Ad Aerts

Een van de meest sympathieke initiatieven die ik de laatste tijd ben tegengekomen is boekenweggeefdag.  Het is afkomstig uit Italie en heet daar  Leggere, leggere, leggere! (lees, lees, lees!). In dat kader geven vrijdag 26 maart duizenden Italianen een boek dat ze zelf mooi vinden aan een onbekende.  De italianen hopen daarmee  niet alleen het lezen te bevorderen, maar mensen ook door het lezen dichter bij elkaar brengen. Intussen is het idee ook opgepakt in België en Nederland.  Welk boek ga jij weggeven?

Eigenlijk is kunst maar saai. Je moet er altijd met eerbied naar kijken. Je mag er eigenlijk niet eens bij praten. Zelfs met de leukste installaties mag je niet spelen. Sterker nog, je mag zelfs nergens aankomen. En veranderen mag je al helemaal niet, terwijl veel saaie marmeren beelden een stuk leuker zouden worden als ze  in vrolijke kleur geschilderd werden. En sommige schilderijen zijn erg geschikt om er figuren uit te knippen. In zijn ‘Niet aanraken s.v.p.‘ spot Tijn Snoodijk heerlijk verfrissend met de Serieuze Kunst Met De Grote Kaa. Heb boekje staat vol met grappige gedichtjes met bijpassende tekeningen over kunst en kunstenaars. Of gaat het daar mischien helemaal niet over? Het is in ieder geval een van de leukste boeken die ik het afgelopen jaar heb gekocht. Ik vond het bij kinderboekhandel Kiekeboek in Haarlem. Daar mag ook best eens reclame voor gemaakt worden.

Prince, een zwarte Labrador Retreiver, doet zijn uiterste best om zijn gezin bij elkaar te houden: Kate en Adam en hun kinderen Hal en Charlotte. Dat doet Prince omdat hij van zijn gezin houdt, maar ook omdat hij volgens het Labrador Pact daartoe verplicht is: ‘Serve and Protect Your Family’.  Een belangrijke en geheime opdracht, waarvoor hij is bereid is tot het uiterste te gaan. Hij is zelfs bereid om daarvoor de belangrijkste regel van het pact te overtreden. Er zijn al te veel families uit elkaar gevallen. Prince is geen Lassie die als een soort wonderhond alle mensenproblemen oplost. Prince moet er hard voor werken. En zonder enige kans op waardering, want de mensen hebben geen weet van zijn taak. En mensen hoeven dat ook niet te weten. Ondanks alle gevolgen die dat kan hebben.

Een paar maanden geleden zag ik op TV de film ‘The Cider House Rules’ naar een boek van John Irving. Ik heb eerder met veel plezier boeken van Irving gelezen, dus ik bedacht dat het misschien wel leuk zou zijn weer een Irving op te pakken. Misschien wel ‘The Cider House Rules’. Van verschillende kanten kreeg ik echter te horen dat ik niet dat boek moest lezen maar ‘A Prayer for Ownen Meany’. Ik ben nooit te beroerd om een advies van iemand aan te nemen, dus dat heb ik gedaan. In het begin schoot ik echter voor geen meter op. Het boek wilde maar niet vooruit en vaak legde ik het na tien pagina’s al opzij. Een week geleden kreeg het boek me opeens te pakken, en vanaf dat moment kon ik het ook nauwelijks wegleggen.

De historicus gaat over niemand meer of minder dan ‘De’ Graaf Dracula, ofwel Vlad Tepes (1431-1476). Ondanks regelmatige verwijzingen naar de roman van Bram Stoker (voor de liefhebbers ook online te lezen ), is het niet daarop gebaseerd, maar vooral op de overleveringen zoals die in de Balkan nog steeds van generatie op generatie doorverteld worden, aangevuld met historisch onderzoek. Ondanks dat laatste en de serieus klinkende titel is het vooral een boeiende roman geworden.

Ze hebben elkaar in werkelijkheid nooit ontmoet, geeft Irvin D. Yalom ruiterlijk toe.  Friedrich Nietzsche, de filosoof die altijd in de aanval was en daarom de filosoof met de hamer werd genoemd, en Dr. Joseph Breuer, een van de grondleggers van de psychoanalyse en docent van Sigmund Freud. Maar ze hadden elkaar in 1882 ontmoet kunnen hebben. Wat voor boeiende dialogen zou dat  opgeleverd kunnen hebben, lijkt de vraag te zijn waarop Yalom zijn roman ‘Nietzsches Tranen’ heeft gebaseerd.

Gelezen: Mark Haddon, Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht