Ad Aerts

De indeling van politieke partijen in een schema van politiek links tot politiek rechts is de meest gebruikte manier om politieke partijen en opvattingen te benoemen. Op het eerste gezicht lijkt het hartstikke duidelijk, maar als je even verder kijkt, zie je niet alleen dat iedereen een eigen betekenis geeft aan die beide bloedgroepen, maar ook dat het een systeem is dat geen recht doet aan de diversiteit van mensen en hun meningen. Mijn ‘links’ kan uiteindelijk zelfs hetzelfde betekenen als het ‘rechts’ van een ander. Ik heb mezelf altijd links genoemd, maar twijfel steeds meer of dat wel helemaal klopt.  Maar misschien dat jullie me kunnen helpen om te bepalen waar ik sta.

Op de website mijnbestseller.nl vind je een nieuw concept waarmee elke schrijver een eigen boek kan publiceren te promoten. Zonder kosten en met een hoge opbrengst is de belofte. “De boekenwereld staat aan de vooravond van een geweldige revolutie, die te vergelijken is met dat wat de muziekwereld is overkomen”, stelt Peter Paul van Bekkum, oprichter van mijnbestseller.nl en onder andere oud-directeur van het Eindhovens Dagblad. “Printing on demand maakt het mogelijk dat iedereen een boek kan publiceren, zoekmachines en social media marketing zorgen ervoor dat je boek gevonden èn verkocht wordt”, aldus Van Bekkum.

De laatste dagen ben ik in mijn hoofd heel erg bezig met geld. En dat komt door Kom je ook, een driemaandelijks symposium over nieuwe manieren van werken voor kunst en erfgoed georganiseerd door Mediamatic en Stichting Doen. Het onderwerp voor de maart editie was  Geld, geld, geld.  Een onderwerp dat was ingegeven door de enorme financiële problemen waarmee de cultuursector in Nederland zich geconfronteerd ziet. Schreef ik ‘problemen’? Ik bedoel natuurlijk ‘uitdagingen’. Maar liefst negen specialisten lieten die dag hun visie horen op deze uitdagingen.

Ook al woon ik er al jaren niet mee, ik voel me nog steeds een Limburger. Ik houd van dat prachtige stukje Nederland, de heuvels, de dorpen, de steden, de taal. En ik kom er nog regelmatig. Maar ik heb helemaal niets met Carnaval. En geloof me, ik heb het echt geprobeerd. Ik heb me verkleed, ben dronken geworden, heb gezongen, gedansd, gezoend en gevreeën met volkomen onbekenden, ben dagenlang van kroeg naar kroeg getrokken. Maar het sloeg nooit echt aan. Ik bleef vooral verbaasd naar mezelf kijken met een blik van “Ad, wat ben je in vredesnaam aan het doen?”.

Ik vind dat ik een boeiend en interessant leven heb. En dan doe ik nog niet eens aan bungee jumping, sky diving, caving, snowboarding, speed biking, cliff diving, powerboat racing, wakeboarding of whitewater kayaking. Mijn gevoel in avontuur zit in andere uitdagingen. Ik houd me graag bezig met inspirerende mensen, spitse vragen, gevaarlijke veronderstellingen, provocerende technieken, onmogelijke opdrachten, onbegrijpelijke paradigma’s en hardnekkige misverstanden.  In de stad loop ik keurig op het trottoir en stop ik bij een rood stoplicht. In het bos loop ik keurig langs de uitgezette paaltjeswandelingen. In mijn gedachten echter geniet ik juist van het zelf zoeken van een weg en van het zelf zoeken naar antwoorden, soms alleen, maar graag ook samen met anderen. Daarbij is meer dan eens de weg belangrijker dan het doel en de vraag belangrijker dan het antwoord. Mijn gereedschap is een schijnbaar ongeordende maar grote verzameling kennis en ervaring, een eigenzinnige intuïtie en een goed uitgerust gezond verstand.

Ik had weer eens een uitermate inspirerend weekend, met veel praten, denken, verbazen, vragen en zoeken. En zoals wel vaker in dat soort weekenden kwam ook Plato weer eens langs. Zijn beroemde Grot-metafoor blijft me inspireren. En ook in onze gesprekken afgelopen weekend kwam hij weer voorbij, die grot van Plato.

In een blogkermis nodigt Christian van der Ven iedereen uit mee te denken over deze vraag. De vraag die hij zichzelf (en anderen) stelt heeft vooral betrekking op de werkstukken van studenten, maar ik wil hem voor deze blogpost wat breder bekijken. Het antwoord kan ik nu al geven: Ja, maar dan wel met een vette mits erachteraan…

Het ziet ernaar uit dat 2011 voor mij een jaar van grote veranderingen wordt. Niet dat ik in dat opzicht veel te klagen heb, hoor, maar er staan er voor mij een paar flinke veranderingen aan te komen. Een daarvan is dat ik wil verhuizen. De mensen die mij kennen weten dat ik een gruwelijke hekel heb aan verhuizen. Dus als ik zeg dat ik juist dat wil, dan is er echt iets bijzonders aan de hand.

Een van de leukste musea die ik ken is het Museum Speelklok in Utrecht.  In dit museum vind je een brede collectie oude muziekmachines, die eigenlijk alleen met elkaar gemeen hebben dat ze op commando muziek maken die niet vooraf is geregistreerd. Je vindt er juweeltjes van speeldozen maar ook gigantische concertorgels die tot in de 20e eeuw in danszalen gebruikt werden. Bijzonder aan dit museum is dat ze daar niet alleen hun collectie goed conserveren en bewaren, maar vooral dat een groot deel van die collectie ook nog dagelijks muziek maakt.

Na een maand van afronden en consolideren is het tijd om eens een lijstje op te stellen van wat ik in 2011 echt wil gaan doen. Er lijkt weinig nieuws bij te zitten, maar het is tegelijkertijd ook alleen maar nieuws. Ik loop op een pad waar veel te ontdekken, leren, genieten en delen valt.