Voor een informatieverslaafde als ik is een smartphone een prachtige uitvinding. Je hebt altijd kennis bij de hand om vragen te beantwoorden. Ik gebruik mijn iPhone ook meer om dingen op te zoeken dan om te communiceren. En bellen doe ik er al helemaal nauwelijks mee.
Dat je met een vliegtuig theater kunt maken weten we al sinds de afscheidsvoorstelling van Dogtroep waarbij een havenkraan ingezet werd om de zwaartekracht te overwinnen. Dat je in een vliegtuig theater kunt maken weet iedereen die wel eens gevlogen heeft. Maar de mime-voorstellingen die vliegtuigpassagiers krijgen zijn toch niet de meest inspirerende. Wat dacht je van een theatervoorstelling met de titel ‘Boot’ in het Dogtroep vliegtuig? Dat kun je meemaken op Over het IJ. Vincent de Rooij is je piloot en entertainer. In tien minuten geeft hij een oud en ontmanteld vliegtuig vleugels. Komt dat zien!
Op 18 juni werd voor de twintigste keer De Parade geopend, traditiegetrouw in Rotterdam. Het vertrouwde paradeterrein daar is al vier jaar bezet door wat de Rotterdammers liefdevol ‘de blunderput’ noemen, een ondergrondse parkeergarage in wording met een abonnement op tegenslagen. Gelukkig kon De Parade terugvallen op het Nederlands Architectuur Instituut waarvan ook het gebouw gebruikt kon worden. Maar zoals het er nu uit ziet zal De Parade volgend jaar weer op de vertrouwde plek in het museumpark kunnen bivakkeren.
Een van de meest sympathieke initiatieven die ik de laatste tijd ben tegengekomen is boekenweggeefdag. Het is afkomstig uit Italie en heet daar Leggere, leggere, leggere! (lees, lees, lees!). In dat kader geven vrijdag 26 maart duizenden Italianen een boek dat ze zelf mooi vinden aan een onbekende. De italianen hopen daarmee niet alleen het lezen te bevorderen, maar mensen ook door het lezen dichter bij elkaar brengen. Intussen is het idee ook opgepakt in België en Nederland. Welk boek ga jij weggeven?
Eigenlijk is kunst maar saai. Je moet er altijd met eerbied naar kijken. Je mag er eigenlijk niet eens bij praten. Zelfs met de leukste installaties mag je niet spelen. Sterker nog, je mag zelfs nergens aankomen. En veranderen mag je al helemaal niet, terwijl veel saaie marmeren beelden een stuk leuker zouden worden als ze in vrolijke kleur geschilderd werden. En sommige schilderijen zijn erg geschikt om er figuren uit te knippen. In zijn ‘Niet aanraken s.v.p.‘ spot Tijn Snoodijk heerlijk verfrissend met de Serieuze Kunst Met De Grote Kaa. Heb boekje staat vol met grappige gedichtjes met bijpassende tekeningen over kunst en kunstenaars. Of gaat het daar mischien helemaal niet over? Het is in ieder geval een van de leukste boeken die ik het afgelopen jaar heb gekocht. Ik vond het bij kinderboekhandel Kiekeboek in Haarlem. Daar mag ook best eens reclame voor gemaakt worden.
Op het toneel staat een intelligente, zelfbewuste vrouw van 50, die haar verhaal met ons wil delen. Professor Vivian Bearing, gespecialiseerd in zeventiende-eeuwse poezie vertelt ons dat ze over nog geen twee uur dood zal zijn. Ze vertelt over haar leven en werk. Dat ze hoge eisen stelt aan haar collega’s en studenten. En dat op het hoogtepunt van haar carriere bij haar een verregaande vorm van eierstokkanker wordt geconstateerd. Niet te genezen. Ze vertelt haar verhaal losjes, bijna achteloos, maar met veel oog voor detail en met veel humor. Ze vertelt hoe ze is geworden zoals ze is, en hoe ze zal eindigen. Je weet als publiek hoe het gaat aflopen. Er komt geen plot dat ontrafeld gaat worden. Geen raadsels worden opgelost.
De city gaat over de stad van de schrijfster Claire. Nou ja, schrijfster, ze vertaalt literatuur. Ze wil wel heel graag ‘echt’ schrijven, over haar eigen stad, haar eigen wereld. Over wat zij er meemaakt, over de mensen die ze ontmoet. Maar haar verhaal verzet zich, spartelt tegen, kreunt en kraakt. De mensen in haar verhaal communiceren niet. Ze luisteren niet eens naar elkaar. En tegelijkertijd lijkt het verhaal zelf ook nog te proberen iedere samenhang te saboteren. We zien de strijd van de vertaler Claire met haar verhaal, haar personages, maar ook met haar eigen leven.
Deze vraag kwam ik vanmorgen tegen op twitter. Het antwoord is waarschijnlijk dat die 1,6 miljard er gewoon nooit waren. Als ik jou beloof om je 1,6 miljard euro te betalen, dan bezit jij volgens de economische regels op datzelfde moment dat bedrag. Hetzelfde gebeurt als jij mij een factuur stuurt voor dat bedrag (wel nog even BTW erbij tellen). Niet dat je wat met dat geld kunt, want het zit niet in je zak. En als jij toch alvast geld gaat uitgeven in de ‘wetenschap’ dat je 1,6 miljard euro hebt, dan heb je dus een probleem zodra blijkt dat je die 1,6 miljard niet gaat krijgen. Het is toch eigenlijk wel heel erg raar dat je jezelf op die manier rijk kunt rekenen? En dat is precies een van de basisprincipes waar onze wereldeconomie op dit moment op gebaseerd is. Zoek de fout…
De afgelopen weken heb ik me regelmatig afgevraagd waarom iedereen zo ontevreden is over ‘Project Nederland’. Is het project dan zo bijzonder? Ook in dit project gaat het toch om het bereiken van doelen, binnen de tijd, en binnen het budget. Natuurlijk zijn er wel heel veel mensen bij betrokken, en zijn er heel veel deelprojecten en heel veel doelen die bereikt zouden moeten worden. Maar ik denk dat dat juist redenen zijn om vast te houden aan de basisprincipes van projecten.
