Ik ben al er heel lang van overtuigd dat een traditionele relatie iets is wat je niet moet nastreven. Het is een band die maar al te vaak is gebaseerd op de concepten van afhankelijkheid, bezit en afspraken. Mensen zouden bij elkaar moet blijven omdat ze dat willen en niet omdat ze dat zo hebben afgesproken. Wat ik met de belangrijke mensen in mijn leven wil is vooral iets dat blijft. Niet iets dat gebaseerd is op het verlangen van het moment, opspelende hormonen of berekening. Ik ben ervan overtuigd dat er voor iedere combinatie van twee mensen een speciale band bestaat die uniek is voor die twee mensen, die alleen echt waarde heeft voor hunzelf. Het enige dat je daarvoor zou moeten doen is jezelf en elkaar de ruimte geven om die speciale band te ontdekken. Niet gebaseerd of verwachtingen, eisen of verlangens, maar gewoon iets dat je moet laten ontstaan. Alles kan en niets moet. Alleen dan krijg je een band die blijft. En hoe die er ook uitziet, dat is het soort band die ik graag zie. Dat is het soort band die ik met mensen wil hebben.
Een vreemd soort opwinding maakt zich van mij meester. De afgelopen maand leek het of alles overhoop moest. En een beetje snel graag. Over een paar uur ga ik een huurcontract tekenen voor een echt appartement met veel ruimte en rechte muren, waar je boekenkasten tegenaan kunt zetten. In Amsterdam, ook nog! Maandag begin ik met een nieuwe baan die me veel ruimte gaat geven en die me ook meteen flink aan het werk gaat zetten. Kan niet beter, allemaal! Maar kan iemand me misschien even vasthouden en zeggen dat het echt goed is?
Ik neem me al jaren voor er eens heen te gaan, en iedere keer kwam er wat tussen. En ook dit jaar had het niet veel gescheeld of ik was dit grootse fantasy evenement opnieuw misgelopen. Maar het is uiteindelijk gelukt de Elf Fantasy Fair in Haarzuilens te bezoeken. En zo kwam het dat ik een middag mocht rondlopen tussen de meest wonderlijke creaties geinspireerd op Lord of the Rings, Final Fantasy, de boeken van Terry Pratchet en nog meer fantasiewerelden. Ik zag lieftallige elfjes, heksen, feeën, monsters, maar ook doornoosje en roodkapje (zij het met vampiertanden), middeleeuwse ridders, te veel om op te noemen. Veel bezoekers gaan blijkbaar om hun eigen fantasiefiguren te laten zien, individueel, maar vooral ook in groepen.
De Haarlemse toneelschuur weet op een bijzondere manier aandacht te trekken voor drie kleurrijke eigen voorjaarsproducties. De voorjaarsgroeten werden weliswaar ouderwets per post verspreid, maar dan wel op groeipapier. Groeipapier? Ja, Groeipapier. Je kunt de folder in de grond leggen of in een bloempot, nat maken en afdekken met 2cm potgrond, geregeld water geven en dan komen er uiteindelijk bloemen uit de grond…
De voorstellingen waarvoor aandacht gevraagd wordt zijn Polaroids (17 t/m 26 maart), Starring #14: Hooggeëerd Publiek (31 maart t/m 2 april) en Na het einde (18 t/m 25 mei). Daarnaast vraagt de folder aandacht voor zondag 27 maart wanneer regiestudenten van Theaterschool Amsterdam hun werk laten zien. Waarvan akte. Nu eerst het groeipapier in de grond stoppen…
Vanmorgen werd ik wakker met een idee in mijn hoofd: laat ik eens van de rechte weg afwijken en mezelf een dag uitlenen. Iedereen die denkt me ergens voor te kunnen gebruiken, kan me daarvoor vragen. Ik heb maar drie voorwaarden: ik moet het leuk vinden, het mag me zelf geen geld kosten en ik moet erover kunnen schrijven. Nu vind ik erg veel leuk, dus aan die eerste voorwaarde is makkelijk te voldoen, denk ik. En een treinkaartje en een broodje kaas heeft iedereen toch wel over voor een gratis Ad, zou je denken. Toch? Tenslotte: hoe kan iets leuk zijn als je het geheim moet houden?
Op donderdag 2 september 2010 gaat voor de vijfde keer het Amsterdamse Fringe Festival van start. Begonnen als een bijgerecht voor het Nederlands Theater Festival is het inmiddels een volwaardig theaterhoofdgerecht geworden voor makers en liefhebbers van theater dat in alle opzichten de randen opzoekt. Rafelig en ruw, maar onmiskenbaar interessant en prikkelend. Waar het Nederlands Theater Festival de hoogtepunten van een theaterseizoen laat zien, geeft het Fringe Festival een kijkje in de toekomst. De foto hierboven is van Tom Bakker en laat Fransesca Wagenaar zien, die met haar voorstelling Hengstenbal op het festival te zien zal zijn .
Dat je met een vliegtuig theater kunt maken weten we al sinds de afscheidsvoorstelling van Dogtroep waarbij een havenkraan ingezet werd om de zwaartekracht te overwinnen. Dat je in een vliegtuig theater kunt maken weet iedereen die wel eens gevlogen heeft. Maar de mime-voorstellingen die vliegtuigpassagiers krijgen zijn toch niet de meest inspirerende. Wat dacht je van een theatervoorstelling met de titel ‘Boot’ in het Dogtroep vliegtuig? Dat kun je meemaken op Over het IJ. Vincent de Rooij is je piloot en entertainer. In tien minuten geeft hij een oud en ontmanteld vliegtuig vleugels. Komt dat zien!
Eigenlijk is kunst maar saai. Je moet er altijd met eerbied naar kijken. Je mag er eigenlijk niet eens bij praten. Zelfs met de leukste installaties mag je niet spelen. Sterker nog, je mag zelfs nergens aankomen. En veranderen mag je al helemaal niet, terwijl veel saaie marmeren beelden een stuk leuker zouden worden als ze in vrolijke kleur geschilderd werden. En sommige schilderijen zijn erg geschikt om er figuren uit te knippen. In zijn ‘Niet aanraken s.v.p.‘ spot Tijn Snoodijk heerlijk verfrissend met de Serieuze Kunst Met De Grote Kaa. Heb boekje staat vol met grappige gedichtjes met bijpassende tekeningen over kunst en kunstenaars. Of gaat het daar mischien helemaal niet over? Het is in ieder geval een van de leukste boeken die ik het afgelopen jaar heb gekocht. Ik vond het bij kinderboekhandel Kiekeboek in Haarlem. Daar mag ook best eens reclame voor gemaakt worden.
De city gaat over de stad van de schrijfster Claire. Nou ja, schrijfster, ze vertaalt literatuur. Ze wil wel heel graag ‘echt’ schrijven, over haar eigen stad, haar eigen wereld. Over wat zij er meemaakt, over de mensen die ze ontmoet. Maar haar verhaal verzet zich, spartelt tegen, kreunt en kraakt. De mensen in haar verhaal communiceren niet. Ze luisteren niet eens naar elkaar. En tegelijkertijd lijkt het verhaal zelf ook nog te proberen iedere samenhang te saboteren. We zien de strijd van de vertaler Claire met haar verhaal, haar personages, maar ook met haar eigen leven.
Deze vraag kwam ik vanmorgen tegen op twitter. Het antwoord is waarschijnlijk dat die 1,6 miljard er gewoon nooit waren. Als ik jou beloof om je 1,6 miljard euro te betalen, dan bezit jij volgens de economische regels op datzelfde moment dat bedrag. Hetzelfde gebeurt als jij mij een factuur stuurt voor dat bedrag (wel nog even BTW erbij tellen). Niet dat je wat met dat geld kunt, want het zit niet in je zak. En als jij toch alvast geld gaat uitgeven in de ‘wetenschap’ dat je 1,6 miljard euro hebt, dan heb je dus een probleem zodra blijkt dat je die 1,6 miljard niet gaat krijgen. Het is toch eigenlijk wel heel erg raar dat je jezelf op die manier rijk kunt rekenen? En dat is precies een van de basisprincipes waar onze wereldeconomie op dit moment op gebaseerd is. Zoek de fout…
