Stel je krijgt een mobieltje in handen dat stijf staat van berichten en foto’s van de eigenaar. Niet zo vreemd als je dan nieuwsgierig wordt. Zowel berichten als foto’s vertellen je al een en ander over die persoon, maar met een beetje geluk is er ook veel informatie op Internet te vinden. En als die persoon dan ook nog eens erg spraakzaam is, dan kun je toch een aardig beeld opbouwen van de eigenaar van die gevonden telefoon. Leuk om iemand zo te leren kennen, toch? En als je zover bent, wat ga je dan doen? De telefoon terugbrengen? Een boek schrijven? Een theatervoorstelling maken?
We krijgen tegenwoordig wel erg veel mail. Dat lijkt een goede zaak: mensen vinden je blijkbaar interessant genoeg om contact met je te zoeken. Je kunt zo je vraagtekens zetten bij die aanname, maar zelfs als iedereen die je mailt echt contact met je zoekt is het nog maar de vraag of dat lukt als je meer mail krijgt dan je kunt beantwoorden of zelfs lezen. Een troost: jij bent niet de enige die meer mail krijgt dan je aan kunt. En af en toe gewoon je hele mailbox leeggooien is ook niet echt een oplossing.
Vanmorgen werd ik wakker met een idee in mijn hoofd: laat ik eens van de rechte weg afwijken en mezelf een dag uitlenen. Iedereen die denkt me ergens voor te kunnen gebruiken, kan me daarvoor vragen. Ik heb maar drie voorwaarden: ik moet het leuk vinden, het mag me zelf geen geld kosten en ik moet erover kunnen schrijven. Nu vind ik erg veel leuk, dus aan die eerste voorwaarde is makkelijk te voldoen, denk ik. En een treinkaartje en een broodje kaas heeft iedereen toch wel over voor een gratis Ad, zou je denken. Toch? Tenslotte: hoe kan iets leuk zijn als je het geheim moet houden?
Op 2 maart 2010 organiseert Mediamatic alweer voor de vierde keer het culturele media-evenement ‘Kom je Ook?’, dit keer in het Transformatorhuis op het terrein van de Westergasfabriek in Amsterdam. En voor de vierde keer dreigt het een succes te worden. Zo ‘erg’ zelfs, dat er dit jaar nog drie edities van dit evenement gepland zijn. En ik baal er behoorlijk van dat ik nu al twee keer verstek heb moeten laten gaan. Gelukkig zijn er herkansingen: Kom je ook? 5 (mei), Kom je ook? 6 (september) en Kom je ook? 7 (december).
Hoewel ik er al sinds het derde kwartaal van de vorige eeuw niet meer woon, voel ik me nog steeds Limburger. Ik woon graag in Haarlem, heb een geweldige baan in Amsterdam. Mijn sociale leven speelt zich hier af. Ik geniet met volle teugen van het cultuurbad dat Amsterdam en omgeving me bieden. Ik verwacht niet dat ik ooit weer in Limburg ga wonen, maar het blijft toch op een of andere manier trekken. Je hoort ook nog steeds dat ik uit het zuiden kom. Zelfs tien jaar studie Nederlands hebben dat niet kunnen veranderen. En dat hoeft van mij ook niet. Het accent hoort bij me: “Ich bin ein Limburger!”
Limburgers trekken elkaar op een of andere vreemde manier ook aan. Zo liep ik via twitter tegen een aantal Limburgers aan die net als ik in Haarlem wonen. Tja, en dan is het gemijmer natuurlijk niet van de lucht. Zeker met een glas Limburgs bier erbij. En zo ontstond ook het plan van een Limburg Bedevaart. Een dagje weer naar het zuiden afzakken om daar te genieten van al het goede dat onze geliefde provincie te bieden heeft. Zoals Ridder, Leeuw, Gulpener, Brand, Alfa, Hertog Jan, Lindeboom, maar ook Kerkomse Triple, Bink Bruin, Gulpener Dort, St.Gummarus Dubbel, Imperator, Avondrood, Blonde Christoffel, Hertog Jan Grand Prestige, Korenwolf, Venloosch Alt, Zonnestraal, Adelardus, Gouverneur Brune, Gerardus, Château Neubourg, Mestreechs Aajt, Het elfde gebod, Janneke, Venloos Alt, Christoffel, Valkenburgs Wit en nog veel, veel meer. Op 16 april gaat het gebeuren. Ik heb er zin in!
Verkeerde toespraak? Zou er niet eigenlijk iets in moeten zitten als: “De technische vooruitgang biedt de mens nieuwe kansen om contact te leggen met anderen. Meer dan ooit beschikken we over middelen om de ander aan te kijken en onze ogen en oren open te stellen voor de mensen in onze omgeving. Niemand hoeft meer een vreemde te zijn. Niemand hoeft meer alleen te zijn. Je spreekt elkaar ook zonder gesprek, je ziet elkaar ook zonder naar elkaar te kijken. Korte boodschappen zijn voldoende voor het leggen van langdurig contact. De moderne techniek geeft mensen nieuwe kansen om dichter bij elkaar te komen. We verschuilen ons niet achter onze schermen, maar we gebruiken ze als poort naar onze medemens. Wij kunnen nu spreken en luisteren zoals we nooit eerder hebben gekund. Contact leggen is zoveel eenvoudiger geworden. Meer dan ooit zoeken vreemden elkaar op voor betekenisvol en waardevol menselijk contact. We hoeven alleen maar deze kansen te grijpen. We hoeven alleen maar contact te maken.”
Op 30 november 2009 presenteerde Erwin Blom zijn boek ‘Handboek Communities – de kracht van sociale netwerken’ aan het publiek. De belangstelling voor de presentatie was groot en er waren veel mensen aanwezig die direct of indirect betrokken waren bij het maken en verspreiden van het boek. Met name de Nederlandse twitteraars waren erg goed vertegenwoordigd. Zoals Martijn Aslander (een van de sprekers) het verwoordde: het zou een ramp zijn voor de Nederlandse twittergemeenschap als er op dat moment een bom zou vallen bij Seats2Meet in Utrecht, waar de presentatie werd gehouden.
Stel je krijgt een mobieltje in handen dat stijf staat van berichten en foto’s van de eigenaar. Niet zo vreemd als je dan nieuwsgierig wordt. Zowel berichten als foto’s vertellen je al een en ander over die persoon, maar met een beetje geluk is er ook veel informatie op Internet te vinden. En als die persoon dan ook nog eens erg spraakzaam is, dan kun je toch een aardig beeld opbouwen van de eigenaar van die gevonden telefoon. Leuk om iemand zo te leren kennen, toch? En als je zover bent, wat ga je dan doen? De telefoon terugbrengen? Een boek schrijven? Een theatervoorstelling maken?
