Leuk! Een feestje! Kadootjes! Acteur Paul van der Laan weet niet wat hem overkomt als zijn medespelers hem overladen met kadootjes. Stuk voor stuk persoonlijke geschenken die speciaal voor hem zijn uitgezocht. Dat willen de gevers in ieder geval graag doen geloven. ‘Ik kwam dit tegen en moest meteen aan jou denken…’ – een blauwe plastic krat. De sfeer is uitbundig en iedereen is blij. Maar langzaam slaat de sfeer om. Het gaat eigenlijk helemaal niet om geven. Het gaat om hebben. En op een gegeven moment gaat het spel om bezitten, pakken, grijpen, stelen. Zonder scrupules of mededogen. Maar erg leuk om naar te kijken.
In zijn eerdere voorstellingen had Ilay den Boer al laten zien hoe hij theater maakt: moedig, persoonlijk en indringend. In ‘Dit is mijn Vader’ gaat hij daarin verder dan hij ooit is gegaan. Hij geeft het verloop van zijn voorstelling voor een groot deel in de handen van het publiek, maar hij houdt subtiel maar strak de regie in handen. Het resultaat is een heel bijzondere voorstelling, waarin de persoon en de theatermaker Ilay den Boer wel heel veel van zichzelf laat zien.
Ik schreef eerder enthousiast over de voorstelling William Wilson van Het Pakt. Als je deze voorstelling nog niet gezien hebt, krijg je op donderdag 13 januari en vrijdag 14 januari in het Witte Theater te IJmuiden om 20.30 een herkansing. Vanuit Amsterdam ben je in 25 minuten met de Fast Flying Ferry in IJmuiden. Mis deze kans niet!
De afgelopen paar jaar heb ik met veel plezier de Winterparade bezocht. Mijn verslag van 2009 is zelfs op de Winterparade website gebruikt. De formule was eenvoudig en uitbundig: neem een selectie van de afgelopen zomerparade, en breng die onder in een winterse theaterkermis in een feestelijk versierde Amsterdamse Gashouder. Dit jaar was de aanpak anders. Geen groots versierde gashouder, maar een sober ingerichte zuiveringshal. Geen herhaling van zomeracts, maar een voorstelling met verschillende acts speciaal voor de Winterparade gemaakt door Sanne Vogel, Massimo Molinari en Christine van Stralen. Geen kermistenten als minitheaters, maar een enorme tafel waaraan en waarop gegeten, gedanst en gespeeld werd. Een maaltijd die aan Fellini moest laten denken, met eten en drinken, maar vooral ook met theater, dans, verhalen, opera (op maat), muziek en poëzie.
De VandenEnde Foundation heeft een aanzienlijke bijdrage toegekend aan de vereniging Publiek. Publiek is de eerste landelijke consumentenvereniging die opkomt voor het belang van alle cultuurliefhebbers in Nederland. “Juist in deze tijd is het belangrijk dat ook de stem wordt gehoord van diegenen voor wie cultuur is bestemd: het publiek!” aldus Joop van den Ende.
De onlangs door enkele betrokken cultuurliefhebbers opgerichte vereniging Publiekwil de belangen bundelen van alle bezoekers van theaters en festivals, de miljoenen amateurkunstenaars, filmliefhebbers en musicalfans en de bibliotheek- en museumbezoekers. Behalve door de VandenEnde Foundation, wordt dit belangrijke burgerinitiatief ook ondersteund door het Prins Bernhard Cultuurfonds, het SNS REAAL Fonds en het VSBfonds.
Al mijn zonen speelt zich af in augustus 1946 ergens in het Amerikaanse midden-westen. Het stuk laat twee families zien in hun omgang met gebeurtenissen uit de oorlog die nog geen twee jaar daarvoor eindigde. De levering van slechte onderdelen aan het leger, waardoor vliegtuigen neerstortten. De 19 soldaten die onder je gezag sneuvelen. De zoon die aan het einde van de oorlog verdween om nooit meer terug te keren. Iedereen weet wat er echt gebeurd is. Maar de beide families en de mensen in hun omgeving houden een ander, veel minder negatief verhaal in stand. Het leven moet toch door kunnen gaan. Maar het evenwicht is wankel en de waarheid breekt het schijnbaar vredige plaatje volledig open.
Harold Pinter geldt als een van de grootste toneelschrijvers van de laatste eeuw. Voor zijn werk heeft hij dan ook de Nobelprijs voor literatuur gekregen. Hij wist als weinig anderen sterke teksten te schrijven die in schijnbaar nietszeggende dialogen medogenloos contrasten en dreigingen zichtbaar maken, tussen mensen onderling, maar ook tussen mensen en hun omgeving. Zijn teksten hebben maar weinig nodig om hun werk te kunnen doen. Een regisseur hoeft ze eigenlijk alleen maar ruimte te geven en vrij te laten. En dat is precies wat Kees Roorda heeft gedaan voor zijn enscenering bij The Glasshouse. Een sobere en strakke enscenering die alle ruimte geeft aan de tekst.
De eenzame oude man Stengel (een rol van Joep Kruijver) plaatst een advertentie in de krant om oudjaar niet alleen te hoeven doorbrengen. Zijn oproep bezorgt hem twee lotgenoten, De Vries (Wigbolt Kruijver) en Koek (Bert Bunschoten). Hun eenzaamheid is het enige wat hen bindt. Verder zijn het uitersten in persoonlijkheid en voorgeschiedenis. Ze proberen zich in eerste instantie nog groot te houden, maar al snel blijkt hoe ze alle drie gebuikt gaan onder het eigen onvermogen iets aan hun eenzaamheid te doen. En eenzaamheid lijkt toch niet een erg sterke basis te zijn om contact te maken. Hun pogingen iets van deze oudejaarsavond te maken zijn onbeholpen en triest. Maar in al hun triestheid zijn de drie mannen ook vertederend en hilarisch.
30 oktober 2010Muziek, TheaterReageren uitgeschakeld
Gisteravond ben ik voor het eerst naar een een voorstelling van de Nederlandse Opera in het muziektheater geweest. De reden dat dat zo lang geduurd heeft is niet zo zeer dat ik een cultuurbarbaar ben, maar vooral dat ik te impulsief ben met naar theater gaan. Ik bedenk vaak op de avond zelf dat ik zin heb ergens naar toe te gaan en op zo korte termijn is het toch wel lastig om nog kaartjes voor de Nederlandse Opera te krijgen. Behalve misschien voor moderne opera’s die niemand wil zien. Dit keer moest was ik nog vrij laat met kaartjes kopen, maar toch nog op tijd om twee prachtige plaatsen te krijgen. Een voor mezelf en een voor een bijzondere vriendin voor wie het een verjaardagskadootje was. Inderdaad, als het voor anderen is kan ik wel opeens plannen. De avond begon nog met een karaktertest voor mezelf. Mijn date was namelijk te laat en het zou kantje boord worden of ze er op tijd zou zijn. Wat zou ik doen? In mijn eentje naar binnen gaan of samen wachten tot de pauze? Ik had al gekozen voor de tweede optie. Gelukkig, dacht ik bij mezelf, je vindt mensen toch nog belangrijker dan theater. Gelukkig, dacht ik even later weer toen ze ze toch nog op tijd kwam voor de hele voorstelling.
Leuk! Een feestje! Kadootjes! Acteur Paul van der Laan weet niet wat hem overkomt als zijn medespelers hem overladen met kadootjes. Stuk voor stuk persoonlijke geschenken die speciaal voor hem zijn uitgezocht. Dat willen de gevers in ieder geval graag doen geloven. ‘Ik kwam dit tegen en moest meteen aan jou denken…’ – een blauwe plastic krat. De sfeer is uitbundig en iedereen is blij. Maar langzaam slaat de sfeer om. Het gaat eigenlijk helemaal niet om geven. Het gaat om hebben. En op een gegeven moment gaat het spel om bezitten, pakken, grijpen, stelen. Zonder scrupules of mededogen. Maar erg leuk om naar te kijken.
