmig en boosaardig verhaal over vriendschap en verraad. Het gaat over twee vrienden die al jong in het criminele circuit terechtkomen. Een ervan zich ontwikkelt tot een medogenloze misdaadondernemer voor wie een menselijk leven niets waard is. De ander komt toch op het rechte pad, maar wordt uiteindelijk gedwongen zijn vroegere vriend te verraden. Een verhaal vol moord en doodslag. Een verhaal waarvan overduidelijk is dat het niet goed kan aflopen. Een ingewikkeld verhaal met een twintigtal personages met veel dialoog en veel actie. In een decor dat zichtbaar geinspireerd is door de film ‘Sin City’.
Vorige week is het er eindelijk van gekomen om Antichrist van Lars von Trier te bekijken. Ik had mijn uiterste best gedaan er niets over te horen of te lezen. Ik wist niets van de film behalve dat ik zelf een mening moest vormen. Daar heb ik meestal geen problemen mee, maar deze film is in dat opzicht een enorme uitdaging. Ik zou graag een mening geven in in een enkele zin, maar dat is gewoon onmogelijk. Voor mij dan. Het probleem zit niet in de expliciete sex-scenes. Ook niet in de gruwelijkheden die getoond worden. Niet in de sprekende dieren die worden opgevoerd. Of in de symboliek die er als een dikke saus overeen ligt. En zeker niet in het ongeloofwaardige verhaal.
Hoewel ik er al sinds het derde kwartaal van de vorige eeuw niet meer woon, voel ik me nog steeds Limburger. Ik woon graag in Haarlem, heb een geweldige baan in Amsterdam. Mijn sociale leven speelt zich hier af. Ik geniet met volle teugen van het cultuurbad dat Amsterdam en omgeving me bieden. Ik verwacht niet dat ik ooit weer in Limburg ga wonen, maar het blijft toch op een of andere manier trekken. Je hoort ook nog steeds dat ik uit het zuiden kom. Zelfs tien jaar studie Nederlands hebben dat niet kunnen veranderen. En dat hoeft van mij ook niet. Het accent hoort bij me: “Ich bin ein Limburger!”
Limburgers trekken elkaar op een of andere vreemde manier ook aan. Zo liep ik via twitter tegen een aantal Limburgers aan die net als ik in Haarlem wonen. Tja, en dan is het gemijmer natuurlijk niet van de lucht. Zeker met een glas Limburgs bier erbij. En zo ontstond ook het plan van een Limburg Bedevaart. Een dagje weer naar het zuiden afzakken om daar te genieten van al het goede dat onze geliefde provincie te bieden heeft. Zoals Ridder, Leeuw, Gulpener, Brand, Alfa, Hertog Jan, Lindeboom, maar ook Kerkomse Triple, Bink Bruin, Gulpener Dort, St.Gummarus Dubbel, Imperator, Avondrood, Blonde Christoffel, Hertog Jan Grand Prestige, Korenwolf, Venloosch Alt, Zonnestraal, Adelardus, Gouverneur Brune, Gerardus, Château Neubourg, Mestreechs Aajt, Het elfde gebod, Janneke, Venloos Alt, Christoffel, Valkenburgs Wit en nog veel, veel meer. Op 16 april gaat het gebeuren. Ik heb er zin in!
Prince, een zwarte Labrador Retreiver, doet zijn uiterste best om zijn gezin bij elkaar te houden: Kate en Adam en hun kinderen Hal en Charlotte. Dat doet Prince omdat hij van zijn gezin houdt, maar ook omdat hij volgens het Labrador Pact daartoe verplicht is: ‘Serve and Protect Your Family’. Een belangrijke en geheime opdracht, waarvoor hij is bereid is tot het uiterste te gaan. Hij is zelfs bereid om daarvoor de belangrijkste regel van het pact te overtreden. Er zijn al te veel families uit elkaar gevallen. Prince is geen Lassie die als een soort wonderhond alle mensenproblemen oplost. Prince moet er hard voor werken. En zonder enige kans op waardering, want de mensen hebben geen weet van zijn taak. En mensen hoeven dat ook niet te weten. Ondanks alle gevolgen die dat kan hebben.
Verkeerde toespraak? Zou er niet eigenlijk iets in moeten zitten als: “De technische vooruitgang biedt de mens nieuwe kansen om contact te leggen met anderen. Meer dan ooit beschikken we over middelen om de ander aan te kijken en onze ogen en oren open te stellen voor de mensen in onze omgeving. Niemand hoeft meer een vreemde te zijn. Niemand hoeft meer alleen te zijn. Je spreekt elkaar ook zonder gesprek, je ziet elkaar ook zonder naar elkaar te kijken. Korte boodschappen zijn voldoende voor het leggen van langdurig contact. De moderne techniek geeft mensen nieuwe kansen om dichter bij elkaar te komen. We verschuilen ons niet achter onze schermen, maar we gebruiken ze als poort naar onze medemens. Wij kunnen nu spreken en luisteren zoals we nooit eerder hebben gekund. Contact leggen is zoveel eenvoudiger geworden. Meer dan ooit zoeken vreemden elkaar op voor betekenisvol en waardevol menselijk contact. We hoeven alleen maar deze kansen te grijpen. We hoeven alleen maar contact te maken.”
Ik had vannacht toch zo’n rare droom. Het was prachtig weer. De zon scheen en iedereen was zomers gekleed. In de krant stond een bericht met de kop ‘Geen treinen door weersomstandigheden’. Wat bleek – Prorail had er geen rekening mee gehouden dat het ook weer warmer kon worden en de gasbrandertjes die de wissels moesten ontdooien op de hoogste stand laten staan. Als gevolg daarvan waren wissels en rails op grote schaal gaan uitzetten waardoor het spoorwegnet onbruikbaar was geworden. Het was gelukkig maar een droom. Toch?
Zoals de parade hoort bij zwoele zomeravonden, hoort de winterparade bij sneeuw, kou en glühwein. Een verwachting die meer dan uitkwam op de eerste openbare winterparadeavond van 2009. Het was net de eerste winterdag van het jaar, waarop het verkeer op de weg maar vooral op de rails helemaal vastliep. Waarschijnlijk was het ook daardoor een stuk rustiger dan ik me van vorig jaar herinner. Wel jammer, want wat ook bij zowel zomer- als winterparade hoort is gezellige drukte.
