Ad Aerts

Eigenlijk is ‘De Infiltrant’ een grimmig en boosaardig verhaal over vriendschap en verraad. Het gaat over twee vrienden die al jong in het criminele circuit terechtkomen. Een ervan zich ontwikkelt tot een medogenloze misdaadondernemer voor wie een menselijk leven niets waard is. De ander komt  toch op het rechte pad, maar wordt uiteindelijk gedwongen zijn vroegere vriend te verraden. Een verhaal vol moord en doodslag. Een verhaal waarvan overduidelijk is dat het niet goed kan aflopen.  Een ingewikkeld verhaal met  een twintigtal personages met veel dialoog en veel actie.  In een decor dat zichtbaar geinspireerd is door de film ‘Sin City’.

Zoals de parade hoort bij zwoele zomeravonden, hoort de winterparade bij sneeuw, kou en glühwein. Een verwachting die meer dan uitkwam op de eerste openbare winterparadeavond van 2009. Het was net de eerste winterdag van het jaar, waarop het verkeer op de weg maar vooral op de rails helemaal vastliep. Waarschijnlijk was het ook daardoor een stuk rustiger dan ik me van vorig jaar herinner. Wel jammer, want wat ook bij zowel zomer- als winterparade hoort is gezellige drukte.

Zes multi-instrumentalisten, clowns, cabaretiers, acrobaten maken op 99 instrumenten muziek uit alle windstreken. Je weet als publiek niet waar je oren en ogen op moet richten, je verveelt je geen moment, en je gaat na afloop naar buiten met een humeur waar de grootste zwartkijker nog geen gat in kan schieten.  De voorstelling Kopmannen van de Wereldband zou zeker in de donkere wintermaanden vergoed moeten worden door de zorgverzekering…

Wat mij betreft was het hoogtepunt van de uitreiking van de TIN Theaterprijzen op 11 november 2009  niet de uitreiking zelf, maar het gastoptreden van de grote charismatische filmkunstenaar Peter Greenaway die de bezoekers verraste met een provocerend en intrigirend college over beeldtaal. Over de nieuwe beeldtaal wel te verstaan. Want de oude beeldtaal heeft toch echt wel afgedaan na de uitvinding van de afstandsbediening aan het einde van de vorige eeuw. Wie wil er nu nog kunst tot zich nemen door twee uur stil te zitten en strak één kant uit te kijken? Dat is toch wel heel erg 20e eeuws. En vervolgens liet hij voorbeelden zien van nieuwe beeldtaal, waarvan hij vooraf al aangaf dat we met zijn allen wel eerst eens moesten leren met beeldtaal om te gaan. Een vermogen dat we sinds onze kindertijd toch aardig hebben verkwanseld.

Bijna een maand geleden zag ik in de Amsterdamse Schouwburg een schitterende voorstelling: Pinball & Grace van Club Guy & Roni. Ik was zo onder de indruk dat ik deze voorstelling graag nog een keer wil zien. Nu komt deze voorstelling op 17 november in de Haarlemse Toneelschuur. Ik wil daar graag heen, maar misschien hebben andere lezers van dit blog daar ook wel zin in. Als je aanmeldt via deze link, probeer ik te regelen dat er kaartjes klaarliggen!