Ad Aerts

Een van de leukste musea die ik ken is het Museum Speelklok in Utrecht.  In dit museum vind je een brede collectie oude muziekmachines, die eigenlijk alleen met elkaar gemeen hebben dat ze op commando muziek maken die niet vooraf is geregistreerd. Je vindt er juweeltjes van speeldozen maar ook gigantische concertorgels die tot in de 20e eeuw in danszalen gebruikt werden. Bijzonder aan dit museum is dat ze daar niet alleen hun collectie goed conserveren en bewaren, maar vooral dat een groot deel van die collectie ook nog dagelijks muziek maakt.

Na een maand van afronden en consolideren is het tijd om eens een lijstje op te stellen van wat ik in 2011 echt wil gaan doen. Er lijkt weinig nieuws bij te zitten, maar het is tegelijkertijd ook alleen maar nieuws. Ik loop op een pad waar veel te ontdekken, leren, genieten en delen valt.

Even heel kort door de bocht gaat het er bij marketing om ervoor te zorgen dat mensen willen hebben wat jij in aanbieding hebt. Daar zijn tegenwoordig heel veel manieren voor maar een van de meest wonderlijke vormen van marketing die ik ken is angstmarketing. Speel in op de angst van mensen en wek de verwachting dat jouw product of dienst (de reden voor) jouw angst wegneemt. Het is een heel effectieve manier van marketing omdat angst een krachtige emotie is. Maar het is ook een aanpak die erg gevoelig is voor misbruik. En dus kom je het op Internet veel tegen. En we worden wat bang gemaakt: je PC kan misbruikt worden, je persoonlijke gegevens kunnen op straat komen te liggen, de wereld kan vergaan, je vindt nooit een relatie, de economie kan instorten, om maar een paar zijstraten te noemen. Allemaal waar, overigens, waarbij ik nog even in het midden laat of het wel zo productief is daar bang voor te zijn. En dan blijkt dat onze angst zo groot is dat we meteen alles geloven wat ons wordt voorgespiegeld.

Ik ben al ruim twee jaar actief op twitter (als @adaerts). Een van de leukste eigenschappen van Twitter vind ik dat je zelf bepaalt met wie je wilt omgaan. Je maakt als het ware je eigen vriendenkring, en je ziet en bekijkt ook met name wat die vriendenkring doet op Twitter. Maar net als bij vrienden in de echte wereld wil je vaak dat jouw vrienden ook elkaar aardig vinden. Maar die hoeven elkaar niet eens te kennen. Om je twittervrienden bij elkaar te introduceren heeft de twittergemeenschap ‘followfriday’ uitgevonden, in Nederland onder de naam ‘volgvrijdag’.  Deze alleraardigste gewoonte van twitteraars houdt in dat je op vrijdagen (en alléén op vrijdagen) de twitternamen van je vrienden noemt in combinatie met teksten als ‘#volgvrijdag’, ‘#followfriday’ of  ’#ff’. Sommigen maken daar veel werk van en leggen ook uit waarom de genoemde vriend of vriendin het volgen waard is. Maar het is ook prima als je alleen hun namen noemt. Belangrijkste probleem is wel dat je maar 140 tekens hebt om aandacht voor je vrienden te vragen. En als je dan ook nog wilt uitleggen waarom je dat doet, ontkom je er niet aan om op vrijdagen een hele rits twitterberichten te versturen, zelfs als je goed selecteert.

De dagen rond de viering van de 10e verjaardag van Wikipedia waren bijzonder leerzaam. Met name tijdens het bootcamp voor erfgoedinstellingen op 13 en 14 januari, maar zeker ook bij het debat op 15 januari heb ik een veel beter inzicht gekregen in hoe Wikipedia werkt. Wat me met name is opgevallen hoe zorgvuldig Wikipedia met inhoud, maar ook met auteursrechten omgaat. De redactie van Wikipedia bestaat volledig uit vrijwilligers, die zorgvuldig en systematisch bezig zijn om deze wereldwijde encyclopedie volledig, betrouwbaar en up-to-date te houden. Mijn waardering voor deze mensen is ook nog een flink een stuk groter geworden.

Op 15 januari 2010 vierde Wikipedia haar 10e verjaardag. In Nederland stond die verjaardag in het teken van de erfgoedinstellingen. De dagen ervoor organiseerde Wikimedia Nederland in samenwerking met Kennisland en het Amsterdam Museum een bootcamp waarin erfgoedmedewerkers ervaring konden opdoen met het maken en bewerken van Wikipedia artikelen, en tegelijkertijd een hackerscamp waarbij een klein clubje ontwikkelaars gereedschap ontwikkelde die het voor erfgoedinstellingen (en anderen) gemakkelijker moet maken om op Wikipedia met teksten en foto’s om te gaan.

Het kabinet Rutte wil kunst en cultuur teruggeven aan de gemeenschap. De overheidsuitgaven aan cultuur moeten flink omlaag. Al met al ziet het er naar uit dat de kunstensector het binnenkort op jaarbasis met bijna één miljard euro van de overheid minder moet doen. Culturele organisaties zullen meer geld uit andere bronnen moeten halen, en wat er aan subsidiemogelijkheden overblijft is alleen bestemd voor cultuuruitingen met een behoorlijk publiek. Maar ook de prive-fondsen waar Rutten en zijn regering hun hoop op vestigen hebben minder te besteden. Waar deze groep cultuurfinanciers eerst 3 miljard Euro per jaar te besteden had, gaat dit terug naar 1 miljard. Dit gegeven was het startpunt voor een informatiemiddag en debat over mecenaat en sponsoring, en in het algemeen de mogelijkheden en beperkingen van alternatieve geldbronnen voor cultuur.

Een van de moeilijkste vragen die je aan me kunt stellen en tegelijkertijd een van de vragen die me het vaakst gesteld worden: wat doe je eigenlijk? Je wordt dan geacht te zeggen wat voor werk je doet. Ik heb een tijd gehad dat ik graag in alles volledig wilde zijn en daarom op die vraag reageerde met een waslijst: ik ontwerp websites, maak filmpjes en foto’s, schrijf, geef advies, doe presentaties, verzorg cursussen en workshops. De reactie van de ander was in de meeste gevallen iets als:  dus je maakt websites? Mensen willen gewoon één antwoord.

Het idee achter Linked Open Data is eigenlijk heel eenvoudig: zorg ervoor dat alle kennis op Internet een eigen URI heeft en zorg ervoor dat je die kennis zodanig aanbiedt dat gebruikers zelf kunnen bepalen wat ze ermee doen. Dat betekent dat je niet alleen kunt verwijzen naar alle kennis, maar ook dat je die naar eigen inzicht kunt gebruiken om websites of andere presentaties mee te maken. En, misschien wel belangrijker, je kunt ook kennis van verschillende bronnen met elkaar combineren.  Bijvoorbeeld om bij de informatie over een boek ook de gegevens van films gebaseerd op dat boek te laten zien, of foto’s van de geboorteplaats van de schrijfer, of informatie over zijn of haar familie, of… Het is een idee van Tim Berners-Lee, die ook al de ‘uitvinding’ van Internet op zijn naam heeft staan. Hij kan er ook erg bevlogen over praten. De wereld van Linked Data is er een waar alle informatie in de context van andere informatie bekeken en bestudeerd kan worden. De afbeelding links laat het Linked Data universum van 2009 zien. Een mooi voorbeeld van hoe linked data werkt kun je zien bij BBC Music waar een groot deel van de informatie afkomstig is uit Linked Data bronnen als Wikipedia en MusicBrainz.

Ik wens iedereen het allerbeste voor het nieuwe jaar: dat oude dromen uitkomen; dat nieuwe dromen opkomen; dat wensen vervuld worden; dat we elkaar regelmatig in een prettige omgeving zullen tegenkomen; dat we van elkaar blijven leren; dat we elkaar blijven inspireren; dat het een kleurrijk jaar wordt waar we graag aan terugdenken!

Ad.

• Share
• Tweet