Ad Aerts

Celluloid Fever maakt theater waarbij videoprojectie en muziek een belangrijke rol spelen.  Natuurlijk speelt muziek altijd al een rol in theater en videoprojectie is inmiddels ook een standaard gereedschap geworden voor theatermakers, maar Celluloid Fever gaat een stap verder. De videobeelden zijn nooit uitsluitend decor, maar maken een daadwerkelijk deel uit van de voorstelling. De handeling op het toneel, de  muziek en wat er projectieschermen gebeurt vormen een geheel. Daarbij kan zelfs een dialoog over het scherm heenreiken. De verdienste van Celluloid Fever is dat er zo boeiende voorstellingen ontstaan die veel verder gaan dan het gebruik van een multimedia trukendoos. Een onderhoudende en doordachte  vorm van totaaltheater.

Voor een informatieverslaafde als ik is een smartphone een prachtige uitvinding. Je hebt altijd kennis bij de hand om vragen te beantwoorden. Ik gebruik mijn iPhone ook meer om dingen op te zoeken dan om te communiceren. En bellen doe ik er al helemaal nauwelijks mee.

Op 3 maart 2010 werd een heel bijzondere tentoonstelling geopend in het Amsterdams Historisch Museum, een tentoonstelling waarbij ruim 70.000 objecten voor iedereen te zien zijn, zij het niet ‘op zaal’ maar gewoon via de webbrowser thuis of op je werk. Dat was in Nederland nog niet eerder vertoond en een feestje was dan ook beslist op zijn plaats.  Deze virtuele tentoonstelling biedt een zalige overdaad aan informatie en beelden voor zowel geïnteresseerden als deskundigen.  Maar laat ik hier niet te veel tekst aan wijden. Ik verwijs jullie graag naar de website.  Maar niet voordat ik Paul, Gusta, Judith, Marijke en alle anderen die hieraan hebben bijgedragen van harte feliciteer met deze prestatie!!! En voor ik het vergeet: Het Amsterdams Historisch museum kun je volgen op Twitter, maar het is ook een erg boeiend museum om ‘In Real Life’ te bezoeken.

Op 2 maart 2010 organiseert Mediamatic alweer voor de vierde keer het culturele media-evenement  ‘Kom je Ook?’, dit keer in het Transformatorhuis op het terrein van de Westergasfabriek in Amsterdam. En voor de vierde keer dreigt het een succes te worden.  Zo ‘erg’ zelfs, dat er dit jaar nog drie edities van dit evenement gepland zijn.  En ik baal er behoorlijk van dat ik nu al twee keer verstek heb moeten laten gaan. Gelukkig zijn er herkansingen: Kom je ook? 5 (mei), Kom je ook? 6 (september) en Kom je ook? 7 (december).

Op 30 november 2009 presenteerde Erwin Blom zijn boek ‘Handboek Communities – de kracht van sociale netwerken’ aan het publiek. De belangstelling voor de presentatie was groot en er waren veel mensen aanwezig die direct of indirect betrokken waren bij het maken en verspreiden van het boek. Met name de Nederlandse twitteraars waren erg goed vertegenwoordigd. Zoals Martijn Aslander (een van de sprekers) het verwoordde: het zou een ramp zijn voor de Nederlandse twittergemeenschap als er op dat moment een bom zou vallen bij Seats2Meet in Utrecht, waar de presentatie werd gehouden.

Laat ik maar met de deur in huis vallen. Ik vind het begrip ‘Nieuwe Media’ uitermate stom. Het lijkt mischien heel vreemd dat te horen van iemand die zich beroepsmatig met diezelfde ‘Nieuwe Media’ bezig zou moeten houden. Maar ik wil me ook helemaal niet exclusief  daarmee bezighouden. Het is kortzichtig, onzorgvuldig en ineffectief dat te doen. Maar voordat mijn werkgever besluit dat ik dan maar ander werk moet gaan zoeken, laat ik eens  proberen duidelijk te maken wat mijn bezwaren precies zijn.

In 2000 kwam eindelijk eens een keer de musical Rent naar Nederland. Ik had er toen al veel over en van gehoord. Eindelijk eens een musical die stevig in deze tijd stond. Zowel beelden, verhaal als muziek rekenden af met het gebruikelijke, vergeelde musical idioom, meer nog dan het werk van Stephen Sondheim. Waar Sondheim’s werk nog steeds volop (maar slim) gebruik maakt van dat idioom, gaat Rent een paar stappen verder.

De kracht van theater zit in het moment waarop theater gemaakt wordt. Alleen op het moment dat een groep mensen de verrichtingen van een andere groep observeert is er sprake van theater. Het zijn echte mensen die in real-time een voorstelling maken en beleven. Het is een bijzondere sensatie om te spelen en het is een bijzondere sensatie om deelgenoot te mogen zijn van het spel van anderen. Je moet erbij zijn, anders werkt het niet. De kracht van theater is ook meteen haar zwakte. Je kunt het niet vastleggen. Je kunt vastleggen wat er te zien en te horen is, maar de essentie van theater is niet ontvankelijk voor registratie.

Een oude man maakt via internet contact met een jonge vrouw. Beiden zijn alleen en hebben enorme behoefte aan contact met een ander mens. Beiden schilderen ze zichzelf mooier en beter en misschien wel vooral interessanter af dan ze zijn. Je ziet ze allebei chatten, ieder op een eigen helft van het speelvlak. Je hoort hoe ze tijdens het chatten hardop praten. Het publiek zit aan twee kanten van het speelvlak. Daarmee hebben de beide acteurs ieder hun eigen publiek, die hun kant van de chat op een groot scherm kan volgen. De acteurs delen het speelvlak, het lijkt alsof hun ruimtes door elkaar lopen. Ze lopen langs elkaar heen, soms heel dicht. Maar ze raken elkaar uiteraard nooit aan. De afstand tussen de personages wordt steeds kleiner. In de eerste helft zie je ze alleen met elkaar chatten. Op een gegeven moment gaan ze via een headset ook met elkaar praten. Het stuk eindigt met het inschakelen van de webcam. Elkaar zien is meteen het einde de band die er voor korte tijd tussen hen was.