Iedereen die mij een beetje volgt weet dat ik een grote fan ben van Linked Open Data. Het is een schitterende techniek om relaties tussen informatie zichtbaar te maken. Toch heeft het ook zijn nadelen. De grootste daarvan is dat je moet weten waarnaar je wilt linken: je kunt iemand anders ook alleen dan een link sturen, als je zelf die link al kent. Met Linked Open Data kun je dus niet zoeken. Er zijn gelukkig meer gereedschappen om informatie op Internet te gebruiken op een andere website. Zo ben ik zelf een groot liefhebber van WEB-API’s. Daarmee kun je in veel gevallen wel zoeken, ook als je niet precies weet waarnaar je op zoek bent.
De dagen rond de viering van de 10e verjaardag van Wikipedia waren bijzonder leerzaam. Met name tijdens het bootcamp voor erfgoedinstellingen op 13 en 14 januari, maar zeker ook bij het debat op 15 januari heb ik een veel beter inzicht gekregen in hoe Wikipedia werkt. Wat me met name is opgevallen hoe zorgvuldig Wikipedia met inhoud, maar ook met auteursrechten omgaat. De redactie van Wikipedia bestaat volledig uit vrijwilligers, die zorgvuldig en systematisch bezig zijn om deze wereldwijde encyclopedie volledig, betrouwbaar en up-to-date te houden. Mijn waardering voor deze mensen is ook nog een flink een stuk groter geworden.
Ik schreef eerder enthousiast over de voorstelling William Wilson van Het Pakt. Als je deze voorstelling nog niet gezien hebt, krijg je op donderdag 13 januari en vrijdag 14 januari in het Witte Theater te IJmuiden om 20.30 een herkansing. Vanuit Amsterdam ben je in 25 minuten met de Fast Flying Ferry in IJmuiden. Mis deze kans niet!
Edgar Allen Poe publiceerde William Wilson in 1839. Het is een beklemmend kort verhaal over een man die gedurende zijn hele leven voortdurend zijn dubbelganger tegenkomt. Een dubbelganger die nota bene op de zelfde dag is geboren (19 januari, ook de geboortedag van Poe zelf). William Wilson wordt aangetrokken door het kwaad. Hij lijkt ertoe voorbestemd om slecht te worden. De omgeving waarin hij opgroeit, met een tirannieke kostschooldirecteur en martelende klasgenoten, maakt het afglijden alleen maar makkelijker. Zijn dubbelganger die als een schaduw voortdurend achter hem aan lijkt te lopen, wil hem beschermen. Maar William wil niet beschermd worden en doet alles wat hij kan om van zijn schaduw af te komen. Als je als theatermaker zo’n verhaal op het toneel wilt brengen, loop je tegen een aantal problemen aan. Je wilt een zichtbare vorm vinden die aansluit bij de beklemmende sfeer van de tekst van Poe, maar je wilt ook een vorm vinden de ontmoetingen van de hoofdpersoon met zijn eigen dubbelganger. Herman Egbers, die de voorstelling bedacht, schreef en ook speelt, is daar heel goed in geslaagd.
Celluloid Fever maakt theater waarbij videoprojectie en muziek een belangrijke rol spelen. Natuurlijk speelt muziek altijd al een rol in theater en videoprojectie is inmiddels ook een standaard gereedschap geworden voor theatermakers, maar Celluloid Fever gaat een stap verder. De videobeelden zijn nooit uitsluitend decor, maar maken een daadwerkelijk deel uit van de voorstelling. De handeling op het toneel, de muziek en wat er projectieschermen gebeurt vormen een geheel. Daarbij kan zelfs een dialoog over het scherm heenreiken. De verdienste van Celluloid Fever is dat er zo boeiende voorstellingen ontstaan die veel verder gaan dan het gebruik van een multimedia trukendoos. Een onderhoudende en doordachte vorm van totaaltheater.
Voor een informatieverslaafde als ik is een smartphone een prachtige uitvinding. Je hebt altijd kennis bij de hand om vragen te beantwoorden. Ik gebruik mijn iPhone ook meer om dingen op te zoeken dan om te communiceren. En bellen doe ik er al helemaal nauwelijks mee.
Op 3 maart 2010 werd een heel bijzondere tentoonstelling geopend in het Amsterdams Historisch Museum, een tentoonstelling waarbij ruim 70.000 objecten voor iedereen te zien zijn, zij het niet ‘op zaal’ maar gewoon via de webbrowser thuis of op je werk. Dat was in Nederland nog niet eerder vertoond en een feestje was dan ook beslist op zijn plaats. Deze virtuele tentoonstelling biedt een zalige overdaad aan informatie en beelden voor zowel geïnteresseerden als deskundigen. Maar laat ik hier niet te veel tekst aan wijden. Ik verwijs jullie graag naar de website. Maar niet voordat ik Paul, Gusta, Judith, Marijke en alle anderen die hieraan hebben bijgedragen van harte feliciteer met deze prestatie!!! En voor ik het vergeet: Het Amsterdams Historisch museum kun je volgen op Twitter, maar het is ook een erg boeiend museum om ‘In Real Life’ te bezoeken.
Op 2 maart 2010 organiseert Mediamatic alweer voor de vierde keer het culturele media-evenement ‘Kom je Ook?’, dit keer in het Transformatorhuis op het terrein van de Westergasfabriek in Amsterdam. En voor de vierde keer dreigt het een succes te worden. Zo ‘erg’ zelfs, dat er dit jaar nog drie edities van dit evenement gepland zijn. En ik baal er behoorlijk van dat ik nu al twee keer verstek heb moeten laten gaan. Gelukkig zijn er herkansingen: Kom je ook? 5 (mei), Kom je ook? 6 (september) en Kom je ook? 7 (december).
Op 30 november 2009 presenteerde Erwin Blom zijn boek ‘Handboek Communities – de kracht van sociale netwerken’ aan het publiek. De belangstelling voor de presentatie was groot en er waren veel mensen aanwezig die direct of indirect betrokken waren bij het maken en verspreiden van het boek. Met name de Nederlandse twitteraars waren erg goed vertegenwoordigd. Zoals Martijn Aslander (een van de sprekers) het verwoordde: het zou een ramp zijn voor de Nederlandse twittergemeenschap als er op dat moment een bom zou vallen bij Seats2Meet in Utrecht, waar de presentatie werd gehouden.
