Ad Aerts

Op 18 juni werd voor de twintigste keer De Parade geopend, traditiegetrouw in Rotterdam. Het vertrouwde paradeterrein daar is al vier jaar bezet door wat de Rotterdammers liefdevol ‘de blunderput’ noemen, een ondergrondse parkeergarage in wording met een abonnement op tegenslagen. Gelukkig kon De Parade terugvallen op het Nederlands Architectuur Instituut waarvan ook het gebouw gebruikt kon worden.  Maar zoals het er nu uit ziet zal De Parade volgend jaar weer op de vertrouwde plek in het museumpark kunnen bivakkeren.

Op 2 maart 2010 organiseert Mediamatic alweer voor de vierde keer het culturele media-evenement  ‘Kom je Ook?’, dit keer in het Transformatorhuis op het terrein van de Westergasfabriek in Amsterdam. En voor de vierde keer dreigt het een succes te worden.  Zo ‘erg’ zelfs, dat er dit jaar nog drie edities van dit evenement gepland zijn.  En ik baal er behoorlijk van dat ik nu al twee keer verstek heb moeten laten gaan. Gelukkig zijn er herkansingen: Kom je ook? 5 (mei), Kom je ook? 6 (september) en Kom je ook? 7 (december).

Zoals de parade hoort bij zwoele zomeravonden, hoort de winterparade bij sneeuw, kou en glühwein. Een verwachting die meer dan uitkwam op de eerste openbare winterparadeavond van 2009. Het was net de eerste winterdag van het jaar, waarop het verkeer op de weg maar vooral op de rails helemaal vastliep. Waarschijnlijk was het ook daardoor een stuk rustiger dan ik me van vorig jaar herinner. Wel jammer, want wat ook bij zowel zomer- als winterparade hoort is gezellige drukte.

Zes multi-instrumentalisten, clowns, cabaretiers, acrobaten maken op 99 instrumenten muziek uit alle windstreken. Je weet als publiek niet waar je oren en ogen op moet richten, je verveelt je geen moment, en je gaat na afloop naar buiten met een humeur waar de grootste zwartkijker nog geen gat in kan schieten.  De voorstelling Kopmannen van de Wereldband zou zeker in de donkere wintermaanden vergoed moeten worden door de zorgverzekering…

Laat ik maar met de deur in huis vallen. Ik vind het begrip ‘Nieuwe Media’ uitermate stom. Het lijkt mischien heel vreemd dat te horen van iemand die zich beroepsmatig met diezelfde ‘Nieuwe Media’ bezig zou moeten houden. Maar ik wil me ook helemaal niet exclusief  daarmee bezighouden. Het is kortzichtig, onzorgvuldig en ineffectief dat te doen. Maar voordat mijn werkgever besluit dat ik dan maar ander werk moet gaan zoeken, laat ik eens  proberen duidelijk te maken wat mijn bezwaren precies zijn.

Gezien op 24 juni 2009 (Vliegbasis Soesterberg)

Gezien: 21 juni 2009 (Joods Historisch Museum, Amsterdam)

Tip Top was voor de tweede wereldoorlog een bekende Amsterdamse bioscoop in Jodenbreestraat, waar  zangers, dansers, conferenciers en muzikanten de pauzenummers verzorgden. Het waren vooral joodse artiesten met voornamelijk niet-joods repertoire. Op initiatief van het Joods Historisch Museum maakten Ruut Weisman (regie) en George Groot (script) in 1995 een theaterprogramma met de naam ‘Tip Top’, waarin artiesten en muziek van ‘Tip Top’ centraal stonden. 

In 2000 kwam eindelijk eens een keer de musical Rent naar Nederland. Ik had er toen al veel over en van gehoord. Eindelijk eens een musical die stevig in deze tijd stond. Zowel beelden, verhaal als muziek rekenden af met het gebruikelijke, vergeelde musical idioom, meer nog dan het werk van Stephen Sondheim. Waar Sondheim’s werk nog steeds volop (maar slim) gebruik maakt van dat idioom, gaat Rent een paar stappen verder.

Al sinds de opening in 1865 is er  theater geweest in het Vondelpark. In de jaren vijftig ontstonden de Vondelparkfeesten er werden eerst in de muziekkoepel. Sinds 1974 zijn er op het theaterpodium gedurende de zomermaanden juni, juli en augustus voorstellingen te zien geweest met muziek, dans, cabaret, film, theater en jeugdtheater. En gratis ook nog.  Toch zag het er een tijdlang naar uit dat daar een einde aan zou komen nadat de Amsterdamse Kunstraad de gemeente adviseerde om de subsidie met de helft te korten. De organisatie van het Openluchttheater zei dat de programmering dan zou stoppen.

De kracht van theater zit in het moment waarop theater gemaakt wordt. Alleen op het moment dat een groep mensen de verrichtingen van een andere groep observeert is er sprake van theater. Het zijn echte mensen die in real-time een voorstelling maken en beleven. Het is een bijzondere sensatie om te spelen en het is een bijzondere sensatie om deelgenoot te mogen zijn van het spel van anderen. Je moet erbij zijn, anders werkt het niet. De kracht van theater is ook meteen haar zwakte. Je kunt het niet vastleggen. Je kunt vastleggen wat er te zien en te horen is, maar de essentie van theater is niet ontvankelijk voor registratie.