Ad Aerts » De Wereld

Joy Wielkens – Papa was a Rolling… Nobody

Ad — Sun, 09 Oct 2011 10:57:52 +0000

In ‘Papa was a Rolling… Nobody’ vertelt Joy Wielkens hoe ze opgroeide met haar moeder en haar zus Jane in het Amsterdamse stadsdeel Osdorp. Zonder vader, zoals bij veel Surinaamse gezinnen. Ze vertelt haar verhaal in korte spelscenes die situaties en gebeurtenissen uit haar jeugd laten zien. Deze scenes wisselt ze af met muziek uit de Tamla-Motown traditie, waarin ze laat horen ook een geweldige zangeres te zijn. Deze muziek (waaronder ‘Papa was a Rolling Stone’ van The Temptations en ‘If loving you is wrong‘ van Millie Jackson) geeft treffende illustraties bij het verhaal dat Joy vertelt. De muziek is ook daarom bijzonder omdat de voor Motown zo kenmerkende rijke arrangementen met blazers zijn vervangen door het ingetogen gitaarspel van Vladimir Spisiak. Dat geeft de zangeres Joy Wielkens ook heel veel ruimte, die ze ook helemaal benut.

In deze voorstelling laat Joy Wielkens als zangeres en als actrice zien wat ze in huis heeft, met veel gevoel voor humor en dramatiek. Een veelzijdige voorstelling, die daardoor ook wel wat fragmentarisch is met lang niet altijd even veel verband tussen de scenes. Het is wel een voorstelling die je meesleept en die voorbij is voor dat je het in de gaten hebt.

De voorstelling is nog tot en met januari 2012 te zien in de Nederlandse theaters.

Gezien op 6 oktober 2011 (Amsterdam, Bijlmer Parktheater)

Blijven

Ad — Mon, 09 May 2011 21:50:04 +0000

Ik ben al er heel lang van overtuigd dat een traditionele relatie iets is wat je niet moet nastreven. Het is een band die maar al te vaak is gebaseerd op de concepten van afhankelijkheid, bezit en afspraken. Mensen zouden bij elkaar moet blijven omdat ze dat willen en niet omdat ze dat zo hebben afgesproken. Wat ik met de belangrijke mensen in mijn leven wil is vooral iets dat blijft. Niet iets dat gebaseerd is op het verlangen van het moment, opspelende hormonen of berekening. Ik ben ervan overtuigd dat er voor iedere combinatie van twee mensen een speciale band bestaat die uniek is voor die twee mensen, die alleen echt waarde heeft voor hunzelf. Het enige dat je daarvoor zou moeten doen is jezelf en elkaar de ruimte geven om die speciale band te ontdekken. Niet gebaseerd of verwachtingen, eisen of verlangens, maar gewoon iets dat je moet laten ontstaan. Alles kan en niets moet. Alleen dan krijg je een band die blijft. En hoe die er ook uitziet, dat is het soort band die ik graag zie. Dat is het soort band die ik met mensen wil hebben.

Opwinding

Ad — Wed, 27 Apr 2011 22:15:41 +0000

Een vreemd soort opwinding maakt zich van mij meester. De afgelopen maand leek het of alles overhoop moest. En een beetje snel graag. Over een paar uur ga ik een huurcontract tekenen voor een echt appartement met veel ruimte en rechte muren, waar je boekenkasten tegenaan kunt zetten. In Amsterdam, ook nog! Maandag begin ik met een nieuwe baan die me veel ruimte gaat geven en die me ook meteen flink aan het werk gaat zetten. Kan niet beter, allemaal! Maar kan iemand me misschien even vasthouden en zeggen dat het echt goed is?

Elf Fantasy Fair

Ad — Sun, 17 Apr 2011 20:16:53 +0000

Ik neem me al jaren voor er eens heen te gaan, en iedere keer kwam er wat tussen. En ook dit jaar had het niet veel gescheeld of ik was dit grootse fantasy evenement opnieuw misgelopen. Maar het is uiteindelijk gelukt de Elf Fantasy Fair in Haarzuilens te bezoeken. En zo kwam het dat ik een middag mocht rondlopen tussen de meest wonderlijke creaties geinspireerd op Lord of the Rings, Final Fantasy, de boeken van Terry Pratchet en nog meer fantasiewerelden. Ik zag lieftallige elfjes, heksen, feeën, monsters, maar ook doornoosje en roodkapje (zij het met vampiertanden), middeleeuwse ridders, te veel om op te noemen. Veel bezoekers gaan blijkbaar om hun eigen fantasiefiguren te laten zien, individueel, maar vooral ook in groepen.

Net als bij vorige Fantasy Fairs waren er ook veel boeken te koop, veelal boeken die iedereen al in de kast heeft staan zoals Lord of the Rings en het werk van Terry Pratchett. Soms was de schrijver zelf aanwezig, al was Tolkien daar natuurlijk weer niet bij. Wel aanwezig was Thomas Olde Heuvelt, die zijn nieuwe boek Harten Sara, dat afgelopen vrijdag uitkwam persoonlijk kwam presenteren. Ik heb hem beloofd dat ik het zou vermelden op mijn weblog. Bij deze dus. Deze foto is ook voor jou, Peggy. Jammer dat je niet met hem op de foto wilde.

Wat ik het leukste vond was een middeleeuwse vechtshow met paarden, door de duitse groep Heimdalls Erben. De presentatrice had moeite om verstaanbaar engels te spreken, maar ik heb nog nooit een vrouw zo zien paardrijden. Het blijft iedere keer weer prachtig om te zien hoe paard en ruiter een organisch geheel kunnen vormen die bewegen alsof ze een zijn. Je houdt nog videobeelden van me tegoed. De spectaculaire en onderhoudende show was voor mij het hoogtepunt van mijn bezoek aan dit toch wat vreemde evenement. Vreemd, maar wel erg leuk! Ik kijk al uit naar de Elf Fantasy Fair in Arcen, het Castlefest in Lisse, de Midwinter en Midsummer fair in Archeon, en misschien ook wel het Gothic & Fantasyfest in Dordrecht.

In de grot van Plato

Ad — Sun, 20 Feb 2011 19:39:00 +0000

Ik had weer eens een uitermate inspirerend weekend, met veel praten, denken, verbazen, vragen en zoeken. En zoals wel vaker in dat soort weekenden kwam ook Plato weer eens langs. Zijn beroemde Grot-metafoor blijft me inspireren. En ook in onze gesprekken afgelopen weekend kwam hij weer voorbij, die grot van Plato.

Stel je een grot voor die met de buitenwereld verbonden is met een lange lang. Zo lang, dat er geen zonlicht in valt. Een rij gevangenen zit met de rug naar de ingang toe. Ze zijn zodanig vastgebonden dat ze nauwelijks kunnen bewegen, en in ieder geval hun hoofd niet kunnen draaien. Ze zien daardoor niets van zich zelf, en niets van hun medegevangenen. Ze zien alleen maar diepste wand van de grot. Achter hen brandt een vuur, met nog een muur ertussen. Aan de andere kant van die muur lopen mensen heen en weer met van alles op het hoofd: stenen, figuren van mensen en dieren, heen en weer. Door het voor vallen de schaduwen van die dingen vallen op de wand waar de gevangenen tegenaan kijken. Ze horen ook weerkaatsing van de stemmen en geluiden van achter de muur.

Plato zegt in feite dat wij die gevangenen zijn. Wat wij waarnemen van de werkelijkheid zijn echo’s en vervormde schaduwen. Omdat we niets anders zien en horen, nemen we aan dat dat de ‘echte’ werkelijkheid is. En we zouden ook over niets anders kunnen praten. Misschien van een van ons zichzelf zou kunnen bevrijden, maar omdat we al een leven lang vastgebonden hebben gezeten, kunnen we ons nauwelijks bewegen. En als we ons zouden omdraaien zouden we verblind worden door het vuur waar we nog nooit eerder in hebben kunnen kijken. We zouden er ook niet over kunnen praten met de anderen die wel nog vast zitten. Ze zouden ons niet begrijpen en ons waarschijnlijk zelfs als een bedreiging zien.

De geschiedenis heeft ruimschoots laten zien hoe toepasselijk deze metafoor is. Beetje bij beetje ontdekken we toch wat er achter de muur gebeurt, en ieder keer weer worden de ‘klokkenluiders’ voor gek verklaard, verstoten en vervolgd. Of het nu gaat om evolutie, de zwaartekracht, de relativiteitstheorie of de snaartheorie, om maar wat te noemen. Maar hoeveel we ook achterhalen, het is nog maar heel erg de vraag of we ooit de volledige waarheid zullen leren kennen. We zouden als mensen een flink stuk bescheidener moeten zijn over onze kennis van werkelijkheid en waarheid.

Angstmarketing

Ad — Sun, 30 Jan 2011 21:01:58 +0000

Even heel kort door de bocht gaat het er bij marketing om ervoor te zorgen dat mensen willen hebben wat jij in aanbieding hebt. Daar zijn tegenwoordig heel veel manieren voor maar een van de meest wonderlijke vormen van marketing die ik ken is angstmarketing. Speel in op de angst van mensen en wek de verwachting dat jouw product of dienst (de reden voor) jouw angst wegneemt. Het is een heel effectieve manier van marketing omdat angst een krachtige emotie is. Maar het is ook een aanpak die erg gevoelig is voor misbruik. En dus kom je het op Internet veel tegen. En we worden wat bang gemaakt: je PC kan misbruikt worden, je persoonlijke gegevens kunnen op straat komen te liggen, de wereld kan vergaan, je vindt nooit een relatie, de economie kan instorten, om maar een paar zijstraten te noemen. Allemaal waar, overigens, waarbij ik nog even in het midden laat of het wel zo productief is daar bang voor te zijn. En dan blijkt dat onze angst zo groot is dat we meteen alles geloven wat ons wordt voorgespiegeld.

Misbruik van de angst van mensen? Misschien, maar wat mij nog het meeste stoort is dat angstmarketing vaak zo ongeloofelijk knullig wordt uitgevoerd dat ik me met de beste wil van de wereld niet kan voorstellen dat iemand daarin tuint. Je mag mij best wat wijsmaken, maar doe het dan wel goed! Dat moest er even uit na het bekijken van een angstvideo over het instorten van de economie, die alleen bestond uit drammerige en vooral knullige tekst die door een slechte voice over ook nog eens werd voorgelezen. O ja, ik geloof dat ik goud moest kopen omdat ik alleen daarmee een instortende economie kan overleven. Kom op zeg!

Raak – Nathalie Baartman

Ad — Mon, 24 Jan 2011 10:49:27 +0000

‘Raak’ heet het derde programma van Nathalie Baartman. En raak is het. De voorstelling heeft meer rust dan haar vorige, maar gelukkig is ze haar uitbundigheid niet verloren. Ze is nog steeds een vrijzinnige denker niet graag binnen een vast raamwerk blijft. En is ook nog steeds ruimte voor haar passie voor oosteuropese muziek. En natuurlijk speelt ze weer op Remi, haar accordeon. Er valt veel te lachen, maar het belangrijkste wat je mee naar huisneemt is het uitgelaten gevoel dat het nog wel goed komt met de wereld zolang er nog mensen als Nathalie Baartman zijn.

Ze noemt zichzelf ‘onnozel’ maar is dat beslist niet. Ze houdt haar ogen open en observeert scherp. Ze excuseert zich voor haar Twentse tongval ‘Ik proat altied zo’, maar het mooiste lied uit de voorstelling was een Bulgaars liefdesliedje dat ze in het Twents had vertaald. Ze zong het zonder begeleiding en met zoveel gevoel, dat ze meteen haar stelling bewees dat je niet alles hoeft te verstaan om het te begrijpen.

Nathalie maakt zich zorgen om de wereld en steekt dat niet onder stoelen of banken. Ze denkt hardop en vindt oplossingen waar anderen niet op komen. Nieuw voor deze voorstelling is dat ze er ook politiek bij haalt. Maar dan wel op haar eigen manier. Ze vindt de kredietcrisis een beetje tegenvallen. Ze had verwacht dat de mensen daardoor wat meer tot de kern van hun bestaan, wat meer naar eenvoud zouden komen, maar mensen kopen nog steeds verlichte deurmatten. Haar wereld is niet die van Smartphones en PC’s. In haar wereld breien en lezen de mensen in de trein. Komen de koekjes uit een ouderwets gedeukt koekblik. In haar wereld heten de mensen nog gewoon Truus en Henk. Maar in die wereld kun je ook gewoon in de wei gaan liggen als je daar zin in hebt. In de wereld van nathalie Baartman volg je je gevoel.

Haar programma brengt een intense vrolijkheid over, maar ook weemoed naar die absurde wereld van haar, die eigenlijk helemaal niet zo absurd is. Hoezeer ze in haar programma ook lijkt te stuiteren van onderwerp naar onderwerp, haar programma is een smakelijke taart uit één stuk. Hoezo onnozel? Deze dame weet donders goed waar ze mee bezig is. Ze geeft ons een overtuigend theaterprogramma, waarin ze zichzelf kwetsbaar en persoonlijk opstelt. Iemand die zichzelf durft te zijn, ook op het toneel. Zo iemand zou minister-president moeten worden!

Gezien op 22 januari 2011 in Purmerend (De Purmaryn, Première)

Meer informatie: www.nathaliebaartman.nl

Bambie 15

Ad — Fri, 21 Jan 2011 21:30:22 +0000

Leuk! Een feestje! Kadootjes! Acteur Paul van der Laan weet niet wat hem overkomt als zijn medespelers hem overladen met kadootjes. Stuk voor stuk persoonlijke geschenken die speciaal voor hem zijn uitgezocht. Dat willen de gevers in ieder geval graag doen geloven. ‘Ik kwam dit tegen en moest meteen aan jou denken…’ – een blauwe plastic krat. De sfeer is uitbundig en iedereen is blij. Maar langzaam slaat de sfeer om. Het gaat eigenlijk helemaal niet om geven. Het gaat om hebben. En op een gegeven moment gaat het spel om bezitten, pakken, grijpen, stelen. Zonder scrupules of mededogen. Maar erg leuk om naar te kijken.

Bambie 15 is een voorstelling waarin Jochem Stavenuiter en Paul van der Laan met vijf acteurs spelen met het concept bezit. Wat betekent dat voor mensen en wat doet het met ze? In de voorstelling veranderen als in een hollywood cartoon voorwerpen, geld maar ook persoonlijke herinneringen doorlopend en in een hoog tempo van eigenaar. Het begint met onschuldig verlangen ‘ik heb nog nooit een thermosfles gehad’ en eindigt met een allesoverheersende obsessieve hebzucht, waarbij het leven zelf geen waarde meer heeft. Maar ook wat iemand in bezit heeft doet er op een gegeven moment niet meer toe. Het enige dat nog telt is ‘ik heb’. Ook de manier van stelen verandert naarmate de voorstelling vordert. In het begin lijkt nog het besef te leven dat stelen niet mag. Maar dat is aan het einde van de voorstelling vrijwel helemaal verdwenen.

Bambie houdt ons in deze voorstelling een lachspiegel voor, waarin we uitvergroot en vervormd zien wat mensen met eigendom hebben. Het is een verschrikkelijk leuke voorstelling over een zwarte kant van het menselijk gedrag. Eigenlijk kijken we naar onszelf. En wat is er bevrijdender dan om jezelf lachen?

Gezien op 19 januari 2011 in Amsterdam (Frascati). De voorstelling is nog tot en met 29 januari te zien in Frascati, en daarna tot en met April in theaters in heel Nederland.

Website Bambie

Foto: Ben van Duin
Van links naar rechts: Gerindo Kartadinata, Klaus Jürgens, Paul van der Laan, Ibelisse Guardia Ferragutti, Carola Bärtschiger

Talen in Nederland – Jiddisch

Ad — Fri, 17 Dec 2010 09:59:01 +0000

Toegegeven, het is geen streektaal en al helemaal geen Nederlandse, maar het is wel een taal die in Nederland nog gesproken (en gezongen) wordt. Hieronder de tekst van een tradioneel jiddisch liedje.

Schpilt se mir a lidele in jiddisch,
derwekn sol es frejd und nischt kajn chidesch -
as ale mentschn grojs un klejn soln es farschtejn,
fun mojl tsu mojl dos lidele sol gejn.

Schpil, schpil, klesmer, schpil,
wejst doch, wos ich majn un wos ich wil.
Schpil, schpil a lidele far mir -
schpil a nigndl mit harts un mit gefil!

VandenEnde Foundation steunt PUBLIEK

Ad — Thu, 16 Dec 2010 15:16:53 +0000

De VandenEnde Foundation heeft een aanzienlijke bijdrage toegekend aan de vereniging Publiek. Publiek is de eerste landelijke consumentenvereniging die opkomt voor het belang van alle cultuurliefhebbers in Nederland. “Juist in deze tijd is het belangrijk dat ook de stem wordt gehoord van diegenen voor wie cultuur is bestemd: het publiek!” aldus Joop van den Ende.
De onlangs door enkele betrokken cultuurliefhebbers opgerichte vereniging Publiek wil de belangen bundelen van alle bezoekers van theaters en festivals, de miljoenen amateurkunstenaars, filmliefhebbers en musicalfans en de bibliotheek- en museumbezoekers. Behalve door de VandenEnde Foundation, wordt dit belangrijke burgerinitiatief ook ondersteund door het Prins Bernhard Cultuurfonds, het SNS REAAL Fonds en het VSBfonds.

Bron: Persbericht VandenEnde Foundation