Een van de meest sympathieke initiatieven die ik de laatste tijd ben tegengekomen is boekenweggeefdag.  Het is afkomstig uit Italie en heet daar  Leggere, leggere, leggere! (lees, lees, lees!). In dat kader geven vrijdag 26 maart duizenden Italianen een boek dat ze zelf mooi vinden aan een onbekende.  De italianen hopen daarmee  niet alleen het lezen te bevorderen, maar mensen ook door het lezen dichter bij elkaar brengen. Intussen is het idee ook opgepakt in België en Nederland.  Welk boek ga jij weggeven?

De debuutroman van Matt Haig beschrijft het uiteenvallen van een gezin en de zwakke kanten van mensen vanuit het perspektief van een hond. Maar hij doet dat zonder sentimenteel of zoetsappig te worden. Het boek is grappig en tragisch tegelijk en vooral heel goed geschreven.  Mens en dier worden met liefde en zorg geportretteerd en het verhaal blijft tot de laatste pagina meeslepend en spannend.

Naast het verhaal van de queste van Prince beschrijft Haig overtuigend een schaduwwereld die voor mensen normaal gesproken verborgen blijft. Hij beschrijft een wereld van honden en hondenrassen die aan de ene kant heel herkenbaar is voor iedereen die honden kent, maar ook veel meer diepgang en principeel conflict laat zien. Daarmee houdt hij zijn lezers weer een spiegel voor.

Irving is een begaafde schrijver die in zijn boeken iedere keer opnieuw opmerkelijke hoofdpersonen in opmerkelijke situaties plaatst, en vooral in een opmerkelijk plot. Er gebeurt heel veel in zijn boeken, maar alles heeft een functie en een plaats, al wordt die vaak pas tegen het einde van het boek duidelijk. Zijn karakters zouden in handen van andere schrijvers karikaturen worden, maar bij Irving leven ze en blijven ze geloofwaardig. In dit boek heeft Irving zichzelf wat dat betreft overtroffen. Ik wil op deze plaats niets concreets vertellen over het boek. Ik wil dat jullie dit boek gaan lezen.

Intussen zit ik even in die typische ‘leegte’ die ontstaat als je een goed boek uit hebt. Ik lees altijd een aantal boeken parrallel aan elkaar, waardoor ik ook nooit echt het gevoel heb uitgelezen te zijn. Een boek als dit vraagt echter om een pauze. ‘The Cider House Rules’ ligt ook nog op mijn plank, maar die moet toch echt even wachten. Eerst even de vorige Irving laten bezinken….

Met speciale dank aan Yonit en Mirjam die me op het spoor van dit boek hebben gebracht.

Het beschrijft de zoektochten van een aantal wetenschappers die onafhankelijk van elkaar een boek vinden met in de middenpagina een angstaanjagende afbeelding van een draak en verder alleen maar lege pagina’s. Tegelijkertijd gaat het ook over de zoektocht van een dochter naar haar moeder, die van van een vader naar zijn doodgewaande grote liefde; die van weer een andere dochter naar haar vader en tenslotte die van een historicus, diplomaat en wereldverbeteraar naar zijn geliefde leermeester, die op raadselachtige wijze is verdwenen. Een boek vol gruwelijke verrassingen, onverwachte onthullingen en levende doden. Veel verhalen die zich langs verschillende tijdslijnen afspelen en min of meer gelijkertijd verteld worden om uit te komen tot een allesomvattende ontknoping in een prachtig beschreven decor van landschappen en culturen uit de Balkan. Een boek dat waarbij je goed moet blijven volgen in welk verhaal je zit, maar dat verder leest als een trein.

In het boek krijgt Joseph Breuer (die ook een werkelijkheid een grote faam had als diagnosticus en arts) het verzoek om Friedrich Nietzsche te onderzoeken en te behandelen. Dat alles in het  grootst denkbare geheim. Niet alleen mag Nietzsche niet weten dat Breuer hem op verzoek behandelt, ook de behandeling zelf en de naam van Nietzsche moet geheim blijven. Dit is het raamwerk van een reeks diepgravende en boeiende gesprekken tussen de twee mannen. De dialogen zijn niet gemakkelijk, er worden hele wezenlijke vragen gesteld. Bovendien zetten beiden hun kennis en belezenheid volledig in. Dat stelt ook eisen aan de lezer, die op zijn minst belangstelling moet hebben voor psychotherapie en filosofie.

Vooral vanwege de filosofische insteek van Nietsche is het geen vrolijk boek geworden. Het is geen boek dat je in een keer uitleest, maar wel een dat je iedere keer weer graag oppakt. Niet omdat je wilt weten hoe het afloopt, maar omdat je uitkijkt naar de gesprekken die niets en niemand ontzien en daarnaast ook nog een boeiend beeld geven van het gedachtengoed van twee mensen die echt iets te zeggen hadden.

Iedereen heeft een zo’n stapeltje met boeken die nog gelezen moeten worden. IK heb er langzamerhand een boekenkast van vol. De meest dringende liggen nu naast mijn bed te wachten op hun beurt. De Hitchhikers guide to the galaxy ligt er al meer dan een jaar, maar er komen steeds meer boeken bij met recht op voorrang. En zo gebeurt het regelmatig dat ik mezelf erop betrap afwisselend twee boeken te lezen. Een boek dat ik eerst graag als eerste wilde lezen, en dan nog een tweede dat ik daarna als eerste wilde lezen. Na een hele tijd door teveel onrust in mijn hoofd niet de rust te hebben gehad om meer dan een pagina ineens te lezen, begint dat gelukkig nu wel weer te komen. De kunst is nu om te leren op tijd naar bed gaan, want daar leest het ‘t beste….

Christopher Boone woont in Swindon (in de buurt van Ofxord) en is 15 jaar oud. Hij houdt van orde, regelmaat en waarheid. Hij is enorm goed in wiskunde en natuurkunde. Hij houdt niet verandering, en ook niet van de kleuren geel en bruin. En hij wil door niemand  aangeraakt worden. Hij snapt niets van emoties en heeft geen gevoel voor humor. Maar hij heeft zijn leven prima op een rijtje, dat wil zeggen tot de hond van de buurvrouw wordt vermoord. Hij gaat op onderzoek uit, en haalt daarmee de zekerheid van zijn bestaan volkomen onderuit. Het boek ‘Het wonderlijke voorval met de hond in de nacht’ is zijn persoonlijke verslag.

Christopher Boone heeft het syndroom van Asperger, een autistische stoornis. Schrijver Mark Haddon laat zijn boek vertellen door Christopher zelf, en geeft daarmee een beeld van hoe Christopher tegen ‘zijn’ wereld aankijkt. Ik kan niet beoordelen hoe betrouwbaar dat beeld is, maar het boek maakt het onbehagen en de paniek van het hoofdpersonage vaak gewoon voelbaar. En Christopher ook nog eens dingen meemaken die ieder van ons al uit lood kunnen slaan. Je bent bijna opgelucht als je het uit hebt. Het is een bijzonder goed geschreven boek, met een bijzonder perspektief. Een aanrader.