De film speelt zich af aan het einde van de zestiger jaten in een buitenwijk in het Midden-Westen van de Verenigde Staten, in een Joods milieu. In deze omgeving gaan de Coens niet zachtzinnig met hun karakters om. De humor is scherp en boosaardig, maar de Coens laten hun karakters wel in hun waarde, waardoor het nergens belachelijk wordt.  OK, voor de meeste karakters dan. Als toeschouwer blijf je ook hopen dat het tij zal keren in de loop van de film. Maar je moet tot het allerlaatste moment wachten tot je weet of Gopnik net als Job nog lang (140 jaar) en gelukkig (veertienduizend schapen) zal leven.

Gezien in Haarlem (Toneelschuur)

• Share
• Tweet

Ik heb anderhalf uur geboeid gekeken, soms geschokt, vaak verrast, maar ook vaak geirriteerd. De beeldtaal van deze film vind ik ronduit meesterlijk. De film straalt uit dat regisseur en acteurs heel diep gegaan zijn om deze realiseren.  Maar het gevoel dat ik er uiteindelijk zo weinig mee kan, blijft overheersen. Ik kan dat niet goed van mezelf hebben. Deze film moet meer zijn dan een boosaardig en gruwelijk sprookje… Misschien moet ik het gewoon nog langer laten inwerken. Of nog een keer zien? Eh… nee, voorlopig even niet…  Bijna een week nadat  ik de film gezien heb, vraag ik me nog steeds af wat de film voor mij betekent.  Dat is op zich heel goed en iets wat maar weinig films zo heftig voor elkaar krijgen. Kunst hoeft niet te plezieren, kunst moet me wat doen, moet me raken.  En dat deze film me zo lang bezig houdt is eigenlijk alleen maar goed.  Maar ik hoop toch dat ik er nog achter kom wat deze film mij doet en hoe deze film mij raakt.

• Share
• Tweet

Greeneway provoceert graag en goed. Maar tegelijkertijd weet hij je ook aan het denken te zetten, en met een paar welgekozen woorden laat hij je opeens anders kijken. En wat een genot is het om naar iemand te luisteren die aan de ene kant beweert dat beeld belangrijker is dan taal, en aan de andere kant alleen al door zijn taalgebruik, zijn zorgvuldig gekozen woorden en zinnen, met zorg uitgesproken zijn publiek weet te raken en te inspireren.

Maar het ging natuurlijk om die prijzen, gewonnen door  Sybren Kuiper voor zijn Julidans affiches,  Leo van Velzen met zijn spelfoto uit “Blik” en Jan Joris Lamers voor zijn hele scenografische oeuvre.  Meer informatie hierover is te vinden op de TIN Website. Maar is het heel erg als ik me die avond vooral ga herinneren als de avond waarop ik college heb gehad van Peter Greenaway?

Foto: Slawek

• Share
• Tweet

Aan het woord ‘Nieuw’ kleven een aantal bezwaren. Om te beginnen is de vraag wat er ‘nieuw’ is. In het tempo waarin onze wereld verandert komen er ieder dag nieuwigheden op ons af. Is wat gisteren nieuw was vandaag al oud en afgedaan? Ik dacht het niet.  En waarom zou je om te beginnen al vooraf kiezen voor een beperkte groep media? Als je wilt communiceren met een doelgroep, kies je daarvoor uit alle beschikbare media de mogelijkheden die voor jouw doelgroep werken. En verder ontwikkel je niet voor één specifiek media een communicatieproduct.  Je doet dat geïntegreerd voor alle gekozen media.

Is de aandacht voor alles wat ‘nieuw’ is tegenwoordig al  erg overdreven, dat geldt nog veel meer voor ‘media’.  Alsof het gaat om het gereedschap in plaats van de dingen die je ermee doet. Nu hebben wij mensen daar toch wel een handje van. Bij ‘vervoer’ speelt hetzelfde.  Bij de keuze van een persoonlijk vermoermiddel gaat het al lang niet mee om de vraag hoe vlug, veilig en voordelig je van A naar B komt.  Soort, kleur, stijl en merk blijken een veel belangrijkere rol te spelen. Zijn bij communicatie de gekozen media ook belangrijker worden dan de vraag of je met je communicatie bereikt wat je wilt bereiken?

Ik weet natuurlijk ook wel dat met het begrip ‘Nieuwe Media’  in de meeste gevallen digitale media bedoeld worden. Maar mijn bezwaren worden daarmee niet ondervangen. In tegendeel, de selectie vooral van een beperkte verzameling media, en de overtrokken waarde die de digitale media wordt toegekend maken deze alleen maar sterker.

Ik ben in ieder geval zo vrij me met Alle Media bezig te willen houden. En vooral wil ik me laten blijven leiden door de vraag wat ik met de inzet van media wil bereiken en bij wie.

• Share
• Tweet

• Share
• Tweet

In 2000 kwam eindelijk eens een keer de musical Rent naar Nederland. Ik had er toen al veel over en van gehoord. Eindelijk eens een musical die stevig in deze tijd stond. Zowel beelden, verhaal als muziek rekenden af met het gebruikelijke, vergeelde musical idioom, meer nog dan het werk van Stephen Sondheim. Waar Sondheim’s werk nog steeds volop (maar slim) gebruik maakt van dat idioom, gaat Rent een paar stappen verder.

Het verhaal speelt zich af tijdens een aantal feestdagen: kerstmis, oudjaar, pasen en halloween, op een gekraakte verdieping van een New Yorkse muziekmaatschappij, waar een groep vrienden, voornamelijk kunstenaars en musici, de meeste homo- of bisexueel, samenleeft. Het gaat om het behoud van hun wereld, die niet alleen bedreigd wordt door de gevestigde orde in de maatschappij, maar ook door AIDS en drugsverslaving.

De produktie werd in 2000 naar Nederland gehaald door niemand minder dan Joop van den Ende, die groot uitpakte met een supercast en een van de meest gerenommeerde theaterregisseurs, Ivo van de Hove. Een echt succes is het niet geworden, maar de voorstelling had zeker beter verdiend.

In 2005 is de musical verfilmd door Chris Columbus (bekend van o.a. Harry Potter) met een deel van de oorspronkelijke Broadway cast. Hoewel Columbus vrijwel de hele musical op film heeft vast gelegd, is een deel toch gesneuveld in de cutting room. Op de DVD die onlangs uitkwam, staan deze ‘deleted scenes’ met juweeltjes uit de theateropvoering gelukkig wel! De Film (en de DVD) is uiteraard een bewerking voor het medium film, maar geeft een goede indruk van hoe de theaterversie er uit heeft gezien. Als je van musicals houdt, moet je deze Film eens gaan bekijken. En als je er niet van houdt, ook. Misschien vind je wel een musical die je wel de moeite waard vindt.

• Share
• Tweet

Het is weer voorbij, maar ik was erbij! Picnic was ook dit jaar weer goed voor bergen aan inspiratie. Over internet, groepsprocessen, muziek, geld verdienen, ontwerpen, creativiteit, rfid, hardlopen, eten, dansen, praten, luisteren, eten, denken, zoeken, vinden, cultuur, natuur, tv, twitter, film, water, massage, koffie, populariteit, verlangen, vragen, experience, kunst, genieten, en nog veel meer. En volgend jaar ga ik weer, want van 23 to 25 September 2009 is dit fantastische crossmedia event er weer! En ik ben er dan weer bij!

• Share
• Tweet