De officiële opening vond plaats op het gelijkvloerse parkeerdek van diezelfde parkeergarage. Voorafgaand trok traditiegetrouw een  Parade-processie onder aanvoering van meesterkok Amaro met ezels en muziek door het Riccioti Ensemble door de straten van Rotterdam.  De ceremonie op het parkeerdek  begon met een concert van het Riccioti Ensemble, Nederlands enige straatsymfonieorkest. Kees Moeliker, conservator van het Natuurhistorisch Museum sloot de formaliteiten af met een eerbetoon aan de mus, hèt symbool van De Parade. De mus is immers een cultuurdier dat mensen opzoekt en onuitroeibaar is. Net als de mensen van De Parade.

De uiteindelijke  openingshandeling was de onthulling van een mus-tatoeage op de schouder van de artistiek directeur van De Parade, Terts Brinkhof. Het filmpje hieronder geeft een impressie.

Zie ook www.cultuurpodiumonline.nl

De titel van het evenement is duidelijk genoeg: iedereen moet komen! Maar waarom dan, zul je vragen? Als je komt dan krijg je inspirerende voorbeelden en nieuwe ideeën over publieksparticipatie voor voor kunst, cultuur en erfgoed. Het programma is iedere keer anders, maar iedere keer weer de moeite waard.  Deze keer zijn o.a. Chris O’Shea, Raumlabor Berlin, Kröller-Müller Museum, Amsterdams Fonds voor de Kunst, Cinema Reloaded, DOEN pitches en Make Love Not Art van de partij. En jij? Kom jij ook?

En wat die krokodil en die beer ermee te maken hebben, dat moet je zelf maar even uitzoeken!

Voor wie de Parade nog niet kent: het is een theaterkermis met een groot aantal kleine en korte voorstellingen (meestal rond de 10 minuten) die meerdere keren per dag worden gespeeld. Naast theater vind je er ook veel muziek, maar ook bijzonder eten en drinken. Als bezoeker loop je rond langs de verschillende tenten en kraampjes en je kiest wat je leuk en lekker vindt. Waar de zomerparade zich buiten afspeelt, vind je de winterparade in de kolossale gashouder op het westergasfabriekterrein. Overdekt, warm en gezellig. En er is zoveel te kiezen dat het je waarschijnlijk niet eens gaat lukken om alles te bekijken en te proeven. Mij is het in ieder geval niet gelukt. Je kunt je verbazen over ‘Zakkie troost’, je het Ware Kerstverhaal laten vertellen in tien minuten, je vergapen aan ‘Pluk en Ruk’ die ‘Kiss’ van Prince dansen˙en zingen, genieten van Liszt bij een Stliteconcert van Iris Hond, er is Stand-Up Opera, een kerstlied van Jules Deelder en nog veel, veel meer. Het is ondenkbaar dat zich hier iemand gaat vervelen. Ook de eettentjes bieden een overweldigende keuze: van een kraam met Spaanse boerentapa’s via winterse stoofpotjes, verse oesters, en ambachtelijk gemaakte rauwmelkse kazen tot een stukje van de 65 kilo wegende chocolade Santa Guadalupe. Eet smakelijk!

De ster van de avond vond ik wel Helena 105 die nu eens niet door een hoepel hoefde te springen, maar wel met veel belangstelling keek naar de video met haar collega Missy, die Jacob Rens uitliet in het hartje van New Your bij het New Island Festival dat deze zomer daar werd gehouden. Het New Island Festival was een Nederlands festival georganiseerd door Oerol, De Parade en het Nederlands Theater Instituut in het kader van de 400e verjaardag van Henry Hudson’s reis van Amsterdam naar de haven van New York. Ook de manier waarop Rens erover vertelt laat je wensen dat je erbij was geweest. Maar ook dat je de winterparade niet wil missen.

De parade is niet iets waarover je moet vertellen. Het is iets wat je moet zien, of beter nog, ondergaan. Nog tot 26 december te zien in de Gashouder op het Westergasfabriek in Amsterdam

Zie ook cultuurpodiumonline.nl

Lees meer over de kopmannen van de wereldband …

Gezien op 8 december 2009 in IJmuiden (Stadsschouwburg Velsen)

Aan het woord ‘Nieuw’ kleven een aantal bezwaren. Om te beginnen is de vraag wat er ‘nieuw’ is. In het tempo waarin onze wereld verandert komen er ieder dag nieuwigheden op ons af. Is wat gisteren nieuw was vandaag al oud en afgedaan? Ik dacht het niet.  En waarom zou je om te beginnen al vooraf kiezen voor een beperkte groep media? Als je wilt communiceren met een doelgroep, kies je daarvoor uit alle beschikbare media de mogelijkheden die voor jouw doelgroep werken. En verder ontwikkel je niet voor één specifiek media een communicatieproduct.  Je doet dat geïntegreerd voor alle gekozen media.

Is de aandacht voor alles wat ‘nieuw’ is tegenwoordig al  erg overdreven, dat geldt nog veel meer voor ‘media’.  Alsof het gaat om het gereedschap in plaats van de dingen die je ermee doet. Nu hebben wij mensen daar toch wel een handje van. Bij ‘vervoer’ speelt hetzelfde.  Bij de keuze van een persoonlijk vermoermiddel gaat het al lang niet mee om de vraag hoe vlug, veilig en voordelig je van A naar B komt.  Soort, kleur, stijl en merk blijken een veel belangrijkere rol te spelen. Zijn bij communicatie de gekozen media ook belangrijker worden dan de vraag of je met je communicatie bereikt wat je wilt bereiken?

Ik weet natuurlijk ook wel dat met het begrip ‘Nieuwe Media’  in de meeste gevallen digitale media bedoeld worden. Maar mijn bezwaren worden daarmee niet ondervangen. In tegendeel, de selectie vooral van een beperkte verzameling media, en de overtrokken waarde die de digitale media wordt toegekend maken deze alleen maar sterker.

Ik ben in ieder geval zo vrij me met Alle Media bezig te willen houden. En vooral wil ik me laten blijven leiden door de vraag wat ik met de inzet van media wil bereiken en bij wie.

Je voelt je meteen welkom als je op het terrein van de voormalige vliegbasis Soesterberg komt. Nog steeds zijn er slagbomen, al hebben de bewakers nu geen groen uniform meer aan en dragen ze ook geen wapen. Het terrein is enorm en leeg en netjes, alsof de militairen nog maar net vertrokken. Of dat ze er stiekem nog gewoon verblijven. Op het terrein staan vier enorme hangars met een zelfdragend dak. Geweldige potentiele speelruimtes waar menig theatergezelschap zijn vingers bij zou aflikken. Maar er staan nog veel meer gebouwen. Genoeg om een heel dorp aan theatermakers te huisvesten. Het is alleen zo netjes. Niet wat je bij locatietheater verwacht. Maar ik realiseer me meteen dat dat ook maar een vooroordeel is.

Een van de hangars dient als achtergrond voor NTG‘s opvoering van Von Horvaths klassieker ‘Karoline en Kasimir‘. Een melodramatisch volksstuk over liefde, armoede, macht en rechtvaardigheid. Het wordt op deze lokatie gespeeld zoals je het mag verwachten, met grote gebaren, grote emoties maar ook met veel humor. Het 16 meter hoge steigerdecor wordt ten volle gebruikt en je wordt als bezoeker iedere keer opnieuw nieuwsgierig naar de grootse kermis die zich daarachter moet bevinden. We horen de kermis wel, maar we zien er niets van behalve mensen die komen en gaan. De muziek van De Veenfabriek contrasteert op een aangename manier tegen het verhaal en de tijd waarin het speelt. En daarmee wordt dit honderd jaar oude stuk opeens wervelend muziektheater, ondanks de enkele dode momenten die je als publiek toch een beetje uit de voorstelling halen. Maar het is dan ook wel een opgave: twee en een half uur muziektheater zonder pauze…. Maar zonder enige twijfel een aanrader.

De voorstelling is nog tot 5 juli 2009 te zien op het terrein van de voormalige vliegbasis Soesterberg. Wie de voorstelling in 2009 daarna nog wil zien moet naar Athene, Nanterre, Charlerois of Luxemburg. In mei 2010 zijn nog een paar voorstellingen in de Stadsschouwburg van Amsterdam gepland.

Tip Top was voor de tweede wereldoorlog een bekende Amsterdamse bioscoop in Jodenbreestraat, waar  zangers, dansers, conferenciers en muzikanten de pauzenummers verzorgden. Het waren vooral joodse artiesten met voornamelijk niet-joods repertoire. Op initiatief van het Joods Historisch Museum maakten Ruut Weisman (regie) en George Groot (script) in 1995 een theaterprogramma met de naam ‘Tip Top’, waarin artiesten en muziek van ‘Tip Top’ centraal stonden. 

Ter gelegenheid van de afsluiting van de tentoonstelling ‘Lach en Vergeet’, rondom de (blad-)muziek van Joodse artiesten in de vorige eeuw, heeft Ruut Weisman een nieuwe versie gemaakt met studenten van de Amsterdamse Toneelschool & Kleinkunstacademie. De raamvertelling uit de oorspronkelijke voorstelling van de voormalige Tip-Top pianist Isidoor Walvis, indertijd schitterend vertolkt door Joost Prinsen, moest daarbij jammer genoeg sneuvelen. Wat overblijft een schittterende maar ook ontroerende collage van liedjes, met overgave vertolkt door een groep jonge mensen. Een waardige afsluiting van de tentoonstelling.

De tentoonstelling ‘Lach en Vergeet’ had vandaag de laatste dag. Maar een aantal liedjes uit de tentoonstelling kunt u nog steeds beluisteren via theaterlied.nl, een initiatief van Theater Instituut Nederland.

In 2000 kwam eindelijk eens een keer de musical Rent naar Nederland. Ik had er toen al veel over en van gehoord. Eindelijk eens een musical die stevig in deze tijd stond. Zowel beelden, verhaal als muziek rekenden af met het gebruikelijke, vergeelde musical idioom, meer nog dan het werk van Stephen Sondheim. Waar Sondheim’s werk nog steeds volop (maar slim) gebruik maakt van dat idioom, gaat Rent een paar stappen verder.

Het verhaal speelt zich af tijdens een aantal feestdagen: kerstmis, oudjaar, pasen en halloween, op een gekraakte verdieping van een New Yorkse muziekmaatschappij, waar een groep vrienden, voornamelijk kunstenaars en musici, de meeste homo- of bisexueel, samenleeft. Het gaat om het behoud van hun wereld, die niet alleen bedreigd wordt door de gevestigde orde in de maatschappij, maar ook door AIDS en drugsverslaving.

De produktie werd in 2000 naar Nederland gehaald door niemand minder dan Joop van den Ende, die groot uitpakte met een supercast en een van de meest gerenommeerde theaterregisseurs, Ivo van de Hove. Een echt succes is het niet geworden, maar de voorstelling had zeker beter verdiend.

In 2005 is de musical verfilmd door Chris Columbus (bekend van o.a. Harry Potter) met een deel van de oorspronkelijke Broadway cast. Hoewel Columbus vrijwel de hele musical op film heeft vast gelegd, is een deel toch gesneuveld in de cutting room. Op de DVD die onlangs uitkwam, staan deze ‘deleted scenes’ met juweeltjes uit de theateropvoering gelukkig wel! De Film (en de DVD) is uiteraard een bewerking voor het medium film, maar geeft een goede indruk van hoe de theaterversie er uit heeft gezien. Als je van musicals houdt, moet je deze Film eens gaan bekijken. En als je er niet van houdt, ook. Misschien vind je wel een musical die je wel de moeite waard vindt.

Artiesten en publiek lieten duidelijk horen dat het theater open moest blijven.  PVDA en Groenlinks hebben zich daarvoor ook ingezet. Dankzij een extra bijdrage van de stadsdelen en financiele steun van verschillende fondsen is er nu genoeg geld  om de programmering  door te laten gaan. De toekomst van het Openluchttheater is daarmee in ieder geval tot 2012 veilig gesteld. En dus krijgen we toch weer een zomer met een boordevol programma.  De donderdag is gereserveerd voor klassieke muziek, de vrijdag voor dans, de zaterdag voor jeugdvoorstellingen, muziektheater en cabaret en de zondag voor verschillende soorten muziek.

Het wordt zomer in het Vondelpark in Amsterdam. Met gezellige drukte, theater en muziek. Alleen het weer kan nog roet in het eten gooien…

Toch hechten we grote waarde aan die registraties. Beter een onvolledige dan helemaal geen. Een typische theaterregistratie gebeurt met enkele camera’s die telkens een een deel van wat er op het speelvlak gebeurt vastleggen. Daar zit al een belangrijk verschil met het originele theatermoment: je kunt niet meer zelf kiezen waarnaar je kijkt. Als je echter een voorstelling met maar een camera vastlegt, mis je diepte en vooral detail. De gebruikelijke camera’s hebben een beeldkwaliteit die zwaar onvoldoende is om een heel speelvlak in detail te registreren. Een ander probleem is het geluid. Als je geluid met een enkel kanaal registreert, mis je ook weer diepte. Maar als je meerdere kanalen gebruikt, is het vrijwel onmogelijk een acceptabel geluidsbeeld te krijgen dat aansluit bij de beeldwisselingen. Dit zijn wel punten die te verbeteren zijn. Het moment van een voorstelling zul je nooit kunnen vastleggen, maar het kan wel veel beter dan nu gebeurt.

Een belangrijk technisch initiatief hierbij is CINEGRID. CineGrid maakt het mogelijk om beeld en geluid in ongekende kwaliteit te produceren, te verzenden en te vertonen. Het beeld is minimaal vier keer zo scherp als HDTV; het geluid ongecomprimeerd en glashelder in tot 16 kanalen. Daarmee kun je de technische beperkingen die ik hierboven noemde aardig ondervangen. Waag Society, de UvA, SARA en SURFnet organiseerden in 2007 een experimentele CineGrid opname en vertoning van de uitvoering Era la Notte met sopraan Anna Caterina Antonacci, waarin werken van Monteverdi, Strozzi and Giramo werden uitgevoerd tijdens het Holland Festival. Deze unieke opname kwam tot stand met medewerking van Amerikaanse en Japanse wetenschappers en technici, en leverde wereldwijd aandacht op. Het project werd in 2008 bekroond met de exclusieve CENIC Innovative Networking Award for Experimental/Developmental Application. De toeschouwers waren zonder uitzondering enthousiast. 

De techniek is er dus. Er wordt alleen nog veel te weinig gebruik van gemaakt. Dat heeft voor een deel te maken met de kosten – nieuwe technieken zijn kostbaar. Wat misschien ook nog een rol speelt is dat een organisatie als CINEGRID vooral een technische insteek heeft.  Maar dát het mogelijk is deze technieken in de praktijk te gebruiken staat vast. Dit laat het Londense National Theatre zien in haar intiatief ‘NT Live’. Dit is een proefproject waarbij voorstellingen in het theater in hoge kwaliteit worden vastgelegd en vertoond in bioscopen wereldwijd. In Nederland kun je in een aantal Pathé Bioscopen kijken naar registraties van voorstellingen in de Metropolitan Opera House. Voor zover ik weet wordt hier nog geen CINEGRID technologie toegepast, maar de geplande verbetering in beeld en geluid is hoe dan ook extreem waardevol. En het is al helemaal waardevol dat voorstellingen worden vastgelegd en opnieuw bekeken kunnen worden. Maar wanneer kunnen we een initiatief  als dat van het National Theatre ook in Nederland verwachten?