Ad Aerts

Eigenlijk is ‘De Infiltrant’ een grimmig en boosaardig verhaal over vriendschap en verraad. Het gaat over twee vrienden die al jong in het criminele circuit terechtkomen. Een ervan zich ontwikkelt tot een medogenloze misdaadondernemer voor wie een menselijk leven niets waard is. De ander komt  toch op het rechte pad, maar wordt uiteindelijk gedwongen zijn vroegere vriend te verraden. Een verhaal vol moord en doodslag. Een verhaal waarvan overduidelijk is dat het niet goed kan aflopen.  Een ingewikkeld verhaal met  een twintigtal personages met veel dialoog en veel actie.  In een decor dat zichtbaar geinspireerd is door de film ‘Sin City’.

Zoals de parade hoort bij zwoele zomeravonden, hoort de winterparade bij sneeuw, kou en glühwein. Een verwachting die meer dan uitkwam op de eerste openbare winterparadeavond van 2009. Het was net de eerste winterdag van het jaar, waarop het verkeer op de weg maar vooral op de rails helemaal vastliep. Waarschijnlijk was het ook daardoor een stuk rustiger dan ik me van vorig jaar herinner. Wel jammer, want wat ook bij zowel zomer- als winterparade hoort is gezellige drukte.

Zes multi-instrumentalisten, clowns, cabaretiers, acrobaten maken op 99 instrumenten muziek uit alle windstreken. Je weet als publiek niet waar je oren en ogen op moet richten, je verveelt je geen moment, en je gaat na afloop naar buiten met een humeur waar de grootste zwartkijker nog geen gat in kan schieten.  De voorstelling Kopmannen van de Wereldband zou zeker in de donkere wintermaanden vergoed moeten worden door de zorgverzekering…

Wat mij betreft was het hoogtepunt van de uitreiking van de TIN Theaterprijzen op 11 november 2009  niet de uitreiking zelf, maar het gastoptreden van de grote charismatische filmkunstenaar Peter Greenaway die de bezoekers verraste met een provocerend en intrigirend college over beeldtaal. Over de nieuwe beeldtaal wel te verstaan. Want de oude beeldtaal heeft toch echt wel afgedaan na de uitvinding van de afstandsbediening aan het einde van de vorige eeuw. Wie wil er nu nog kunst tot zich nemen door twee uur stil te zitten en strak één kant uit te kijken? Dat is toch wel heel erg 20e eeuws. En vervolgens liet hij voorbeelden zien van nieuwe beeldtaal, waarvan hij vooraf al aangaf dat we met zijn allen wel eerst eens moesten leren met beeldtaal om te gaan. Een vermogen dat we sinds onze kindertijd toch aardig hebben verkwanseld.

Bijna een maand geleden zag ik in de Amsterdamse Schouwburg een schitterende voorstelling: Pinball & Grace van Club Guy & Roni. Ik was zo onder de indruk dat ik deze voorstelling graag nog een keer wil zien. Nu komt deze voorstelling op 17 november in de Haarlemse Toneelschuur. Ik wil daar graag heen, maar misschien hebben andere lezers van dit blog daar ook wel zin in. Als je aanmeldt via deze link, probeer ik te regelen dat er kaartjes klaarliggen!

Een van de mooiste stukken uit de collectie van het Theater Instituut Nederland is het kamertoneel dat Hieronymus baron van Slingelandt in 1781 liet maken. Het gaat om een 18e eeuwse toneeltoren op schaal, met alles erop en eraan om miniatuurdecors te laten zien en changeren. Het kamertoneel is net geen miniatuurkopie van dat van de toenmalige  stadsschouwburg,  maar lijkt er wel heel erg veel op. De decors werden op dezelfde manier samengesteld als in de schouwburg en konden ook op dezelfde manier verwisseld worden. De baron verzorgde in zijn huis voorstellingen voor vrienden en familie. Maar het enige dat er te zien was waren changementen. Vanaf de eerste keer dat ik het toneel tegenkwam in het theatermuseum was ik er helemaal verliefd op en ik ben er dan ook vaak naar gaan kijken.

In het kader van de tentoonstelling Sonia Gaskell. Pionier van de Dans vinden er in het JHM diverse evenementen plaats, zoals rondleidingen, een dansavond met de Franse slag, tutu’s maken & een dansworkshop voor kinderen en nog veel meer. Een kort overzicht:

Glengarry Glen Ross gaat over een dubieus makelaarskantoor in slechte tijden.  Het gaat over kopers en verkopers. Maar het gaat vooral over scoren, schrijven en verkopen. Over competitie en ego’s. Over status en gezichtsverlies. Over wanhoop. Het is een toneelstuk over mannen in een mannenwereld. Een wereld die je gepresenteerd wordt in vlijmscherpe dialogen, gladde verkooppraatjes, en een plot vol list en bedrog.

Met ondersteunig vanuit het project En scène les Pays-Bas! staan een paar Nederlandse theatermakers op het prestigieuze, driejaarlijkse Festival Mondial des Théâtres de Marionnettes dat van 18 tot en met 27 september plaatsvindt in Charleville-Mézières, Frankrijk. Dit festival is sinds 1961 uitgegroeid tot dé ontmoetingsplek voor publiek, poppenspelers, makers van objecttheater en programmeurs wereldwijd.

Laat ik maar met de deur in huis vallen. Ik vind het begrip ‘Nieuwe Media’ uitermate stom. Het lijkt mischien heel vreemd dat te horen van iemand die zich beroepsmatig met diezelfde ‘Nieuwe Media’ bezig zou moeten houden. Maar ik wil me ook helemaal niet exclusief  daarmee bezighouden. Het is kortzichtig, onzorgvuldig en ineffectief dat te doen. Maar voordat mijn werkgever besluit dat ik dan maar ander werk moet gaan zoeken, laat ik eens  proberen duidelijk te maken wat mijn bezwaren precies zijn.