Ad Aerts

Dat je met een vliegtuig theater kunt maken weten we al sinds de afscheidsvoorstelling van Dogtroep waarbij een havenkraan ingezet werd om de zwaartekracht te overwinnen. Dat je in een vliegtuig theater kunt maken weet iedereen die wel eens gevlogen heeft. Maar de mime-voorstellingen die vliegtuigpassagiers krijgen zijn toch niet de meest inspirerende. Wat dacht je van een theatervoorstelling met de titel ‘Boot’ in het Dogtroep vliegtuig? Dat kun je meemaken op Over het IJ. Vincent de Rooij is je piloot en entertainer. In tien minuten geeft hij een oud en ontmanteld vliegtuig vleugels. Komt dat zien!

Eigenlijk is kunst maar saai. Je moet er altijd met eerbied naar kijken. Je mag er eigenlijk niet eens bij praten. Zelfs met de leukste installaties mag je niet spelen. Sterker nog, je mag zelfs nergens aankomen. En veranderen mag je al helemaal niet, terwijl veel saaie marmeren beelden een stuk leuker zouden worden als ze  in vrolijke kleur geschilderd werden. En sommige schilderijen zijn erg geschikt om er figuren uit te knippen. In zijn ‘Niet aanraken s.v.p.‘ spot Tijn Snoodijk heerlijk verfrissend met de Serieuze Kunst Met De Grote Kaa. Heb boekje staat vol met grappige gedichtjes met bijpassende tekeningen over kunst en kunstenaars. Of gaat het daar mischien helemaal niet over? Het is in ieder geval een van de leukste boeken die ik het afgelopen jaar heb gekocht. Ik vond het bij kinderboekhandel Kiekeboek in Haarlem. Daar mag ook best eens reclame voor gemaakt worden.

De city gaat over de stad van de schrijfster Claire. Nou ja, schrijfster, ze vertaalt literatuur. Ze wil wel heel graag ‘echt’ schrijven, over haar eigen stad, haar eigen wereld. Over wat zij er meemaakt, over de mensen die ze ontmoet. Maar haar verhaal verzet zich, spartelt tegen, kreunt en kraakt. De mensen in haar verhaal communiceren niet. Ze luisteren niet eens naar elkaar. En tegelijkertijd lijkt het verhaal zelf ook nog te proberen iedere samenhang te saboteren.  We zien de strijd van de vertaler Claire met haar verhaal, haar personages, maar ook met haar eigen leven.

Deze vraag kwam ik vanmorgen tegen op twitter. Het antwoord is waarschijnlijk dat die 1,6 miljard er gewoon nooit waren.   Als ik jou beloof om je 1,6 miljard euro te betalen, dan bezit jij volgens de economische regels op datzelfde moment dat bedrag.  Hetzelfde gebeurt als jij mij een factuur stuurt voor dat bedrag (wel nog even BTW erbij tellen). Niet dat je wat met dat geld kunt, want het zit niet in je zak. En als jij toch alvast geld gaat uitgeven in de ‘wetenschap’ dat je 1,6 miljard euro hebt, dan heb je dus een probleem zodra blijkt dat je die 1,6 miljard niet gaat krijgen.  Het is toch eigenlijk wel heel erg raar dat je jezelf op die manier rijk kunt rekenen? En dat is precies een van de basisprincipes waar onze wereldeconomie op dit moment op gebaseerd is.  Zoek de fout…

De afgelopen weken heb ik me regelmatig afgevraagd waarom iedereen zo ontevreden is over ‘Project Nederland’. Is het project dan zo bijzonder? Ook in dit project gaat het toch om het bereiken van doelen, binnen de tijd, en binnen het budget. Natuurlijk zijn er wel heel veel mensen bij betrokken, en zijn er heel veel deelprojecten en heel veel doelen die bereikt zouden moeten worden. Maar ik denk dat dat juist redenen zijn om vast te houden aan de basisprincipes van projecten.

Op 2 maart 2010 organiseert Mediamatic alweer voor de vierde keer het culturele media-evenement  ‘Kom je Ook?’, dit keer in het Transformatorhuis op het terrein van de Westergasfabriek in Amsterdam. En voor de vierde keer dreigt het een succes te worden.  Zo ‘erg’ zelfs, dat er dit jaar nog drie edities van dit evenement gepland zijn.  En ik baal er behoorlijk van dat ik nu al twee keer verstek heb moeten laten gaan. Gelukkig zijn er herkansingen: Kom je ook? 5 (mei), Kom je ook? 6 (september) en Kom je ook? 7 (december).

Formeel zijn het geen hackers, maar irritant en illegaal zijn ze wel. Sites die je leuke dingen beloven en je om je twitter login wachtwoord vragen of zogenaamd twitter gebruiken om je op hun site te laten inloggen. Als je een van beiden doet, wordt er vervolgens in jouw naam DM’s naar je vrienden gestuurd met links naar malafide websites. Veel twitteraars die dat overkomt vinden dat ze gehackt zijn, maar in feite hebben ze de onverlaten zelf binnengelaten.

Eigenlijk is ‘De Infiltrant’ een grimmig en boosaardig verhaal over vriendschap en verraad. Het gaat over twee vrienden die al jong in het criminele circuit terechtkomen. Een ervan zich ontwikkelt tot een medogenloze misdaadondernemer voor wie een menselijk leven niets waard is. De ander komt  toch op het rechte pad, maar wordt uiteindelijk gedwongen zijn vroegere vriend te verraden. Een verhaal vol moord en doodslag. Een verhaal waarvan overduidelijk is dat het niet goed kan aflopen.  Een ingewikkeld verhaal met  een twintigtal personages met veel dialoog en veel actie.  In een decor dat zichtbaar geinspireerd is door de film ‘Sin City’.

Vorige week is het er eindelijk van gekomen om Antichrist van Lars von Trier te bekijken. Ik had mijn uiterste best gedaan er niets over te horen of te lezen. Ik wist niets van de film behalve dat ik zelf een mening moest vormen. Daar heb ik meestal geen problemen mee, maar deze film is in dat opzicht een enorme uitdaging.  Ik zou graag een mening geven in in een enkele zin, maar dat is gewoon onmogelijk. Voor mij dan.  Het probleem zit niet in de expliciete sex-scenes. Ook niet in de gruwelijkheden die getoond worden. Niet in de sprekende dieren die worden opgevoerd. Of in de symboliek die er als een dikke saus overeen ligt.  En zeker niet in het ongeloofwaardige verhaal.

Hoewel ik er al sinds het derde kwartaal van de vorige eeuw niet meer woon, voel ik me nog steeds Limburger. Ik woon graag in Haarlem, heb een geweldige baan in Amsterdam. Mijn sociale leven speelt zich hier af. Ik geniet met volle teugen van het cultuurbad dat Amsterdam en omgeving me bieden. Ik verwacht niet dat ik ooit weer in Limburg ga wonen, maar het blijft toch op een of andere manier trekken. Je hoort ook nog steeds dat ik uit het zuiden kom. Zelfs tien jaar studie Nederlands hebben dat niet kunnen veranderen. En dat hoeft van mij ook niet. Het accent hoort bij me:  “Ich bin ein Limburger!”

Limburgers trekken elkaar op een of andere vreemde manier ook aan.  Zo liep ik via twitter tegen een aantal Limburgers aan die net als ik in Haarlem wonen.  Tja, en dan is het gemijmer natuurlijk niet van de lucht.  Zeker met een glas Limburgs bier erbij.  En zo ontstond ook het plan van een Limburg Bedevaart.  Een dagje weer naar het zuiden afzakken om daar te genieten van al het goede dat onze geliefde provincie te bieden heeft.  Zoals Ridder, Leeuw, Gulpener, Brand, Alfa, Hertog Jan, Lindeboom, maar ook Kerkomse Triple, Bink Bruin, Gulpener Dort, St.Gummarus Dubbel, Imperator, Avondrood, Blonde Christoffel, Hertog Jan Grand Prestige, Korenwolf, Venloosch Alt, Zonnestraal, Adelardus, Gouverneur Brune, Gerardus, Château Neubourg, Mestreechs Aajt, Het elfde gebod, Janneke, Venloos Alt, Christoffel, Valkenburgs Wit en nog veel, veel meer.  Op 16 april gaat het gebeuren.  Ik heb er zin in!