7 mei 2011
Algemeen
Reageren uitgeschakeld
Tussen het verhuizen en klussen door vliegen ook de voorbereidingen voor DCL11 op 13 mei 2011, een themadag over Linked Open data. Het is een initiatief van Lukas Koster, Ivo Zandhuis en mijzelf met als bedoeling het gebruik van Linked Open Data in erfgoedorganisaties te bevorderen. Ons idee was om de theorie even te laten voor wat die is, en vooral de praktijk te laten zien. We hebben een paar ervaringsdeskundigen bereid gevonden om een inleiding geven. Daarnaast is er een linked open data workshop en een markt waar aanbieders van linked open datasets hun werk presenteren. We willen vooral laten zien dat Linked Open Data zowel voor aanbieders als gebruikers van erfgoedinformatie een schat aan mogelijkheden biedt, en dat met een lagere drempel dan je zou verwachten. Voor elk wat wils! Komt dat zien!
Nu mijn woonkamer vol verhuisdozen ligt kan ik er echt niet meer onderuit: inpakken. Het is iets waar ik veel moeite mee heb. Nee, ik schrijf het verkeerd: iets dat me veel tijd kost. Aan alles wat je vastpakt om in een doos te stoppen hangt namelijk een herinnering. En iedere herinnering wil even gekoesterd worden. Herinneringen kosten behoorlijk veel tijd bij het verhuizen. Ik ken mezelf. En toch ga ik proberen het voortvarend aan te pakken. Systematisch, geconcentreerd en efficiënt. Die herinneringen zijn er namelijk ook nog bij het uitpakken!
Een vreemd soort opwinding maakt zich van mij meester. De afgelopen maand leek het of alles overhoop moest. En een beetje snel graag. Over een paar uur ga ik een huurcontract tekenen voor een echt appartement met veel ruimte en rechte muren, waar je boekenkasten tegenaan kunt zetten. In Amsterdam, ook nog! Maandag begin ik met een nieuwe baan die me veel ruimte gaat geven en die me ook meteen flink aan het werk gaat zetten. Kan niet beter, allemaal! Maar kan iemand me misschien even vasthouden en zeggen dat het echt goed is?
Eens in de zoveel tijd koop ik een staatslot. Dat is het gevolg van een kriebel die soms komt opzetten als ik bij het zappen op TV een prijsuitreiking tegenkom. Maar die kriebel kan ook gewoon uit de lucht komen vallen. Die kriebel die praat tegen me: “wat zou je doen als je eens een echt grote prijs zou winnen”? Tja, en dan begint het dromen. Het bezit van geld is voor mij niet eens zo belangrijk, maar je kunt er wel leuke dingen mee doen. Zoals uitdelen. Of een huis kopen. Of vastzetten in een fonds waar je je leven lang inkomen uit haalt zodat je altijd alleen maar hoeft te doen wat je leuk vindt. Het is goed mogelijk dat er uiteindelijk helemaal niets aan is om niet meer te hoeven werken, maar dat doet er niet toe. Waar het om gaat is even te kunnen dromen over kansen en mogelijkheden. Dat is wat je in feite koopt met een lot: een handvol kansen. Die kans-kriebel wordt steeds sterker en op een gegeven moment sta je dan bij de kassa in de supermarkt met een straatje in je handen. Ik heb nooit zelfs maar een redelijke prijs gewonnen, maar toch is het iedere keer weer genieten. Want deze keer zou het zomaar eens raak kunnen zijn, en dan…
Ik neem me al jaren voor er eens heen te gaan, en iedere keer kwam er wat tussen. En ook dit jaar had het niet veel gescheeld of ik was dit grootse fantasy evenement opnieuw misgelopen. Maar het is uiteindelijk gelukt de Elf Fantasy Fair in Haarzuilens te bezoeken. En zo kwam het dat ik een middag mocht rondlopen tussen de meest wonderlijke creaties geinspireerd op Lord of the Rings, Final Fantasy, de boeken van Terry Pratchet en nog meer fantasiewerelden. Ik zag lieftallige elfjes, heksen, feeën, monsters, maar ook doornoosje en roodkapje (zij het met vampiertanden), middeleeuwse ridders, te veel om op te noemen. Veel bezoekers gaan blijkbaar om hun eigen fantasiefiguren te laten zien, individueel, maar vooral ook in groepen.
9 april 2011
Algemeen
Reageren uitgeschakeld
Laat ik het maar eens in de groep gooien: ik ben op zoek naar een (vrije sector) huurwoning in Amsterdam, bij voorkeur ergens in centrum, zuid of oost, maar ik houd alle opties open. Wat voor soort woning het wordt maakt me niet eens zoveel uit, maar ik zou 3 of meer kamers wel erg fijn vinden. Dat geldt ook voor tuin of balkon, maar ik moet het al zo lang zonder die luxe stellen, dat ik het nog wel even zonder kan stellen. Goede OV-verbindingen vind ik wel belangrijk. En ik wil natuurlijk binnen het kwartier fietsen in het centrum kunnen komen! Ben al druk aan het browsen in de sites van de woningcorporaties, woningnet en rooftraq, maar wie weet levert deze oproep nog iets nieuws op.
Vandaag kan ik voor de eerste keer in mijn leven zeggen dat ik werkloos ben. Nu heb ik in mijn werkzame leven ook nog 14 jaar een eigen bedrijf gehad, maar dat is alweer een tijdje geleden. Maar buiten die 14 jaar heb ik altijd werk gehad. Dat had er vooral mee te maken dat ik bij eerdere banen veel vroeger zag aankomen dat ik werk moest gaan zoeken dan nu het geval is. Financieel merk ik er voorlopig nog niet zo veel van, maar het voelt wel vreemd aan. Niet meer op vaste dagen naar dezelfde plek gaan geeft een apart en licht onaangenaam gevoel van vrijheid. Maar wat ik nu al het meeste mis zijn mijn collega’s. Toen ik in 1992 een eigen bedrijf begon, had ik ook dat gevoel, maar het lijkt nu veel sterker. En het was voor mij als ondernemer uiteindelijk aanleiding om personeel aan te nemen. Zouden de collega’s van toen minder leuk zijn geweest dan die van nu? Dat geloof ik absoluut niet, maar het zijn wel andere mensen en nog veel belangrijker: ik ben anders dan toen. Ik heb de afgelopen paar jaar mogen samenwerken met gezellige, interessante en gedreven cultuurliefhebbers. En ik ben er nog meer dan daarvoor achtergekomen dat dat is wat ik wil: werken in een omgeving waar cultuur centraal staat. Niet dat andere dingen niet belangrijk zijn, maar dit is waar ik blij van word, waar ik verstand van heb, en waaraan ik een bijdrage kan en wil leveren.
Ik verzamel mijn ‘wilde plannen’ al heel lang. Sommige zijn groot en ambitieus en anderen zijn juist heel bescheiden van opzet. Ik realiseer me dat een mens niet al zijn plannen kan realiseren, maar ik kan ze niet weggooien. Ik probeer alle ideeën die een beetje levensvatbaar zijn gewoon te bewaren tot er een gelegenheid komt er daadwerkelijk iets mee te doen. Zo’n gelegenheid is het driemaandelijke symposium van Mediamatic en Stichting Doen, Kom je ook, die op donderdag 10 maart 2010 zijn 9e editie had. Kom je ook biedt een platform voor nieuwe ideeën in de vorm van een pitch-wedstrijd waarbij je in twee minuten moet proberen het publiek voor je idee te winnen. Ik wilde al heel lang een keer meedoen, maar deze keer is het er eindelijk van gekomen. Daarvoor heb ik mijn idee ‘Virtueel Museum IRL’ uit de kast gehaald. Wat dat plan inhoudt? Kijk zelf maar. Ik heb overigens niet gewonnen, maar meedoen was me ook al veel waard!
