De titel van het evenement is duidelijk genoeg: iedereen moet komen! Maar waarom dan, zul je vragen? Als je komt dan krijg je inspirerende voorbeelden en nieuwe ideeën over publieksparticipatie voor voor kunst, cultuur en erfgoed. Het programma is iedere keer anders, maar iedere keer weer de moeite waard.  Deze keer zijn o.a. Chris O’Shea, Raumlabor Berlin, Kröller-Müller Museum, Amsterdams Fonds voor de Kunst, Cinema Reloaded, DOEN pitches en Make Love Not Art van de partij. En jij? Kom jij ook?

En wat die krokodil en die beer ermee te maken hebben, dat moet je zelf maar even uitzoeken!

Aan het woord ‘Nieuw’ kleven een aantal bezwaren. Om te beginnen is de vraag wat er ‘nieuw’ is. In het tempo waarin onze wereld verandert komen er ieder dag nieuwigheden op ons af. Is wat gisteren nieuw was vandaag al oud en afgedaan? Ik dacht het niet.  En waarom zou je om te beginnen al vooraf kiezen voor een beperkte groep media? Als je wilt communiceren met een doelgroep, kies je daarvoor uit alle beschikbare media de mogelijkheden die voor jouw doelgroep werken. En verder ontwikkel je niet voor één specifiek media een communicatieproduct.  Je doet dat geïntegreerd voor alle gekozen media.

Is de aandacht voor alles wat ‘nieuw’ is tegenwoordig al  erg overdreven, dat geldt nog veel meer voor ‘media’.  Alsof het gaat om het gereedschap in plaats van de dingen die je ermee doet. Nu hebben wij mensen daar toch wel een handje van. Bij ‘vervoer’ speelt hetzelfde.  Bij de keuze van een persoonlijk vermoermiddel gaat het al lang niet mee om de vraag hoe vlug, veilig en voordelig je van A naar B komt.  Soort, kleur, stijl en merk blijken een veel belangrijkere rol te spelen. Zijn bij communicatie de gekozen media ook belangrijker worden dan de vraag of je met je communicatie bereikt wat je wilt bereiken?

Ik weet natuurlijk ook wel dat met het begrip ‘Nieuwe Media’  in de meeste gevallen digitale media bedoeld worden. Maar mijn bezwaren worden daarmee niet ondervangen. In tegendeel, de selectie vooral van een beperkte verzameling media, en de overtrokken waarde die de digitale media wordt toegekend maken deze alleen maar sterker.

Ik ben in ieder geval zo vrij me met Alle Media bezig te willen houden. En vooral wil ik me laten blijven leiden door de vraag wat ik met de inzet van media wil bereiken en bij wie.

Het is weer voorbij, maar ik was erbij! Picnic was ook dit jaar weer goed voor bergen aan inspiratie. Over internet, groepsprocessen, muziek, geld verdienen, ontwerpen, creativiteit, rfid, hardlopen, eten, dansen, praten, luisteren, eten, denken, zoeken, vinden, cultuur, natuur, tv, twitter, film, water, massage, koffie, populariteit, verlangen, vragen, experience, kunst, genieten, en nog veel meer. En volgend jaar ga ik weer, want van 23 to 25 September 2009 is dit fantastische crossmedia event er weer! En ik ben er dan weer bij!

Een tijdje geleden had crossmedia organisatie Immovator een bijeenkomst aan over ‘De nieuwe programmagids‘. Het ging daarbij papieren, digitale en online programma gidsen, en de markt voor programma informatie. De organisatie ging er van uit dat programma gegevens steeds belangrijker worden en dat er een groeimarkt is voor programma-gegevens. Een verbazingwekkend uitgangspunt in een tijd waarin ‘on demand’ het toverwoord is.

Programmagidsen zijn ontstaan in een tijd waarin tv- en radioprogramma’s op vaste tijden en eenmalig werden uitgezonden. Dat gebeurde niet omdat de programmamakers dat een goed idee vonden, maar omdat de techniek het niet anders toeliet. In de begintijd van radio en tv was registratie zelfs vrijwel onmogelijk waardoor alles live moest worden uitgevoerd. Dat is op dit moment wel anders. De gemiddelde consument heeft thuis betere opnameapparatuur staan dan in de jaren 70 in de TV studios te vinden waren. Die consument hoeft zijn programma’s niet meer te bekijken als ze worden uitgezonden en wil dat vaak ook niet. De keuze aan programma’s die op ieder gewenst moment bekeken dan wel beluisterd kunnen worden, groeit enorm. TV-series op DVD zijn ware kassuccessen. Zelfs de publieke omroep biedt veel van haar programma’s rondom de klok aan, tot en met het journaal toe. Is er op dit moment nog wel behoefte aan programma’s die op vaste tijden worden uitgezonden? Hebben we niet eigenlijk allang het punt bereikt dat de consument zelf bepaalt wanneer er naar radio geluisterd en naar tv gekeken moet worden? En is daarmee het bestaansrecht van programmagidsen niet al helemaal weggevallen?

Op het moment dat ik de aankondiging van de studiedag over ‘De nieuwe programmagids’ voor eerst zag, wist ik het zeker: dit is een nutteloze bijeenkomst voor een zaak zonder toekomst. Toen ik naar aanleiding van dat bericht eens om mee heen ging kijken zag ik toch heel veel mensen voor wie de programmagids toch nog erg belangrijk was. Mensen die zich verheugen op een film die op tv komt, mensen die hun avondritueel hebben afgestemd op de lange nieuwsuitzendingen, mensen die favoriete TV-avonden hebben omdat dan hun lievelingsseries te zien zijn. Zouden die mensen nog moeten wennen aan het idee dat ze alles altijd kunnen zien of voldoet het systeem van vaste uitzendtijden aan een behoefte?

Ik weet het niet. Als ik de TV aanzet, kijk ik naar wat ik al zappend tegenkom. Films kijk ik op DVD en het journaal bij ‘Uitzending gemist‘. Maar misschien ben ik wel niet goed bij mijn hoofd…