Ad Aerts

In ‘Papa was a Rolling… Nobody’ vertelt Joy Wielkens hoe ze opgroeide met haar moeder en haar zus Jane in het Amsterdamse stadsdeel Osdorp. Zonder vader, zoals bij veel Surinaamse gezinnen. Ze vertelt haar verhaal in korte spelscenes die situaties en gebeurtenissen uit haar jeugd laten zien. Deze scenes wisselt ze af met muziek uit de Tamla-Motown traditie, waarin ze laat horen ook een geweldige zangeres te zijn. Deze muziek (waaronder ‘Papa was a Rolling Stone’ van The Temptations en ‘If loving you is wrong‘ van Millie Jackson) geeft treffende illustraties bij het verhaal dat Joy vertelt. De muziek is ook daarom bijzonder omdat de voor Motown zo kenmerkende rijke arrangementen met blazers zijn vervangen door het ingetogen gitaarspel van Vladimir Spisiak. Dat geeft de zangeres Joy Wielkens ook heel veel ruimte, die ze ook helemaal benut.

Stel je krijgt een mobieltje in handen dat stijf staat van berichten en foto’s van de eigenaar. Niet zo vreemd als je dan nieuwsgierig wordt. Zowel berichten als foto’s vertellen je al een en ander over die persoon, maar met een beetje geluk is er ook veel informatie op Internet te vinden. En als die persoon dan ook nog eens erg spraakzaam is, dan kun je toch een aardig beeld opbouwen van de eigenaar van die gevonden telefoon. Leuk om iemand zo te leren kennen, toch? En als je zover bent, wat ga je dan doen? De telefoon terugbrengen? Een boek schrijven? Een theatervoorstelling maken?

Voor Laura van Dolron is het duidelijk: Het is allemaal de schuld van Jean-Paul Sartre. Zijn nihilistische en zwartgallige kijk op mensen en hun bestaan is de oorzaak alle persoonlijke ellende waar mensen nu mee te maken hebben. Hij heeft er persoonlijk voor gezorgd dat de mensen niet meer weten hoe ze moeten leven. En ze pikt het niet langer. Ze haalt Sarte terug uit zijn graf en dwingt hem zijn excuses aan te bieden. Dit is het startpunt voor de dialoog in deze voorstelling. Hoewel, ‘dialoog’? Laura van Dolron is het meest aan het woord. En ze weet de aandacht van haar publiek moeiteloos vast te houden.

“Onderweg” is de Nederlandse vertaling van het Italiaanse “In Viaggio”, een bijzondere theatervoorstelling van zangeres Carla Regina, acteur Bert Wagenaar van Kreveld en muzikant Nettie Krull (piano, accordeon). De voorstelling laat twee mensen zien die reizen, de mensen die ze tegenkomen, de dingen die ze zien, maar vooral waar ze vandaan komen en waar ze naartoe gaan. Voor een van hen is reizen een doel op zich, voor de ander is reizen vooral weggaan. Bijzonder aan deze voorstelling is de manier waarop dit thema is uitgewerkt. Een van hen praat, en de ander zingt. Je zou denken dat je zo geen dialoog kunt krijgen, maar het tegendeel is waar. Muziek en stem maakt de communicatie juist directer en intenser. Om uiteindelijk duidelijk te maken dat ze eigenlijk beiden vluchten.

Polaroids is de eerste van de drie voorjaarsproducties van de Haarlemse toneelschuur waarover ik eerder schreef. Het is een ijzersterke voorstelling met intensief spel en een hoog tempo. Er valt veel te lachen, met humor die wrang en direct is. Ondanks de stereotiepe karakters weten de vijf acteurs deze toch geloofwaardig en met precies genoeg diepgang te portretteren. De voorstelling laat rauw en kernachtig tegenstellingen zien tussen mensen, werelden en tijden. Een voorstelling over idealen en overleven. Een voorstelling die je gezien moet hebben.

Spring Awakening is muziektheater van eenzame klasse. Veel is klein aan deze productie: de cast, het orkest, het toneelbeeld. Maar ronduit groots is het eindresultaat: een meeslepend verhaal van jonge mensen in hun zoektocht naar volwassenheid. De cast bestaat grotendeels uit studenten aan Nederlandse theateropleidingen, die laten zien dat ze terecht voor het acteursvak hebben gekozen. Zang en spel zijn op hoog niveau zonder ook maar een moment in te zakken. De productie heet musical maar laat helemaal niets heel van de oppervlakkigheid die je van deze theatervorm verwacht. Dit is integer, meeslepend en prachtig theater.

De Haarlemse toneelschuur weet op een bijzondere manier aandacht te trekken voor drie kleurrijke eigen voorjaarsproducties. De voorjaarsgroeten werden weliswaar ouderwets per post verspreid, maar dan wel op groeipapier. Groeipapier? Ja, Groeipapier. Je kunt de folder in de grond leggen of in een bloempot, nat maken en afdekken met 2cm potgrond, geregeld water geven en dan komen er uiteindelijk bloemen uit de grond…

De voorstellingen waarvoor aandacht gevraagd wordt zijn Polaroids (17 t/m 26 maart), Starring #14: Hooggeëerd Publiek (31 maart t/m 2 april) en Na het einde (18 t/m 25 mei). Daarnaast vraagt de folder aandacht voor zondag 27 maart wanneer regiestudenten van Theaterschool Amsterdam hun werk laten zien. Waarvan akte. Nu eerst het groeipapier in de grond stoppen…

• Share
• Tweet

Aan het begin van het theaterconcert ‘De Weerman’ vertelt Spinvis hoe hij op de vrijmarkt van een koninginnedag voor minder dan geen geld een doos met cassettebandjes kocht, allemaal keurig gelabeld. Bandjes met sneeuw, regen, hagel, storm, zon en nog veel meer. En als je bijvoorbeeld een bandje met sneeuw afspeelde, dan ging het ook echt sneeuwen. Een wind-bandje liet het ook daadwerkelijk waaien. Niet alle bandjes leken hem echter geschikt om af te spelen. Het bandje ‘Oorlog’ heeft hij bijvoorbeeld nog nooit gehoord… Deze bandjes vormen de rode draad door dit bijzondere concert door Spinvis en zijn vier gastmusici.

Ergens in de jaren tachtig wonen James en Hilda Bloggs in een afgelegen huis op het engelse platteland. Ze hebben een goed leven dat bestaat uit vaste rituelen. We zien twee oude mensen die helemaal met elkaar vergroeid zijn en die normaal gesproken maar aan een half woord van elkaar voldoende hebben. Ze moeten nu omgaan met de dreiging van een nucleaire aanval. Maar ze maken zich geen zorgen. James heeft een paar folders meegenomen uit de bibliotheek waarin precies staat wat ze moeten doen. Ze zullen het juiste doen en en het goede niet nalaten. Hun naïeve vertrouwen in de toekomst, de overheid, in Churchill en Roosevelt is hartverwarmend. De grote oorlog hadden ze toch ook goed doorstaan? En zo ontstaat een innemende dialoog waarin de voorbereiding op het ergste en de dagelijkse beslommeringen van een lief oud echtpaar helemaal door elkaar gaan lopen. Met schitterende rollen van Isabella Chapel en Hugo Maerten onder regie van Aus Greidanus jr.

‘Raak’ heet het derde programma van Nathalie Baartman. En raak is het. De voorstelling heeft meer rust dan haar vorige, maar gelukkig is ze haar uitbundigheid niet verloren. Ze is nog steeds een vrijzinnige denker niet graag binnen een vast raamwerk blijft. En  is ook nog steeds ruimte voor haar passie voor oosteuropese muziek. En natuurlijk speelt ze weer op Remi, haar accordeon. Er valt veel te lachen, maar het belangrijkste wat je mee naar huisneemt is het uitgelaten gevoel dat het nog wel goed komt met de wereld zolang er nog mensen als Nathalie Baartman zijn.