Ad Aerts

Ik ben een domeinverzamelaar en dat geldt ook voor de organisaties waarvoor ik werk. Voor ieder wild plan, gepland project of concrete toepassing registreren we een of meer passende domeinnamen. Een domein is snel geregistreerd, maar het kost veel meer tijd er afscheid van te nemen. Zelfs bij domeinnamen die het nooit echt tot een project hebben gebracht blijf je iets houden van ‘je weet nooit wanneer het van pas komt’.  Maar dat ‘wanneer’ komt vervolgens nooit. Maar ook domeinnamen bij op zich geslaagde projecten blijven veel langer hangen dan nodig of nuttig. Voor één van ‘mijn’ organisaties, Stichting sArte.nl, ga ik weer eens een keer een opruiming houden. Om te beginnen heb ik zojuist het domein ‘valentijnswensen.nl‘ via ebay te koop aangeboden. De layout is niet meer van deze tijd, en als project past het ook niet echt bij onze stichting. Ben benieuwd of het gaat lukken en of we er een leuke prijs voor gaan krijgen.

Als ik zo om me heen kijk lijken mensen het er aardig over eens te zijn wat een geslaagd project is: dat is een project dat oplevert wat is afgesproken, binnen de tijd en binnen de kosten.   Daar zijn we het best wel over eens.  Toch is dat in de praktijk meer uitzondering dan regel. Bij veel projecten zie je dat de minder opleveren dan verwacht met (veel) hogere kosten in tijd en geld.  Volgens mij moet dat veel beter kunnen.  Eigenlijk vind ik dat  een project pas echt geslaagd als  alle betrokkenen heb gevoel hebben dat meer heeft opgeleverd dan je had mogen verwacht binnen de beschikbare tijd en kosten. Of ben ik nu naïef? Nee, dat ben ik zeker niet.

Op de  ‘De Verdieping van Nederland’ van de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag is tot 4 juli 2010 een prachtige tentoonstelling te zien rond de bevrijding van Nederland na de Tweede Wereldoorlog. In overzichtelijke kleine vitrines is een unieke verzameling documenten bij elkaar gebracht die de bezoeker het gevoel moet geven een beetje dichter bij de tijd na de bevrijding te komen, zo’n vijfenzestig jaar geleden. Aan de hand van de  thema’s Vrijheid, Foute keus, Verwoest land, Naar huis, Machtsstrijd en Soldatenvolk biedt de tentoonstelling inzicht in deze boeiende periode. De tentoonstelling wordt ondersteund door een prachtige doorlopende presentatatie van beelden, stilstaand en bewegend. Een bezoek aan deze tentoonstelling is een absolute aanrader. Meer informatie en beeldmateriaal is te vinden op de website bij deze tentoonstelling. Het filmpje hieronder geeft een korte impressie (met excuses voor de slechte beeldkwaliteit).

Vandaag zouden mijn ouders 54 jaar getrouwd zijn. Dat wil zeggen als ze nu nog leefden. Voordat ze trouwden hebben ze eerst 6 jaar ‘verkering’ gehad. Zo ging dat in die tijd. Vandaag sta ik even stil bij wat ze voor mij en mijn broer betekend hebben, wat ze allemaal voor ons hebben gedaan gedaan en gelaten.  En ik sta stil bij wat ze voor elkaar hebben gedaan en gelaten. Hoe verschillend ze ook waren, ze hebben elkaar nooit in de steek gelaten en hebben altijd van elkaar gehouden met een vanzelfsprekendheid die voor ons langzamerhand onvoorstelbaar is geworden. Daarvoor hebben we veel te veel eigen ruimte nodig voor een eigen mening en en eigen leven. Dat is ook belangrijk, hoor ik mezelf zeggen. Maar tegelijkertijd  sta ik graag even stil bij de gedachte dat mijn ouders me hebben laten zien dat het bestaat, twee mensen die een leven samen delen, die een leven lang elkaars steun, toeverlaat en lief zijn.

Ik ben best goede vrienden met mijn hoofd. Het verwerkt een nooit stoppende stroom aan waarnemingen tot gevoelens, indrukken,  conclusies en ideeën in steeds wisselende verhoudingen. Veel van de invoer en de resultaten slaat het op een heel kunstige manier op zodat alles weer beschikbaar is wanneer nodig. Daarbij heeft hoofd wel zo zijn eigen ideeën van wanneer wat ‘nodig’ is. Het zorgt ervoor dat er een glimlach op mijn gezicht verschijnt als het eerste lentezonnetje in mijn gezicht schijnt, maar ook dat ik heel snel een prototype kan maken van een complexe website die in datzelfde hoofd broedt. Het kan antwoord geven op gemakkelijke en moeilijkere vragen. Het geeft gevraagd en ongevraagd commentaar. En het staat altijd voor me klaar.

De eerste Nederlandse Autismeweek werd op 10 april 2010  afgesloten met de themadag “Autisme, een kennismaking” in een overvol Beatrixtheater in Utrecht.  Met een vol programma van lezingen en presentaties maakte deze dag zijn titel helemaal waar.   De organisatie had ook heel veel  te vertellen. Met uitsluitend een lunchpauze was het een van meest overdadige symposia die ik heb meegemaakt.  Ook niet-autisten hebben ‘puzzeltijd’ nodig!

De vitrines in de mediatheek van het Theaterinstituut zijn opnieuw ingericht. Dit maal besteden ze aandacht aan Blind Date en haar prijswinnaars van de afgelopen jaren Leen Braspenning, Joëlke Sanders en Daniëlle van de Ven, Laura van Dolron en Keren Levi. De 3 overige vitrines hebben we ingericht met stukken uit een recente schenking van Warner van Wely. Het zijn o.a. affiches en foto’s uit de vroege Dogtroep periode 1975-1990.

If poisonous minerals, and if that tree,
Whose fruit threw death on (else immortal) us,
If lecherous goats, if serpents envious
Cannot be damn’d, alas ! why should I be ?
Why should intent or reason, born in me,
Make sins, else equal, in me more heinous ?
And, mercy being easy, and glorious
To God, in His stern wrath why threatens He ?
But who am I, that dare dispute with Thee ?
O God, O !  of Thine only worthy blood,
And my tears, make a heavenly Lethean flood,
And drown in it my sin’s black memory.
That Thou remember them, some claim as debt ;
I think it mercy if Thou wilt forget.