Ad Aerts

Ieder land heeft geschiedenis die het liever zou vergeten. Grote geschiedenis die jaren duurt en hele continenten betreft, maar ook kleine geschiedenis. Gebeurtenissen van maar een paar minuten die nooit hadden mogen gebeuren. Te gruwelijk en te beschamend om zelfs indirect aan terug te denken. Zo ook een groot feest in het kasteel van het Oostenrijkse dorpje Rechnitz, waar iedereen van enig belang aanwezig was.  Het was het laatste feest, want het was duidelijk dat over enkele dagen de Russen zouden binnenvallen. De oorlog kon ieder moment voorbij zijn. Door een onvoorspelbare en niet na te vertellen samenloop van omstandigheden hebben alle feestgangers aan het einde van het feest een geweer in hun handen. Geweren die worden leeggeschoten op 180 hongaarse joden, waarvan geen het bloedbad overleeft.

Fier staat hij op de brug als een bevaren
kaptein, met gouden strepen, pet en al.
Voorheen was hij een stuurman aan de wal,
steeds vol kritiek, geladen met bezwaren

tegen ‘t beleid van die zijn meerdren waren;
nu weet hij amper wat hij zeggen zal,
verwisselt stuur- en bakboord, schoot en val,
en commandeert bij voorkeur met gebaren.

Op woensdag 9 juni hebben anderhalf miljoen Nederlanders op de PVV gestemd. De overige miljoenen reageerden geschokt en verbaasd met als achterliggende gedachte dat niemand met een beetje gezond verstand voor zo’n verkiezingsprogramma kan zijn. En de conclusie die veel mensen trokken was dan ook dat dat het geval moest zijn: PVV-stemmers zijn dom.  Op facebook kreeg de pagina ‘We apologize for the 1,5 million dutch people that voted for Geert Wilders‘ in twee dagen tijd meer dan  30.000 fans.  Bij mij kan dat er niet in. Het lijkt me wel erg onwaarschijnlijk dat bij zoveel mensen het IQ gehalveerd zou zijn. Maar zelfs als dat het geval is, kun je anderhalf miljoen mensen niet negeren. Niet in het dagelijks leven, en niet in de politiek. Geert Wilders zei het op de verkiezingsavond al: De Nederlandse politiek kan niet mee om de PVV heen. Ik durf daar nog aan toe te voegen dat de Nederlandse politiek dat ook niet moet willen.  Het enige wat je daarmee bereikt is dat Nederland in twee kampen verdeeld wordt, die niet met elkaar communiceren: het is zij of ons. Dat is geen goed startpunt om de problemen aan te pakken waar ons land nu mee zit.

In een afgeladen Theater Carré werd op 1 juni Het Holland Festival 2010 geopend met een wel heel bijzonder concert. Op het programma stond een eerbetoon aan de meest beroemde en gewaardeerde zangeres van de Arabische wereld, de in 1975 overleden Oum Kalthoum. Hoewel ze hier vrijwel onbekend is, heeft ze in haar geboorteland en ver daarbuiten de status van superster. Met haar uitgesproken voorkeur over wat ze wilde zingen heeft ze ook veel muziek en teksten laten schrijven. Daarmee leverde ze ook een grote bijdrage aan de Arabische populaire muziek.

Bijzondere dag 1 juni 2010. Op dit dag was ik namelijk in twee theaters. ‘s Avonds was ik bij de openingsvoorstelling van het Holland Festival in Carré, en eerder op die dag was ik in het nieuwe Bijlmer Parktheater. Ik was er alleen niet voor een theatervoorstelling of concert, maar voor een ‘Kom je ook?‘ dag, georganiseerd door Stichting Doen en Mediamatic. Deze dagen worden een paar keer per jaar georganiseerd met elke keer een ander thema, maar wel steeds bekeken vanuit het perspectief van nieuwe media en de kunst-, cultuur- en erfgoedsector (je weet wel, die linkse hobby die na de verkiezingen van 9 juni misschien wel wordt opgeheven).  Vast element van deze dagen zijn de elevator pitches waarbij in een moordend tempo een handvol nieuwe-media ideeen voor de erfgoedsector de revu passeren. De winnaar krijgt professionele ondersteuning bij het realiseren van het idee. Deze dagen zijn iedere keer weer inspirerend, en ook de vijfde editie van ‘Kom je ook?‘ was daarop geen uitzondering. Het thema van ‘Kom je ook?‘ 5 was het vertellen van verhalen in in de kunst-, cultuur- en erfgoedsector. In dat kader mocht ik zelfs meedoen met een workshop van meesterverteller Wijnand Stomp.

Met het verlaten van de prachtige gebouwen aan de Amsterdamse Herengracht besloot Theater Instituut Nederland (dat nu graag gewoon kortweg TIN wil heten) dat ze vanaf dat moment haar publiek zelf zou gaan opzoeken. De afgelopen anderhalf jaar heeft dit al geleid tot tentoonstellingen in Zwolle en in Amsterdam. Maar met geen tentoonstelling gaat TIN zo ver met het opzoeken van haar publiek dan met de reizende tentoonstelling ‘Ergens en Overal’, een tentoonstelling over 40 jaar locatietheater in Nederland.

Nog niet zo lang geleden waren websites statisch, niet meer dan digitale folders met een beperkt aantal vaste pagina’s, waarvan de inhoud hooguit eens in de paar maanden veranderde. Dat soort websites willen we tegenwoordig niet meer, omdat een bezoeker er maar een keer naar gaat kijken en daarna nooit meer. De reden voor die statische websites was overigens niet dat organisaties nooit iets nieuws te melden hadden. We wisten in de middeleeuwen van Internet  nog niet wat met het idee van ‘website’ aan moesten en daarnaast was het ook veel te bewerkelijk om je website regelmatig bij te werken. Het was net als in de ‘gewone’ middeleeuwen monnikenwerk.  Tegenwoordig willen we onze websites regelmatig bijwerkenen we willen bezoekers die regelmatig terugkomen. En we willen nog veel meer dan dat. Om te beginnen willen we het allemaal zelf kunnen doen…



Om te beginnen bij het begin: Het is lente, nacht zonder maan in de kleine stad, zonder ster en bijbelzwart, de stille straten en het gekromde vrijers- en konijnenwoud hinken onzichtbaar naar de sleezwarte, trage, zwarte, kraaizwarte, sloepdobberende zee. De huizen zijn blind als mollen (hoewel mollen scherp zien vannacht in de wroetende fluwelen valleien) of blind als Kapitein Kat daar in het gedempte ruim bij de pomp en de dorpsklok, de winkels in de rouw, het huis van het Nutsgebouw in weduwendracht. En alle mensen in de gewiegde en verstomde stad liggen nu te slapen.

Ik ben een domeinverzamelaar en dat geldt ook voor de organisaties waarvoor ik werk. Voor ieder wild plan, gepland project of concrete toepassing registreren we een of meer passende domeinnamen. Een domein is snel geregistreerd, maar het kost veel meer tijd er afscheid van te nemen. Zelfs bij domeinnamen die het nooit echt tot een project hebben gebracht blijf je iets houden van ‘je weet nooit wanneer het van pas komt’.  Maar dat ‘wanneer’ komt vervolgens nooit. Maar ook domeinnamen bij op zich geslaagde projecten blijven veel langer hangen dan nodig of nuttig. Voor één van ‘mijn’ organisaties, Stichting sArte.nl, ga ik weer eens een keer een opruiming houden. Om te beginnen heb ik zojuist het domein ‘valentijnswensen.nl‘ via ebay te koop aangeboden. De layout is niet meer van deze tijd, en als project past het ook niet echt bij onze stichting. Ben benieuwd of het gaat lukken en of we er een leuke prijs voor gaan krijgen.

Als ik zo om me heen kijk lijken mensen het er aardig over eens te zijn wat een geslaagd project is: dat is een project dat oplevert wat is afgesproken, binnen de tijd en binnen de kosten.   Daar zijn we het best wel over eens.  Toch is dat in de praktijk meer uitzondering dan regel. Bij veel projecten zie je dat de minder opleveren dan verwacht met (veel) hogere kosten in tijd en geld.  Volgens mij moet dat veel beter kunnen.  Eigenlijk vind ik dat  een project pas echt geslaagd als  alle betrokkenen heb gevoel hebben dat meer heeft opgeleverd dan je had mogen verwacht binnen de beschikbare tijd en kosten. Of ben ik nu naïef? Nee, dat ben ik zeker niet.