In ‘Papa was a Rolling… Nobody’ vertelt Joy Wielkens hoe ze opgroeide met haar moeder en haar zus Jane in het Amsterdamse stadsdeel Osdorp. Zonder vader, zoals bij veel Surinaamse gezinnen. Ze vertelt haar verhaal in korte spelscenes die situaties en gebeurtenissen uit haar jeugd laten zien. Deze scenes wisselt ze af met muziek uit de Tamla-Motown traditie, waarin ze laat horen ook een geweldige zangeres te zijn. Deze muziek (waaronder ‘Papa was a Rolling Stone’ van The Temptations en ‘If loving you is wrong‘ van Millie Jackson) geeft treffende illustraties bij het verhaal dat Joy vertelt. De muziek is ook daarom bijzonder omdat de voor Motown zo kenmerkende rijke arrangementen met blazers zijn vervangen door het ingetogen gitaarspel van Vladimir Spisiak. Dat geeft de zangeres Joy Wielkens ook heel veel ruimte, die ze ook helemaal benut.
Ik ben al er heel lang van overtuigd dat een traditionele relatie iets is wat je niet moet nastreven. Het is een band die maar al te vaak is gebaseerd op de concepten van afhankelijkheid, bezit en afspraken. Mensen zouden bij elkaar moet blijven omdat ze dat willen en niet omdat ze dat zo hebben afgesproken. Wat ik met de belangrijke mensen in mijn leven wil is vooral iets dat blijft. Niet iets dat gebaseerd is op het verlangen van het moment, opspelende hormonen of berekening. Ik ben ervan overtuigd dat er voor iedere combinatie van twee mensen een speciale band bestaat die uniek is voor die twee mensen, die alleen echt waarde heeft voor hunzelf. Het enige dat je daarvoor zou moeten doen is jezelf en elkaar de ruimte geven om die speciale band te ontdekken. Niet gebaseerd of verwachtingen, eisen of verlangens, maar gewoon iets dat je moet laten ontstaan. Alles kan en niets moet. Alleen dan krijg je een band die blijft. En hoe die er ook uitziet, dat is het soort band die ik graag zie. Dat is het soort band die ik met mensen wil hebben.
Een vreemd soort opwinding maakt zich van mij meester. De afgelopen maand leek het of alles overhoop moest. En een beetje snel graag. Over een paar uur ga ik een huurcontract tekenen voor een echt appartement met veel ruimte en rechte muren, waar je boekenkasten tegenaan kunt zetten. In Amsterdam, ook nog! Maandag begin ik met een nieuwe baan die me veel ruimte gaat geven en die me ook meteen flink aan het werk gaat zetten. Kan niet beter, allemaal! Maar kan iemand me misschien even vasthouden en zeggen dat het echt goed is?
Ik neem me al jaren voor er eens heen te gaan, en iedere keer kwam er wat tussen. En ook dit jaar had het niet veel gescheeld of ik was dit grootse fantasy evenement opnieuw misgelopen. Maar het is uiteindelijk gelukt de Elf Fantasy Fair in Haarzuilens te bezoeken. En zo kwam het dat ik een middag mocht rondlopen tussen de meest wonderlijke creaties geinspireerd op Lord of the Rings, Final Fantasy, de boeken van Terry Pratchet en nog meer fantasiewerelden. Ik zag lieftallige elfjes, heksen, feeën, monsters, maar ook doornoosje en roodkapje (zij het met vampiertanden), middeleeuwse ridders, te veel om op te noemen. Veel bezoekers gaan blijkbaar om hun eigen fantasiefiguren te laten zien, individueel, maar vooral ook in groepen.
Ik had weer eens een uitermate inspirerend weekend, met veel praten, denken, verbazen, vragen en zoeken. En zoals wel vaker in dat soort weekenden kwam ook Plato weer eens langs. Zijn beroemde Grot-metafoor blijft me inspireren. En ook in onze gesprekken afgelopen weekend kwam hij weer voorbij, die grot van Plato.
Even heel kort door de bocht gaat het er bij marketing om ervoor te zorgen dat mensen willen hebben wat jij in aanbieding hebt. Daar zijn tegenwoordig heel veel manieren voor maar een van de meest wonderlijke vormen van marketing die ik ken is angstmarketing. Speel in op de angst van mensen en wek de verwachting dat jouw product of dienst (de reden voor) jouw angst wegneemt. Het is een heel effectieve manier van marketing omdat angst een krachtige emotie is. Maar het is ook een aanpak die erg gevoelig is voor misbruik. En dus kom je het op Internet veel tegen. En we worden wat bang gemaakt: je PC kan misbruikt worden, je persoonlijke gegevens kunnen op straat komen te liggen, de wereld kan vergaan, je vindt nooit een relatie, de economie kan instorten, om maar een paar zijstraten te noemen. Allemaal waar, overigens, waarbij ik nog even in het midden laat of het wel zo productief is daar bang voor te zijn. En dan blijkt dat onze angst zo groot is dat we meteen alles geloven wat ons wordt voorgespiegeld.
‘Raak’ heet het derde programma van Nathalie Baartman. En raak is het. De voorstelling heeft meer rust dan haar vorige, maar gelukkig is ze haar uitbundigheid niet verloren. Ze is nog steeds een vrijzinnige denker niet graag binnen een vast raamwerk blijft. En is ook nog steeds ruimte voor haar passie voor oosteuropese muziek. En natuurlijk speelt ze weer op Remi, haar accordeon. Er valt veel te lachen, maar het belangrijkste wat je mee naar huisneemt is het uitgelaten gevoel dat het nog wel goed komt met de wereld zolang er nog mensen als Nathalie Baartman zijn.
Leuk! Een feestje! Kadootjes! Acteur Paul van der Laan weet niet wat hem overkomt als zijn medespelers hem overladen met kadootjes. Stuk voor stuk persoonlijke geschenken die speciaal voor hem zijn uitgezocht. Dat willen de gevers in ieder geval graag doen geloven. ‘Ik kwam dit tegen en moest meteen aan jou denken…’ – een blauwe plastic krat. De sfeer is uitbundig en iedereen is blij. Maar langzaam slaat de sfeer om. Het gaat eigenlijk helemaal niet om geven. Het gaat om hebben. En op een gegeven moment gaat het spel om bezitten, pakken, grijpen, stelen. Zonder scrupules of mededogen. Maar erg leuk om naar te kijken.
Toegegeven, het is geen streektaal en al helemaal geen Nederlandse, maar het is wel een taal die in Nederland nog gesproken (en gezongen) wordt. Hieronder de tekst van een tradioneel jiddisch liedje.
Schpilt se mir a lidele in jiddisch,
derwekn sol es frejd und nischt kajn chidesch -
as ale mentschn grojs un klejn soln es farschtejn,
fun mojl tsu mojl dos lidele sol gejn.
De VandenEnde Foundation heeft een aanzienlijke bijdrage toegekend aan de vereniging Publiek. Publiek is de eerste landelijke consumentenvereniging die opkomt voor het belang van alle cultuurliefhebbers in Nederland. “Juist in deze tijd is het belangrijk dat ook de stem wordt gehoord van diegenen voor wie cultuur is bestemd: het publiek!” aldus Joop van den Ende.
De onlangs door enkele betrokken cultuurliefhebbers opgerichte vereniging Publiek wil de belangen bundelen van alle bezoekers van theaters en festivals, de miljoenen amateurkunstenaars, filmliefhebbers en musicalfans en de bibliotheek- en museumbezoekers. Behalve door de VandenEnde Foundation, wordt dit belangrijke burgerinitiatief ook ondersteund door het Prins Bernhard Cultuurfonds, het SNS REAAL Fonds en het VSBfonds.
In ‘Papa was a Rolling… Nobody’ vertelt Joy Wielkens hoe ze opgroeide met haar moeder en haar zus Jane in het Amsterdamse stadsdeel Osdorp. Zonder vader, zoals bij veel Surinaamse gezinnen. Ze vertelt haar verhaal in korte spelscenes die situaties en gebeurtenissen uit haar jeugd laten zien. Deze scenes wisselt ze af met muziek uit de Tamla-Motown traditie, waarin ze laat horen ook een geweldige zangeres te zijn. Deze muziek (waaronder ‘Papa was a Rolling Stone’ van The Temptations en ‘If loving you is wrong‘ van Millie Jackson) geeft treffende illustraties bij het verhaal dat Joy vertelt. De muziek is ook daarom bijzonder omdat de voor Motown zo kenmerkende rijke arrangementen met blazers zijn vervangen door het ingetogen gitaarspel van Vladimir Spisiak. Dat geeft de zangeres Joy Wielkens ook heel veel ruimte, die ze ook helemaal benut.
