Ad Aerts

Vandaag zouden mijn ouders 54 jaar getrouwd zijn. Dat wil zeggen als ze nu nog leefden. Voordat ze trouwden hebben ze eerst 6 jaar ‘verkering’ gehad. Zo ging dat in die tijd. Vandaag sta ik even stil bij wat ze voor mij en mijn broer betekend hebben, wat ze allemaal voor ons hebben gedaan gedaan en gelaten.  En ik sta stil bij wat ze voor elkaar hebben gedaan en gelaten. Hoe verschillend ze ook waren, ze hebben elkaar nooit in de steek gelaten en hebben altijd van elkaar gehouden met een vanzelfsprekendheid die voor ons langzamerhand onvoorstelbaar is geworden. Daarvoor hebben we veel te veel eigen ruimte nodig voor een eigen mening en en eigen leven. Dat is ook belangrijk, hoor ik mezelf zeggen. Maar tegelijkertijd  sta ik graag even stil bij de gedachte dat mijn ouders me hebben laten zien dat het bestaat, twee mensen die een leven samen delen, die een leven lang elkaars steun, toeverlaat en lief zijn.

Vandaag is het twee jaar geleden dat mijn moeder is gestorven. Ik kan me de dag nog heel goed herinneren. Haar huisarts belde en ik dacht eerst nog, wat leuk dat er iemand uit mijn geboortedorp belt. Maar hij had geen goed nieuws. Mijn moeder had die nacht in haar slaap een hartstilstand gehad. Ik ben meteen naar Limburg gegaan, waar ik nog afscheid van haar kon nemen. Ze lag er zo mooi en rustig bij. Later hoorde ik dat buurvrouwen haar hadden gevonden, de huisarts hadden gebeld en haar vervolgens gewassen en opgebaard. Dat kan alleen in zo’n kleine gemeenschap, dacht ik toen, en nu.

Er zijn weinig dingen die ik leuker vind dan geven en delen. Maar voordat je me daarvoor de hemel in gaat prijzen, wil ik er wel aan toevoegen dat ik dat om puur egoïstische reden doe:  het geeft mij namelijk een goed en prettig gevoel.  Wat ik daarbij belangrijk vind is dat je geeft en deelt omdat je dat echt wilt, dat er geen voorwaarden aan verbonden zijn en dat de ander bepaalt wat hij of zij jou daarvoor terug geeft.  En voor wat de ander jou geeft geldt hetzelfde. Economische waarde speelt daarbij geen enkele rol. Een heerlijk gevoel om te geven en te delen.

Iedereen heeft wel eens een dag waarop je eigenlijk niet naar buiten wil. Zo’n dag waarop je je dekbed over je hoofd wil trekken en doen alsof je er niet bent. Alleen dat dat lang niet altijd kan. Sociaal vernis is het aangewezen middel in zo’n situatie. Je smeert het in dikke lagen over hart en ziel en je hebt in ieder geval weer een beetje het gevoel dat je de wereld aankan. En de mensen om je heen roemen je omdat je altijd zo energiek en opgewekt bent. Probleem opgelost, lijkt het.

Vanaf  vandaag zijn mijn meer persoonlijke berichten alleen te lezen voor mijn vrienden. Die vrienden wil ik daarvoor uitnodigen zich te registreren bij deze site.

• Share
• Tweet

Het is voorbij. De crematieplechigheid was sober waarbij ik geheel onverwacht toch nog de gelegenheid kreeg om wat te zeggen en heb dat ook gedaan. Voelt goed. Ik heb vrij veel met familie en (oude) bekenden van Yonit gesproken en ook met haar moeder en zus. Met haar moeder afgesproken dat ik volgende week een keer langs kom.

Nog een paar uur tot het definitieve afscheid.  Ieder moment besef ik meer hoe veel ik van je heb gehouden. Maar ik besef ook dat dat het mooiste is dat je iemand bij het afscheid kunt meegeven.

• Share
• Tweet

Zondagavond heeft mijn allerdierbaarste vriendin  zelfmoord gepleegd. Het kwam niet als een verassing. Het was niet haar eerste poging. Ik heb nooit iemand meegemaakt die zo ongelukkig kon zijn als zij. En ik heb ook nooit iemand meegemaakt die zo wanhopig was, die zo hunkerde naar een normaal, gelukkig leven, maar iedere keer weer in diepe depressies werd teruggegooid. Ik had me nooit gerealiseerd dat een ziekte zo extreem het gevoel van mensen kon vervormen.

Met gebroken vleugels
Wilde je vliegen
Kinderlijk blij met
Ieder moment in de lucht
Ontroostbaar ongelukkig bij
Iedere noodsmak die volgde
Je krabbelde weer op
En probeerde het nog eens
Maar met keer op keer vallen
Komt ooit een laatste keer
Met gebroken vleugels

De afgelopen vijftig jaar heb ik iedere kerst bij mijn ouders doorgebracht. Relatie of geen relatie, weer of geen weer. Dit waren de dagen waarop we voelden dat we een gezin waren, vier mensen die bij elkaar hoorden, met elkaar lachten en huilden. Na de dood van mijn vader in 2001 leken de gezamelijke kerstavonden nog waardevoller te worden. In februari van dit jaar is mijn moeder overleden. Mijn broer en ik moeten het nu zonder ouders stellen. We zijn geen kinderen meer, we zijn wezen geworden. De plaats waar we 50 jaar lang de kerstdagen doorbrachten is zelfs niet eens meer van ons. Ons ouderlijk huis is op 18 december in andere handen overgegaan.