Ad Aerts » Theater

Joy Wielkens – Papa was a Rolling… Nobody

Ad — Sun, 09 Oct 2011 10:57:52 +0000

In ‘Papa was a Rolling… Nobody’ vertelt Joy Wielkens hoe ze opgroeide met haar moeder en haar zus Jane in het Amsterdamse stadsdeel Osdorp. Zonder vader, zoals bij veel Surinaamse gezinnen. Ze vertelt haar verhaal in korte spelscenes die situaties en gebeurtenissen uit haar jeugd laten zien. Deze scenes wisselt ze af met muziek uit de Tamla-Motown traditie, waarin ze laat horen ook een geweldige zangeres te zijn. Deze muziek (waaronder ‘Papa was a Rolling Stone’ van The Temptations en ‘If loving you is wrong‘ van Millie Jackson) geeft treffende illustraties bij het verhaal dat Joy vertelt. De muziek is ook daarom bijzonder omdat de voor Motown zo kenmerkende rijke arrangementen met blazers zijn vervangen door het ingetogen gitaarspel van Vladimir Spisiak. Dat geeft de zangeres Joy Wielkens ook heel veel ruimte, die ze ook helemaal benut.

In deze voorstelling laat Joy Wielkens als zangeres en als actrice zien wat ze in huis heeft, met veel gevoel voor humor en dramatiek. Een veelzijdige voorstelling, die daardoor ook wel wat fragmentarisch is met lang niet altijd even veel verband tussen de scenes. Het is wel een voorstelling die je meesleept en die voorbij is voor dat je het in de gaten hebt.

De voorstelling is nog tot en met januari 2012 te zien in de Nederlandse theaters.

Gezien op 6 oktober 2011 (Amsterdam, Bijlmer Parktheater)

Gevonden privacy

Ad — Tue, 04 Oct 2011 12:40:10 +0000

Stel je krijgt een mobieltje in handen dat stijf staat van berichten en foto’s van de eigenaar. Niet zo vreemd als je dan nieuwsgierig wordt. Zowel berichten als foto’s vertellen je al een en ander over die persoon, maar met een beetje geluk is er ook veel informatie op Internet te vinden. En als die persoon dan ook nog eens erg spraakzaam is, dan kun je toch een aardig beeld opbouwen van de eigenaar van die gevonden telefoon. Leuk om iemand zo te leren kennen, toch? En als je zover bent, wat ga je dan doen? De telefoon terugbrengen? Een boek schrijven? Een theatervoorstelling maken?

Als je kiest voor een van de twee laatste mogelijkheden moet je je wel gaan afvragen hoe je dat gaat aanpakken. Ik zou er zelf voor kiezen om alle gevonden informatie als inspiratiebron te gebruiken om van daar uit een fictief personage te creëren. Je gebruikt teksten uit je bronnenmateriaal, maar je doet er wel wat mee. Je personage lijkt dan wel op de persoon die je hebt gevonden, maar is er niet gelijk aan. Voordeel van die aanpak is dat je niet alleen recht doet aan de privacy van je inspiratiebron, maar je kunt je voorstelling ook inhoudelijk naar eigen inzicht opbouwen.

Een paar weken geleden heb ik een heel erg leuke voorstelling gezien die dit idee als uitgangspunt had. Als leidraad diende de zoektocht naar de eigenaar van de telefoon, aangevuld met fictieve scenes die lieten zien wat de zoektocht met de theatermakers deed. Bij het nagesprek bleek echter dat de theatermakers niets hadden veranderd aan hun bronnenmateriaal. Zelfs de naam van de eigenaar van het mobieltje en de namen van vrienden en familie bleven onveranderd. Ze hadden die eigenaar zelfs opgezocht, maar niets laten weten over hun plannen. De theatermakers vonden het belangrijker dat hun voorstelling ‘echt’ was dan de privacy-belangen van een vreemde. Het was een heel erg leuke voorstelling, maar ik heb er nog steeds erg veel moeite mee dat de privacy van de telefooneigenaar totaal genegeerd werd.

Ik ga vanaf nu mijn premiere-agenda extra goed in de gaten houden. Wie weet heeft ook al iemand een voorstelling over mij gemaakt…

Sartre zegt sorry – Laura van Dolron

Ad — Thu, 21 Apr 2011 11:22:53 +0000

Voor Laura van Dolron is het duidelijk: Het is allemaal de schuld van Jean-Paul Sartre. Zijn nihilistische en zwartgallige kijk op mensen en hun bestaan is de oorzaak alle persoonlijke ellende waar mensen nu mee te maken hebben. Hij heeft er persoonlijk voor gezorgd dat de mensen niet meer weten hoe ze moeten leven. En ze pikt het niet langer. Ze haalt Sarte terug uit zijn graf en dwingt hem zijn excuses aan te bieden. Dit is het startpunt voor de dialoog in deze voorstelling. Hoewel, ‘dialoog’? Laura van Dolron is het meest aan het woord. En ze weet de aandacht van haar publiek moeiteloos vast te houden.

‘De hel dat is de ander’, stelde de Franse filosoof Sartre eens. Daar zit wel wat in, want niets dat ons zo ongelukkig kan maken als de woorden en daden van anderen. Sartre was blind voor zaken als liefde en geluk. Hij zag het niet, en concludeerde eruit dat het niet bestaat. Daarmee is het contact met anderen een risico geworden dat we niet meer willen lopen. En dus blijven we lekker dicht bij onszelf. En dus worden we nog ongelukkiger, aldus Van Dolron. En dat moet maar eens afgelopen zijn.

In deze voorstelling staan twee mensen op een vrijwel leeg speelvlak. Dat doet een dialoog vermoeden. Maar die wordt al na een paar minuten afgebroken. Sartre moet zijn mond houden en wachten op zijn beurt. Daarmee wordt de voorstelling voor het overgrote deel een monoloog van Laura van Dolron zelf. Het is een theatervorm waar ze wel raad me weet. Ze staat niet voor niets bekend als ‘Standup Philosopher’. Met snelle, inventieve en inspirerende teksten weet ze het publiek anderhalf uur lang te boeien. Van Dolron laat in deze voorstelling wel erg veel van zichzelf zien en is op sommige momenten heel persoonlijk en kwetsbaar. Het bijzondere daarbij is dat juist de meest persoonlijke momenten uit de voorstellingen het meest universeel zijn. De monoloog beperkt de mogelijkheden van Steve Aernouts om Sartre vorm te geven. Hij heeft weinig tekst, en je ziet hem voortdurend zoeken naar andere manieren om te reageren.
Maar juist daarmee geeft hij effectief het tegenspel dat de monoloog nodig heeft, droog, grappig en overtuigend.

Sartre zegt Sorry van Laura van Dolron is een inspirerende en erg leuke voorstelling die je flink aan het denken zet. Maar meer nog dan dat raak je ervan overtuigd dat je misschien wat minder moet denken en meer moet doen. En vooral ook meer durven voelen.

De voorstelling wordt nog tot en met 21 mei gespeeld in Den Haag en Amsterdam.

Gezien op 19 april 2011 in Den Haag (Nationale Toneel)Voor Laura van Dolron is het duidelijk: Het is allemaal de schuld van Jean-Paul Sartre. Zijn nihilistische en zwartgallige kijk op mensen en hun bestaan is de oorzaak alle persoonlijke ellende waar mensen nu mee te maken hebben. Hij heeft er persoonlijk voor gezorgd dat de mensen niet meer weten hoe ze moeten leven. En ze pikt het niet langer. Ze haalt Sarte terug uit zijn graf en dwingt hem zijn excuses aan te bieden. Dit is het startpunt voor de dialoog in deze voorstelling. Hoewel, ‘dialoog’? Laura van Dolron is het meest aan het woord. En ze weet de aandacht van haar publiek moeiteloos vast te houden.

De voorstelling wordt nog tot en met 21 mei gespeeld in Den Haag en Amsterdam.

Gezien op 19 april 2011 in Den Haag (Nationale Toneel)

In Viaggio

Ad — Sat, 02 Apr 2011 20:52:22 +0000

“Onderweg” is de Nederlandse vertaling van het Italiaanse “In Viaggio”, een bijzondere theatervoorstelling van zangeres Carla Regina, acteur Bert Wagenaar van Kreveld en muzikant Nettie Krull (piano, accordeon). De voorstelling laat twee mensen zien die reizen, de mensen die ze tegenkomen, de dingen die ze zien, maar vooral waar ze vandaan komen en waar ze naartoe gaan. Voor een van hen is reizen een doel op zich, voor de ander is reizen vooral weggaan. Bijzonder aan deze voorstelling is de manier waarop dit thema is uitgewerkt. Een van hen praat, en de ander zingt. Je zou denken dat je zo geen dialoog kunt krijgen, maar het tegendeel is waar. Muziek en stem maakt de communicatie juist directer en intenser. Om uiteindelijk duidelijk te maken dat ze eigenlijk beiden vluchten.

De voorstelling gaat misschien wel minder over reizen dan over stemmen en muziek, en de manier waarop je daarmee contact kunt krijgen met anderen. Bert Wagenaar van Kreveld is een welbespraakte wereldreiziger, die op een treinstation een vrouw tegenkomt. Iemand die goed uit zijn woorden kan komen, maar soms ook enorm moet zoeken. Hij ziet haar als de zoveelste interessante medereiziger, iemand waarmee hij reiservaringen kan delen. Daar gaat het hem om: reizen en ontmoeten. Het reizen is voor hem belangrijker dan het doel. Reizen is voor hem het doel. Taal is zijn gereedschap. Hij brengt verhalen en poezie. Al vlug wordt duidelijk dat de vrouw helemaal niet wil reizen. Ze wil gewoon niet meer zijn waar ze was. Ze wil naar een land, naar een wereld waar het beter is. Ze brengt haar verhaal niet door het te vertellen maar door het te zingen. Haar reis gaat van Schubert naar De Falla, via Gershwin en Mahler, naar Shuman en Ravel.

En dat brengt de voorstelling naar de kracht van stem en muziek. De menselijke stem die meer vermag dan alleen een verhaal vertellen maar vooral ook een instrument is dat met articulatie, klank en toon meer kan zeggen dan met woorden mogelijk is. Muziek die met harmonie, melodie en ritme gevoelens kan overbrengen waarvoor woorden te kort schieten. De klassiek geschoolde mezzosopraan Carla Regina zingt klassiek maar ook Jazz, Folk, ieder genre dat een bijdrage kan leveren aan haar verhaal. Wat daarbij het meest opvalt is hoe gemakkelijk je als publiek de essentie van een lied oppakt, zelfs als je de taal waarin het geschreven is niet machtig bent. Je verstaat de taal van de stem, de taal van de muziek.

In Viaggio is een produktie van de Stichting “Voice, Actually” die zich bezig houdt met de menselijke stem in al zijn facetten.De voorstelling is jammer genoeg niet meer te zien, maar ik hoop dat we in de toekomst vaker voorstellingen zullen zien die deze reis zullen voortzetten.

Gezien op 25 maart 2011 in Amsterdam (Podium Mozaïek)

Polaroids – Toneelschuur Producties

Ad — Sun, 20 Mar 2011 08:16:13 +0000

Polaroids is de eerste van de drie voorjaarsproducties van de Haarlemse toneelschuur waarover ik eerder schreef. Het is een ijzersterke voorstelling met intensief spel en een hoog tempo. Er valt veel te lachen, met humor die wrang en direct is. Ondanks de stereotiepe karakters weten de vijf acteurs deze toch geloofwaardig en met precies genoeg diepgang te portretteren. De voorstelling laat rauw en kernachtig tegenstellingen zien tussen mensen, werelden en tijden. Een voorstelling over idealen en overleven. Een voorstelling die je gezien moet hebben.

Na 15 jaar gevangenis komt Nick terecht in een wereld die in niets meer lijkt op de wereld die hij kende. De grote idealen die hij en zijn vrienden hadden, en waarvoor ze tot alles bereid waren, zijn verdwenen. Zijn vriendin Helen die ooit met hem de moordpoging op het ‘kapitalistische zwijn’ Jonathan plande waarvoor hij 15 jaar geleden naar de gevangenis moest is nu gemeenteraadslid die vooral bezorgd is om haar image en haar taak bussen op tijd te laten rijden. Nick begrijpt niets van deze nieuwe wereld, waarin niemand meer ergens voor staat en iedereen leeft bij de dag, gevoed door niets meer dan een misplaatst optimisme en de intentie om te pakken wat je pakken kunt. Dat geldt ook voor de aids-patient Tim en zijn Russische postordervriendje Victor en voor het danseresje Nadia, die door haar vriend zwaar mishandeld wordt.

Polaroids is de tweede voorstelling van Casper Vandeputte bij Toneelschuur producties na Starring #13: Stratosfeer. Het stuk is in 1999 geschreven door de Engelse toneelschrijver Mark Ravenhill. Spel: Saar Vandenberghe, Teun Luijkx, Bram van der Kelen, Vincent van der Valk, Judith Noyons .

De voorstelling is nog tot en met 26 maart 2011 te zien in Toneelschuur Haarlem, en daarna van 29 maart tot en met 2 april in het Huis van Bourgondië Maastricht.

Gezien op 19 maart 2011 in Haarlem (Toneelschuur, Première)

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Spring Awakening – M-Lab

Ad — Thu, 17 Mar 2011 16:46:07 +0000

Spring Awakening is muziektheater van eenzame klasse. Veel is klein aan deze productie: de cast, het orkest, het toneelbeeld. Maar ronduit groots is het eindresultaat: een meeslepend verhaal van jonge mensen in hun zoektocht naar volwassenheid. De cast bestaat grotendeels uit studenten aan Nederlandse theateropleidingen, die laten zien dat ze terecht voor het acteursvak hebben gekozen. Zang en spel zijn op hoog niveau zonder ook maar een moment in te zakken. De productie heet musical maar laat helemaal niets heel van de oppervlakkigheid die je van deze theatervorm verwacht. Dit is integer, meeslepend en prachtig theater.

Het is geen vrolijk verhaal dat Frank Wedekind in 1891 al als toneelstuk uitgaf. Het brengt onderwerpen als zelfmoord, depressie, mishandeling, sex en abortus aan de orde in een maatschappij waarin geen van deze onderwerpen bespreekbaar waren en jongeren alleen maar hoefden te gehoorzamen. De musical blijft trouw aan de geest van het orspronkelijke stuk en heeft dezelfde hoofdrollen. Namen en de tijd waarvan het speelde zijn ook hetzelfde gebleven, maar daarmee laat het verhaal vooral zijn tijdloosheid zien. De musical heeft overigens wel een paar nieuwe rollen.

Eenvoud lijkt het sleutelwoord te zijn voor deze productie. Het verhaal is heftig genoeg, maar vooral de gevoelens waar de hoofdpersonen mee worstelen. Tekst en muziek worden effectief en overtuigend ingezet om dat over te brengen. Waarbij het onbegrip, de intolerantie en de halsstarrigheid waar de personages tegen aan lopen ook bij het publiek keihard aankomen. De omgeving doet er ook niet zo toe. Met een paar witte blokken kun iedere lokatie maken. En dat geeft aan muziek en spel ook de mogelijkheid zijn werk te doen: het publiek en de spelers raken.

Spring Awakenings is nog tot 4 april te zien in M-Lab.

Gezien op 16 maart 2011 in M-Lab (Amsterdam)

Groeipapier Toneelschuur

Ad — Sun, 13 Mar 2011 07:36:00 +0000

De Haarlemse toneelschuur weet op een bijzondere manier aandacht te trekken voor drie kleurrijke eigen voorjaarsproducties. De voorjaarsgroeten werden weliswaar ouderwets per post verspreid, maar dan wel op groeipapier. Groeipapier? Ja, Groeipapier. Je kunt de folder in de grond leggen of in een bloempot, nat maken en afdekken met 2cm potgrond, geregeld water geven en dan komen er uiteindelijk bloemen uit de grond…

De voorstellingen waarvoor aandacht gevraagd wordt zijn Polaroids (17 t/m 26 maart), Starring #14: Hooggeëerd Publiek (31 maart t/m 2 april) en Na het einde (18 t/m 25 mei). Daarnaast vraagt de folder aandacht voor zondag 27 maart wanneer regiestudenten van Theaterschool Amsterdam hun werk laten zien. Waarvan akte. Nu eerst het groeipapier in de grond stoppen…

De Weerman – Spinvis

Ad — Fri, 25 Feb 2011 20:54:27 +0000

Aan het begin van het theaterconcert ‘De Weerman’ vertelt Spinvis hoe hij op de vrijmarkt van een koninginnedag voor minder dan geen geld een doos met cassettebandjes kocht, allemaal keurig gelabeld. Bandjes met sneeuw, regen, hagel, storm, zon en nog veel meer. En als je bijvoorbeeld een bandje met sneeuw afspeelde, dan ging het ook echt sneeuwen. Een wind-bandje liet het ook daadwerkelijk waaien. Niet alle bandjes leken hem echter geschikt om af te spelen. Het bandje ‘Oorlog’ heeft hij bijvoorbeeld nog nooit gehoord… Deze bandjes vormen de rode draad door dit bijzondere concert door Spinvis en zijn vier gastmusici.

Het is natuurlijk maar een verhaal, maar het sluit wel erg goed aan bij hoe Spinvis muziek maakt. Met geluiden die je vindt, met instrumenten die al sinds je kindertijd niet meer gebruikt zijn. Maar ook met een mengelmoes van moderne en ouderwetse effecten als samples, echo, galm, vocoder en wahwah (het ding heet ècht zo, hoor). Hij experimeert al van jongs af aan eindeloos met allerlei soorten geluiden. Eerst deed hij het nog met opgestapelde cassetterecorders, radio’s en televisies. En tegenwoordig zijn computers een belangrijk stuk gereedschap geworden, ook bij zijn concerten. Hij werkt meestal alleen, en alleen dat maakt zijn theaterconcerten bijzonder. De samenwerking met andere muzikanten geeft zijn muziek een extra dimensie. En dat heeft er zeker ook mee te maken dat deze muzikanten met groot gemak meerdere instrumenten bespelen.

Zijn handelsmerk zijn ingetogen eenvoudige popliedjes met melancholieke en soms ook mistroostige teksten. Als hij over geluk zingt, gaat het meestal om het kleine geluk en om dromen. “Op regenachtige dagen met je neus tegen het raam blijven staan en eindeloos fantaseren” heeft hij ooit in een interview gezegd. Maar hij schrijft niet alleen lieve en leuke teksten. Soms laat zijn fantasie zonder zich in te houden de vrije loop, zoals in het 10 minuten durende schitterende gedicht ‘Lotus Europa’, ondersteund door een klankbeeld dat veel meer is dan alleen muzikale begeleiding. Maar hij houdt zich in zijn teksten meestal erg in, en zijn manier van zingen sluit daar goed bij aan. Gelukkig gooit hij ook af en toe de remmen los.

Spinvis brengt in ‘De Weerman’ veel nieuwe liedjes, maar ook liedjes die zijn fans al kennen, zoals het al eerder genoemde Lotus Europa. Het concert laat vijf veelzijdige en creatieve muzikanten aan het werk zien en horen, in een sfeervol decor van met zorg en smaak samengestelde videobeelden. Een concert om stil van te genieten.

Credits:
Lucas Oldeman: toetsen, gitaar, zang
Cor van Ingen: bas, baritonbas, toetsen, e-bow, zang
Saartje Van Camp: cello, toetsen, percussie, zang
Marcel van As: drums, percussie, sample & loops, zang
Spinvis: zang, gitaar, toetsen
Joost van Aarle: licht, toneel
Niels Jonker: geluid
Juul de Pauw: gear whisperer

Het theaterconcert ‘De Weerman’ is nog tot in mei 2011 te zien in de Nederlandse theaters. Meer informatie en de speellijst vind je op www.spinvis.nl

Gezien op 23 februari 2011 in Delft (De Veste, Première)

When the wind blows – De Appel

Ad — Sun, 06 Feb 2011 10:26:36 +0000

Ergens in de jaren tachtig wonen James en Hilda Bloggs in een afgelegen huis op het engelse platteland. Ze hebben een goed leven dat bestaat uit vaste rituelen. We zien twee oude mensen die helemaal met elkaar vergroeid zijn en die normaal gesproken maar aan een half woord van elkaar voldoende hebben. Ze moeten nu omgaan met de dreiging van een nucleaire aanval. Maar ze maken zich geen zorgen. James heeft een paar folders meegenomen uit de bibliotheek waarin precies staat wat ze moeten doen. Ze zullen het juiste doen en en het goede niet nalaten. Hun naïeve vertrouwen in de toekomst, de overheid, in Churchill en Roosevelt is hartverwarmend. De grote oorlog hadden ze toch ook goed doorstaan? En zo ontstaat een innemende dialoog waarin de voorbereiding op het ergste en de dagelijkse beslommeringen van een lief oud echtpaar helemaal door elkaar gaan lopen. Met schitterende rollen van Isabella Chapel en Hugo Maerten onder regie van Aus Greidanus jr.

De voorstelling is gebaseerd op een stripboek van Raymond Briggs uit 1983. Het is al vaker bewerkt, onder andere tot een hoorspel, een toneelstuk en een animatiefilm. Deze voorstelling gaat terug naar de oorspronkelijke tekst, in een vertaling die heel dicht bij het origineel blijft. Zo wordt “The Great War” ook niet vertaald met “Tweede Wereldoorlog”. Het verhaal steekt de draak met de volkomen inadequate maatregelen die de (engelse) overheid voorschreef bij een nucleaire noodtoestand. Tegelijk laat het ook zien dat mensen ook als er geen oplossingen zijn in ieder geval het gevoel willen houden dat er een uitweg is.

De voorstelling was onderdeel van een Haagse ‘tweetup’, een bijeenkomst van twittergebruikers. Na afloop kwam Hugo Maerten (zelf een fanatieke twitteraar) nog even napraten. Hij maakte van de gelegenheid gebruik ons ook nog even het decor van Bachanten te laten zien. Mocht je een van beide voorstellingen nog willen bezoeken heb je overigens pech: alles is uitverkocht, al krijgt Bachanten waarschijnlijk volgend seizoen een reprise. En wij ons weer eens een keer afvragen hoe die staatsecretaris er nu bij komt dat theater iets is met niet meer dan tien bezoekers op de eerste rij…

Rock-a-bye baby, on the treetop,

When the wind blows, the cradle will rock,

When the bough breaks, the cradle will fall,

And down will come baby, cradle and all.

Gezien op 3 februari 2011 in Den Haag (Appeltheater)

Spelfoto: Leo van Velzen

Raak – Nathalie Baartman

Ad — Mon, 24 Jan 2011 10:49:27 +0000

‘Raak’ heet het derde programma van Nathalie Baartman. En raak is het. De voorstelling heeft meer rust dan haar vorige, maar gelukkig is ze haar uitbundigheid niet verloren. Ze is nog steeds een vrijzinnige denker niet graag binnen een vast raamwerk blijft. En is ook nog steeds ruimte voor haar passie voor oosteuropese muziek. En natuurlijk speelt ze weer op Remi, haar accordeon. Er valt veel te lachen, maar het belangrijkste wat je mee naar huisneemt is het uitgelaten gevoel dat het nog wel goed komt met de wereld zolang er nog mensen als Nathalie Baartman zijn.

Ze noemt zichzelf ‘onnozel’ maar is dat beslist niet. Ze houdt haar ogen open en observeert scherp. Ze excuseert zich voor haar Twentse tongval ‘Ik proat altied zo’, maar het mooiste lied uit de voorstelling was een Bulgaars liefdesliedje dat ze in het Twents had vertaald. Ze zong het zonder begeleiding en met zoveel gevoel, dat ze meteen haar stelling bewees dat je niet alles hoeft te verstaan om het te begrijpen.

Nathalie maakt zich zorgen om de wereld en steekt dat niet onder stoelen of banken. Ze denkt hardop en vindt oplossingen waar anderen niet op komen. Nieuw voor deze voorstelling is dat ze er ook politiek bij haalt. Maar dan wel op haar eigen manier. Ze vindt de kredietcrisis een beetje tegenvallen. Ze had verwacht dat de mensen daardoor wat meer tot de kern van hun bestaan, wat meer naar eenvoud zouden komen, maar mensen kopen nog steeds verlichte deurmatten. Haar wereld is niet die van Smartphones en PC’s. In haar wereld breien en lezen de mensen in de trein. Komen de koekjes uit een ouderwets gedeukt koekblik. In haar wereld heten de mensen nog gewoon Truus en Henk. Maar in die wereld kun je ook gewoon in de wei gaan liggen als je daar zin in hebt. In de wereld van nathalie Baartman volg je je gevoel.

Haar programma brengt een intense vrolijkheid over, maar ook weemoed naar die absurde wereld van haar, die eigenlijk helemaal niet zo absurd is. Hoezeer ze in haar programma ook lijkt te stuiteren van onderwerp naar onderwerp, haar programma is een smakelijke taart uit één stuk. Hoezo onnozel? Deze dame weet donders goed waar ze mee bezig is. Ze geeft ons een overtuigend theaterprogramma, waarin ze zichzelf kwetsbaar en persoonlijk opstelt. Iemand die zichzelf durft te zijn, ook op het toneel. Zo iemand zou minister-president moeten worden!

Gezien op 22 januari 2011 in Purmerend (De Purmaryn, Première)

Meer informatie: www.nathaliebaartman.nl