Ad Aerts

Laat ik maar met de deur in huis vallen. Ik vind het begrip ‘Nieuwe Media’ uitermate stom. Het lijkt mischien heel vreemd dat te horen van iemand die zich beroepsmatig met diezelfde ‘Nieuwe Media’ bezig zou moeten houden. Maar ik wil me ook helemaal niet exclusief  daarmee bezighouden. Het is kortzichtig, onzorgvuldig en ineffectief dat te doen. Maar voordat mijn werkgever besluit dat ik dan maar ander werk moet gaan zoeken, laat ik eens  proberen duidelijk te maken wat mijn bezwaren precies zijn.

In 2000 kwam eindelijk eens een keer de musical Rent naar Nederland. Ik had er toen al veel over en van gehoord. Eindelijk eens een musical die stevig in deze tijd stond. Zowel beelden, verhaal als muziek rekenden af met het gebruikelijke, vergeelde musical idioom, meer nog dan het werk van Stephen Sondheim. Waar Sondheim’s werk nog steeds volop (maar slim) gebruik maakt van dat idioom, gaat Rent een paar stappen verder.

De kracht van theater zit in het moment waarop theater gemaakt wordt. Alleen op het moment dat een groep mensen de verrichtingen van een andere groep observeert is er sprake van theater. Het zijn echte mensen die in real-time een voorstelling maken en beleven. Het is een bijzondere sensatie om te spelen en het is een bijzondere sensatie om deelgenoot te mogen zijn van het spel van anderen. Je moet erbij zijn, anders werkt het niet. De kracht van theater is ook meteen haar zwakte. Je kunt het niet vastleggen. Je kunt vastleggen wat er te zien en te horen is, maar de essentie van theater is niet ontvankelijk voor registratie.

Het lijkt zo’n onschuldige menselijke afwijking: willen hebben wat een ander ook heeft. Maar mijn ouders wilden daar niets van weten. Bij hun werkte het juist de andere kant uit. Als een ander wat nieuws kocht, zouden zij datzelfde juist niet kopen. Ik heb hun zo vaak ervan proberen ervan te overtuigen dat dat misschien wel net zo erg was als wel kopen wat een ander had, maar dat is me nooit gelukt. Begrijp me niet verkeerd, hoor: ik had hartstikke lieve ouders, maar intussen bepaalde hun houding wel een groot deel van mijn jeugd. Toen iedereen al lang en breed een auto voor de deur had staan, reed mijn vader nog steeds op een Puch. Uiteindelijk kochten ze een Dafje. Tot in de eindexamenklas van de middelbare school ben ik telefonisch onbereikbaar geweest. De inrichting van ons huis liep consequent enkele decennia achter. Maar het ergste vond ik als kind wel dat we pas zo laat TV kregen. Een zwart-wit TV nog wel, terwijl de rest van de wereld al lang naar verlopen kleuren zat te kijken.

Een oude man maakt via internet contact met een jonge vrouw. Beiden zijn alleen en hebben enorme behoefte aan contact met een ander mens. Beiden schilderen ze zichzelf mooier en beter en misschien wel vooral interessanter af dan ze zijn. Je ziet ze allebei chatten, ieder op een eigen helft van het speelvlak. Je hoort hoe ze tijdens het chatten hardop praten. Het publiek zit aan twee kanten van het speelvlak. Daarmee hebben de beide acteurs ieder hun eigen publiek, die hun kant van de chat op een groot scherm kan volgen. De acteurs delen het speelvlak, het lijkt alsof hun ruimtes door elkaar lopen. Ze lopen langs elkaar heen, soms heel dicht. Maar ze raken elkaar uiteraard nooit aan. De afstand tussen de personages wordt steeds kleiner. In de eerste helft zie je ze alleen met elkaar chatten. Op een gegeven moment gaan ze via een headset ook met elkaar praten. Het stuk eindigt met het inschakelen van de webcam. Elkaar zien is meteen het einde de band die er voor korte tijd tussen hen was.

Het is weer voorbij, maar ik was erbij! Picnic was ook dit jaar weer goed voor bergen aan inspiratie. Over internet, groepsprocessen, muziek, geld verdienen, ontwerpen, creativiteit, rfid, hardlopen, eten, dansen, praten, luisteren, eten, denken, zoeken, vinden, cultuur, natuur, tv, twitter, film, water, massage, koffie, populariteit, verlangen, vragen, experience, kunst, genieten, en nog veel meer. En volgend jaar ga ik weer, want van 23 to 25 September 2009 is dit fantastische crossmedia event er weer! En ik ben er dan weer bij!

Gezien in: Toneelschuur, Haarlem

Een indringende multimediavoorstelling rond Rita Hayworth met projectie, theater en live muziek. Het publiek staat opeengepakt in een cylindervormige ruimte waar aan alle kanten beelden geprojecteerd worden. Die ruimte deel je met de hoofdrolspeelster en de band Coparck. Het ene moment ben je in een glamoreuze nachtclub en op andere momenten waan je in het hoofd van de dementerende Hollywoordster. Deze voorstelling is eerder gespeeld op de parade in 2008.

Bij het begrip multimedia denk je heel gemakkelijk meteen ook aan ‘nieuwe kunst’. Dat dat helemaal niet zo hoeft te zijn laat de nieuwe CD van Louis Davids zien die is uitgebracht samen met een virtueel portret van de zanger op de website eenlevenlangtheater.nl. Op de CD staan veel bekende nummers maar ook onbekende liedjes, onder andere duetten met zijn zus Heintje Davids en zijn creatieve en levenspartner Margie Morris. De website geeft aan de hand van een interactieve biografie, een repertoirelijst en uniek foto, geluid- en beeldmateriaal een overzichtelijk beeld van Davids’ leven en carrière.

Op 24 september is het weer zo ver: een nieuwe editie van het grote crossmedia evenement  PICNIC ‘08 op het terrein van de Westergasfabriek in Amsterdam. Net als vorig jaar worden het drie dagen vol met ideeën, plezier en prikkels op het gebied tussen media, technologie, entertainment, kunst en wetenschap. Het thema van dit jaar is “Collaborative Creativity”. Het terrein van de westergasfabriek wordt helemaal gevuld met een conferentie, seminars, workshops en andere gebeurtenissen. Een evenement dat je niet mag missen als je houdt van media, technologie, kunst en entertainment.

Videokunstenaar Eboman (Jeroen Hofs) is winnaar van de Webby Award 2008 in de categorie ‘best editing’. Deze meest prestigieuze internationale prijs beloont het beste dat internet te bieden heeft: websites, interactief adverteren, online film & video en mobiele inhoud. De Webby Awards worden gezien als de ‘Oscars’ van internet.