Glengarry Glen Ross gaat over een dubieus makelaarskantoor in slechte tijden. Het gaat over kopers en verkopers. Maar het gaat vooral over scoren, schrijven en verkopen. Over competitie en ego’s. Over status en gezichtsverlies. Over wanhoop. Het is een toneelstuk over mannen in een mannenwereld. Een wereld die je gepresenteerd wordt in vlijmscherpe dialogen, gladde verkooppraatjes, en een plot vol list en bedrog.
Met ondersteunig vanuit het project En scène les Pays-Bas! staan een paar Nederlandse theatermakers op het prestigieuze, driejaarlijkse Festival Mondial des Théâtres de Marionnettes dat van 18 tot en met 27 september plaatsvindt in Charleville-Mézières, Frankrijk. Dit festival is sinds 1961 uitgegroeid tot dé ontmoetingsplek voor publiek, poppenspelers, makers van objecttheater en programmeurs wereldwijd.
Laat ik maar met de deur in huis vallen. Ik vind het begrip ‘Nieuwe Media’ uitermate stom. Het lijkt mischien heel vreemd dat te horen van iemand die zich beroepsmatig met diezelfde ‘Nieuwe Media’ bezig zou moeten houden. Maar ik wil me ook helemaal niet exclusief daarmee bezighouden. Het is kortzichtig, onzorgvuldig en ineffectief dat te doen. Maar voordat mijn werkgever besluit dat ik dan maar ander werk moet gaan zoeken, laat ik eens proberen duidelijk te maken wat mijn bezwaren precies zijn.
Blind Date is een initiatief van Theater Instituut Nederland om nieuwe en veelbelovende theatermakers de kans te geven een groter publiek te bereiken. Vanaf eind september zijn in zeventien Nederlandse theaters weer nieuwe Blind Date-voorstellingen te zien. Een unieke gelegenheid om voor weinig geld bijzondere voorstellingen te zien. Neem dus een abonnement bij een van deelnemende theaters. Ik ga dit jaar weer naar theater Bellevue in Amsterdam.
Een zomervakantie van 7 weken is de grote luxe van het werken in het onderwijs. Dit is de eerste keer in vijf jaar dat ik het met minder moet doen: twee om precies te zijn. De eerste week heb ik voor mijn gevoel vooral besteed aan moe zijn. Vanaf vandaag wordt het actiever. Vanavond ga ik naar het Over Het IJ Festival, waarbij ik me ga laten verrassen door theaterroute 2: Vechten of vergaan? – Over maakbaarheid en vergankelijkheid. Ik ben benieuwd…. En als ik dan toch in Amsterdam Noord ben ga ik ook even een biertje pakken op het leukste terras in dat deel van de stad: Het Noorderlicht.
Gezien op 24 juni 2009 (Vliegbasis Soesterberg)
Conny Stuart en Fien de la Mar, twee absolute diva’s uit de musical- en toneelwereld, zijn vandaag toegevoegd aan de eregalerij van grote theaterpersoonlijkheden op de website Eenlevenlangtheater.nl van Theater Instituut Nederland (TIN). Met uniek beeldmateriaal en biografische gegevens komt daar de carrière van deze vedettes van het Nederlands theater weer tot leven. Ter ere van de lancering is er in de theatermediatheek van het TIN in Amsterdam een kleine expositie van een kostuum, foto’s en platenhoezen van beide dames te bekijken.
Gezien: 21 juni 2009 (Engelenbak, Amsterdam)
… dans – pak schrikdraad vast – wandel ‘s nachts alleen door het bos – leer door te reizen – geef leijke mensen complimenten…..
Gezien: 21 juni 2009 (Joods Historisch Museum, Amsterdam)
Tip Top was voor de tweede wereldoorlog een bekende Amsterdamse bioscoop in Jodenbreestraat, waar zangers, dansers, conferenciers en muzikanten de pauzenummers verzorgden. Het waren vooral joodse artiesten met voornamelijk niet-joods repertoire. Op initiatief van het Joods Historisch Museum maakten Ruut Weisman (regie) en George Groot (script) in 1995 een theaterprogramma met de naam ‘Tip Top’, waarin artiesten en muziek van ‘Tip Top’ centraal stonden.
In 2000 kwam eindelijk eens een keer de musical Rent naar Nederland. Ik had er toen al veel over en van gehoord. Eindelijk eens een musical die stevig in deze tijd stond. Zowel beelden, verhaal als muziek rekenden af met het gebruikelijke, vergeelde musical idioom, meer nog dan het werk van Stephen Sondheim. Waar Sondheim’s werk nog steeds volop (maar slim) gebruik maakt van dat idioom, gaat Rent een paar stappen verder.
