Ad Aerts » Algemeen

De sint is mij vergeten

Ad — Mon, 05 Dec 2011 18:48:12 +0000

De Sint is mij vergeten
Hij zag me weer niet staan
Niets lekkers om te eten
Niets leuks om in uit te gaan

De Sint is mij vergeten
De oude veteraan
Laat het weer eens afweten
Die heilige birmaan

De Sint is mij vergeten
Zat aan de valeriaan
At veel te veel boleten
Dronk als een baviaan

De Sint is mij vergeten
Zoals ik na heb kunnen gaan
Is hij verzonnen, zogeheten
De man is mythomaan!!

Who’s Afraid of Representation

Ad — Thu, 03 Nov 2011 22:37:13 +0000

Twee tafels en een stoel. Zij staat achter een tafel waarop een dik boek ligt met daarin performance beschrijvingen van body-art kunstenaars. Willekeurig slaat ze het open en noemt een naam en de pagina waarop de naam genoemd wordt. Hij zit en geeft het aantal seconden die zij uit het boek mag voorlezen. Een aantal dat veel lijkt op het pagina-nummer. Zij loopt naar een plek achter een projectiescherm waarop ze ook meteen verschijnt. Ze begint voor te lezen. Body-art perfomances zijn de meest extreme die je je kunt voorstellen. Er vloeit altijd bloed. Ze leest de teksten rustig en zonder emotie. Als het aantal toegekende seconden is verstreken, onderbreekt hij haar. Een enkele keer gaat niet zij iets vertellen, maar hij. Hij gaat dan vóór het scherm staan en is dan opeens Hassan Ma’moun, die ooit bij zijn werkgever in Beiroet totaal onverwachts het vuur opende op zijn collega’s. Hij doodde er acht en verwonde er vier. De dialogen die de man en de vrouw voeren zijn in het Engels. De teksten die voor en achter het scherm gesproken worden zijn in het Arabisch. Op het videoscherm verschijnt dan de vertaling in het Duits.

Het resultaat is een beklemmende, gruwelijke voorstelling. Gruwelijk, ook al is er niets gruwelijks te zien en worden alle teksten even beheerst en emotieloos uitgesproken. De beschrijvingen van de body-art performances hebben geen opsmuk nodig om gruwelijk te zijn. Hetzelfde geldt voor de bekentenis van Hassan Ma’Moun, die zijn actie tot in het grootste detail beschrijft. Een beklemmende contrast tussen de twijfelachtige artistieke prestaties van achter het videoscherm en de zorgvuldig geplande moord die ervóór beschreven wordt.

Ik weet niet goed wat ik met deze voorstelling aanmoet. Ik kon mijn aandacht niet loslaten van de gruwelijke teksten, maar niet van harte. Ik vraag me ook erg af wat de maker van de voorstelling ermee wilde zeggen, wilde bereiken. De voorstelling raakte me wel, maar ik moet wel vaststellen dat ik toch liever niet op deze manier ‘geraakt’ word.

Gezien op 3 november 2011 in Berlijn (Hau2)

Toneelgroep Het Volk – Stookolie en Sangria

Ad — Sun, 30 Oct 2011 17:00:46 +0000

Het zal je maar gebeuren. Ga je met je (veel) jongere vriendin op vakantie naar Spanje, raak je je koffer kwijt, is daar je hotel overboekt en word je overgeplaatst naar een appartement dat een eind lopen is, maar wel pal aan het strand ligt. In dat appartement heeft echter ook al een ander stel zijn intrek genomen. En alsof dat niet genoeg is, valt de regen met bakken uit de lucht en vergaat na een paar dagen een tanker voor de kust zodat het strand besmeurd raakt met een dikke laag stookolie. Een stapel complicaties waar een gemiddelde kluchtenschrijver zich niet aan zou wagen. Maar wel de Haarlemse toneelgroep Het Volk, die al 35 jaar eigenzinnig volkstoneel maakt, die hiermee een hilarische theateravond brengt met de voor deze groep zo herkenbare ingrediënten als sterke dialogen, overtuigende personages en diep inzicht in de interactie tussen mensen.

Dit stuk is overduidelijk bedoeld als een klucht en wordt ook zo gespeeld. Snel, komisch en met veel misverstanden. Toch is het ook heel duidelijk een stuk van ‘Het Volk’ gebleven. De hang naar het absurde maar zeker ook het onvermogen en de onwil van mensen om echt met elkaar te communiceren drukken een vertrouwd stempel op deze voorstelling. Bijzonder voor deze voorstelling van de groep is dat Joep Kruiver ‘vervangen’ is door Minke en Karlijn Kruijver, dochters van Wigbolt Kruijver die samen met Bert Bunschoten wel nog te zien is. Het is dus geen voorstelling van de drie vaste mannen van Het Volk. Minke en Karlijn Kruiver geven op een schitterende manier gestalte aan de jonge minaressen, met als hoogtepunt een schitterend tweestemmig duet.

De voorstelling is als vanouds geregisseerd door Aike Dirkzwager en is nog tot en met 16 juni 2012 te zien in de Nederlandse theaters.

Gezien op 26 oktober 2011 in Haarlem (Toneelschuur, Première)

Theatercafé

Ad — Sun, 16 Oct 2011 08:09:19 +0000

Ik blijf me erover verbazen dat veel horeca-voorzieningen in en bij theaters niet verder komen dan de pichtmatige kopjes koffie en glazen wijn in de pauze. Juist een horeca-voorziening bij een theater (of concertzaal) heeft de mogelijkheid om een avond uit tot een complete ervaring te maken, waarin voorstelling of concert centraal staan, maar waarbij ook voor en na een en ander te beleven en te genieten valt. En dat mis ik heel vaak.

Ik stel me voor dat je ruim voor de voorstelling al naar je theatercafe gaat om vooraf al te genieten van wat je gaat krijgen. Je ontmoet mede-bezoekers, krijgt informatie over de voorstelling, en wordt in alles in de stemming gebracht voor die voorstelling. Een theatercafe zou moeten aanmoedigen dat bezoekers elkaar aanspreken over voorstellingen, uiteraard van die avond, maar dat mogen natuurlijk ook voorstellingen zijn die al geweest zijn, of die nog moeten komen. Na de voorstelling ga je bij een hapje en een drankje napraten, en kun je ook meteen kaartjes kopen voor andere voorstellingen in het theater waar je geweest bent, maar zeker ook in andere theaters. Social media kunnen een waardevolle aanvulling zijn op het ‘Theatercafe Nieuwe Stijl’, maar theaterbezoek is vooral een In Real Life activiteit. Daar kun je als theater, als horecaondernemer en als theaterbezoeker veel plezier van hebben.

Wat mij betreft zou het belangrijkste uitgangspunt moeten zijn: Mensen gaan uit, en willen van een avondje uit het meeste maken. De voorstelling is belangrijk, maar het genieten wordt groter als je het vooraf en achteraf met anderen kunt delen. Daarin kan het theatercafe een belangrijke actieve rol spelen.

Rituelen

Ad — Tue, 27 Sep 2011 08:25:27 +0000

Ik zie mezelf graag als een redelijk denkend en verstandig mens. Ik heb gestudeerd, houd van kunst en wetenschap en heb een groot vertrouwen in mijn vermogen om te leren wat ik nog niet weet en te leren begrijpen wat ik nog niet begrijp. Hoeveel tijd dat dan ook kost. Tegelijkertijd wordt mijn besef steeds groter dat ik eigenlijk helemaal niets weet en nog veel minder begrijp. En daartegen wapen ik mezelf niet met ongeloof of verzet maar met respect voor het onbekende en onbegrijpelijke. Dan ben je toch een verstandig mens?

Tegelijkertijd zie ik in mezelf een grote behoefte om me over te geven aan wat ik niet begrijp en wil ik genieten van ongrijpbare dingen als hoop en vertrouwen. Ik heb me heel lang afgezet tegen de rijke traditie aan rituelen en symbolen in de Rooms-Katholieke kerk waarmee ik ben opgegroeid. Ik vond dat rituelen iets waren voor mensen die niet konden omgaan met onzekerheid en onwetendheid. Maar intussen zie ik hoe in mijn eigen leven ook allerlei rituelen ingeslopen zijn. Zoals het kadootjes-ritueel. Ik heb altijd mijn ogen open voor dingen die ik weg kan geven. Het gebaar van iets geven dat je speciaal voor die persoon gevonden hebt, heeft voor mij heel veel waarde. Daarbij speelt de formele waarde van dat geschenk geen enkele rol. Ik hecht ook heel veel waarde aan het ‘ritueel’ van samen eten. Intussen ben ik er wel van doordrongen hoe belangrijk dit soort persoonlijke rituelen voor mensen zijn, en dus ook voor mezelf.

Onkerkelijk als ik ben, heb ik toch ook rituelen die hun oorsprong vinden in mijn Katholieke opvoeding. Ik kan nog steeds geen open kerkdeur voorbijgaan zonder naar binnen te gaan om een kaars op te steken. Maar ik brand tegenwoordig ook bewust kaarsen voor mensen. Ik help graag mensen en zie graag dat het goed gaat met de mensen die me lief zijn. Maar lang niet altijd kun je daar een zelf een daadwerkelijk productieve bijdrage aan geven. In zo’n geval brand ik kaarsen. In mijn huis hangt een foto van mijn overleden ouders. Daarvoor staat een tafeltje dat ik eigenlijk gewoon over had, maar dat ik nu vooral gebruik om voorwerpen en foto’s neer te zetten van mensen die wat voor me betekenen. En het is een tafeltje voor kaarsen. Mijn eigen eenvoudige huisaltaar.

Muziek

Ad — Mon, 12 Sep 2011 10:17:42 +0000

Ik was ooit als geluidstechnicus betrokken bij een jongerenkoor, in een tijd dat ik nog meer met kabels, stekkers en knoppen had dan nu het geval is. Ik had nooit een instrument bespeeld, maar al doende leerde ik een beetje bas, gitaar en keyboard spelen. Met de nadruk op ‘een beetje’. En gaandeweg raakte ik meer betrokken bij de muzikale kant van het koor. De leukste ‘klus’ uit die tijd was dat ik samen met de vaste pianist een groot deel van de muziek van Jesus Christ Superstar heb uitgezocht en uitgeschreven, zodat we hiervan met het koor een concertopvoering konden geven. Toen de dirigent van het koor ermee ophield leek ook het koor op te houden met bestaan. Ik heb toen nog een afscheidslied voor die dirigent geschreven en met het koor ingestudeerd.

Groot was mijn verbazing dat enkele koorleden juist mij vroegen om een nieuw, kleiner koor te gaan leiden. Op dat moment kon ik nauwelijks muziek lezen, en had ik welgeteld één nummer gedirigeerd. Een grotere muziek-dilettant kun je je nauwelijks voorstellen. Maar ik was ook toen niet bang voor wat ik niet kende en kon, en ben de uitdaging aangegaan. Een koor-docent van de plaatselijke muziekschool heeft me daarbij enorm geholpen. Ik kocht wat een keyboard, wat synthesiser modules en een Atari 1040ST en begon zelf arrangementen te maken. Het was voor mij (en voor het koor) enorm hard werken, maar we hebben veel geleerd en leuke dingen gedaan.

Belangrijkste probleem was dat ik toen in Haarlem woonde en het koor in Geleen gevestigd was. Iedere zaterdag reisde ik drie uur heen en drie uur terug voor twee uurtjes repetitie. En daarbij kwam dan nog de voorbereiding. Op een gegeven moment was het voor mij niet meer vol te houden: het kostte gewoon te veel tijd. Met pijn in mijn hart ben ik gestopt. Mijn muziekinstrumenten heb ik sindsdien nauwelijks meer gebruikt.

Een mens kan niet alles. Ik zeg het vaak tegen mezelf en toch ga ik nog steeds regelmatig nieuwe uitdagingen aan. Maar op een gegeven moment moet je ook bereid zijn een afscheid te nemen van een oude uitdaging. En dus ga ik mijn midi muziekinstrumenten verkopen: Een Akai MX73 master keyboard, een Yamaha TX1P piano module, een Yamaha TX81Z synthesizer module en een Roland D110 synthesizer module. Na meer dan tien jaar niet meer bespeeld te zijn is het tijd dat ze een nieuw baasje vinden. Met pijn in mijn hart, want ik haat het als ik moet toegeven dat ik niet alles kan, en niet alles tegelijk….

Gruwelijke gerechten

Ad — Sun, 14 Aug 2011 18:52:16 +0000

Een van van beste vrienden vindt mijn kookkunst maar niks. Ik doe maar wat, vindt ze. Dat is waar. Ik bedenk rare combinaties van ingredienten. Dat is ook waar. En ik kook nooit eens een gerecht op de standaard manier. En ook dat is waar. Maar zo vind ik koken leuk. Spelen met eten, wat ik van mijn moeder vroeger nooit mocht. Maar voor vandaag had ik bedacht dat ik iets zou koken dat haar misschien wel zou kunnen aanspreken, en wel op de ‘normale’ manier. Ze houdt van de Indische keuken, dus wat ligt er dan meer voor de hand dan nasi goreng? Maar voorzichtig als ik ben, zou ik het eerst op mezelf uitproberen.

Dus ik naar google om te vinden hoe je nasi goreng maakt. Ik schrok me een ongeluk – er zijn blijkbaar honderden verschillende manieren om dat te doen. Sommige mensen doen er kip in, andere weer een lepel satesaus. Met en zonder taugeh, witte kool en wortel. Een enkel recept wilde bouillonblokjes, selderij of gehakt erin kwijt. Moeilijk kiezen, maar dit is er uiteindelijk in mijn nasi gegaan: gesneden varkenslappen, spekreepjes, ui, knoflook, prei, wortel, witte kool, taugé, trassi, djinten, ketoembar, sambal, ketjap, roerei, zout, peper. Bij het koken rook het allemaal heerlijk, maar uiteindelijk moest ik toch vaststellen dat er best wat meer trassi, sambal en kruiden in hadden gemogen. Ben ik normaal met koken misschien wat te avontuurlijk, nu was ik veel te voorzichtig geweest. Leermoment. Maar na wat aanvullingen was het toch prima te eten! En ik heb de verleiding weerstaan om er rozijnen doorheen te doen!

Nu vraag je je natuurlijk af waarom deze blog ‘Gruwelijke Gerechten’ heet. Dat zit zo: die culinaire vriendin (die overigens zelf heel erg lekker kan koken en daar ook erg creatief mee is), vindt de meeste van mijn fantasierecepten ‘gruwelijk’. Ik liet op een gegeven moment vallen dat ik misschien wel een receptenbundel met Gruwelijke Recepten kon uitgeven. “Zou ik niet doen,” zei ze beslist. “Als mensen lezen ‘Gruwelijke Recepten’ verwachten ze iets gruwelijk lekkers!” Weer een droom in de kiem gesmoord.

Wie snijdt het vlees op zondag?

Ad — Thu, 04 Aug 2011 21:04:43 +0000

Mijn ouders hadden een degelijke ouderwetse visie op de keuken. Dat was onmiskenbaar het domein van mijn moeder. Mijn broertje en ik mochten niet eens helpen afwassen. Niet dat we het niet goed deden, maar veel te langzaam. Daar moest mijn moeder niets van hebben. Zij was een vrouw van aanpakken en niet treuzelen. Haar helpen met afwassen was al helemaal een onmogelijkheid. Niemand van ons kon haar bijhouden. Maar ook taken die bij andere gezinnen door vader werden uitgevoerd, waren het domein van mijn moeder. Zoals het snijden van het vlees (op zondag en op andere dagen). Niet dat ze dat mijn vader niet gunde, maar mijn vader was een geduldige en uiterst zorgvuldige man, die eerst ging plannen hoe het vlees verdeeld moest worden, dan in zijn hoofd een snijplan maakte, dan dan eerst overlegde met ons en uiteindelijk langzaam en met zekere hand het vlees aan stukken sneed. Maar ook dat ging veel te langzaam voor mijn moeder. Nog voor mijn vader had kunnen bedenken dat hij het vlees zou kunnen snijden, had mijn moeder het al gedaan. En een beetje dooreten alsjeblieft, want ze moest nog afwassen! Wat mijn vader overigens wel mocht doen was het draaien van de gehaktballetjes voor in de spaghetti. Daar werden zijn zorgvuldigheid en geduld door ons allemaal heel erg op prijs gesteld!

En zo kon het gebeuren dat mijn broer en ik al ruimschoots op de lagere school zaten toen mijn vader voor de eerste keer voor ons mocht koken. Mijn moeder was een dagje weg, maar ze had alles zorgvuldig voorbereid. Want zijn vond ook dat mannen sommige dingen gewoon niet kunnen omdat ze nu eenmaal man zijn. Koken hoorde daar ook bij. Spercieboontjes met aardappeltjes en een gehaktballetje. Daar kon toch niets mis mee gaan? Het ging geweldig en mijn vader heeft heerlijk voor ons gekookt. Hij had alleen wat problemen met het binden van de jus en in plaats van bloem of maizena aardappelmeel gebruikt. De jus was lekker, en snijdbaar. Mijn vader heeft ook heel lang moeten aanhoren dat hij snijdbare jus had gemaakt. Mijn broertje die toen meer praatjes had dan ik zou aan tafel op een gegeven moment zelfs gevraagd hebben: Papa, mag ik nog een stuk jus?

Fikkie en andere viervoeters

Ad — Sat, 30 Jul 2011 18:52:50 +0000

Ik heb nooit huisdieren gehad. Ja, eentje, en dat heeft nog geen halve dag geduurd. Ik zal een jaar of vier geweest zijn en ik kwam thuis na zes weken in een sanatorium in Egmond aan Zee te hebben gezeten. Ik had namelijk Asthma en het verblijf aan zee zou me goed doen, had de huisarts gezegd. Ik kan me overigens niet herinneren de zee gezien te hebben. Wat ik me wel herinner was een enorme zandheuvel die in een bos leek te eindigen. De andere kinderen waren ervan overtuigd dat er beren zaten. Ik ben regelmatig piepend en wel die heuvel opgeklommem om een glimp van die beren op te vangen. Dat werd natuurlijk niets. Verder was ik er vooral erg alleen. Toen ik thuiskwam hadden mijn ouders een verrassing voor me bedacht. Ze hadden een hondje voor me gekocht, Fikkie. Ik vond ook toen al dieren erg leuk. Wat ik me er nu van herinner leek het op een wat groot uitgevallen Jack Russell. Ik was er erg blij mee, maar daar maakte mijn Asthma snel een einde aan. Al snel had ik geen lucht meer en brachten mijn ouders me in paniek naar de huisarts. Ik kan me nog herinneren dat Fikkie in een mandje achterop de brommer werd weggevoerd. Volgens mijn moeder was de huisarts verschrikkelijk kwaad geweest ‘wil je dat kind dood hebben?’. Ik kan me onze huisarts als erg direct herinneren, dus zo’n vreemde opmerking was het niet voor deze ouderwets betrokken dorpshuisarts.

Asthma dus. Ik heb er in mijn jeugd veel last van gehad, maar ik leerde ook dat er goed mee te leven was als je maar uit de buurt bleef van alles wat je lucht kon wegnemen. En zo kreeg ik de naam geen dierenvriend te zijn. Ach, daar kon ik ook wel mee leven. Maar op een gegeven moment kreeg ik vrienden met katten en merkte ik dat ik daar geen, of in ieder geval veel minder last van had. Mijn asthma was aan het slijten, en doet dat steeds verder. Mijn luchtwegen zijn nog steeds gevoelig, maar het komt nog maar zelden voor dat ik kortademig word van dieren. Waar ik wel nog steeds erg gevoelig voor ben is ‘slechte’ lucht. Je moet met mij geen vuurwerk afsteken, en in een rokerige kroeg ben ik ook minder gezellig. Maar rokerige kroegen zijn er niet zo veel meer.

En nu heb ik voor het eerst in mijn leven katten als huisgenoten. Ze mogen een paar maanden blijven logeren omdat een van hun menselijke huisgenoten aan het revalideren is na een operatie. Ik kom er regelmatig thuis en kon het vanaf het begin goed met ze vinden. En eerlijk gezegd was ik apetrots dat hun baasjes juist aan mij vroegen of ik voor de katten wilde zorgen. Ik, die nooit in zijn leven huisdieren heeft gehad, op die paar uur Fikkie na, dan. Natuurlijk wilde ik dat! Ik verbeeld ze dat ze het hier wel naar hun zin hebben, en ik vind het ook geweldig ze als huisgenootjes te hebben. Ik ga ze nog missen als ze over een dikke maand weer naar huis gaan. Maar ook dan ga ik ze nog regelmatig zien, gelukkig.

Grote schoonmaak

Ad — Sat, 30 Jul 2011 13:35:31 +0000

Vorige week eens goed bekeken hoeveel internet domeinen ik nu eigenlijk in beheer heb. Ik ben daar erg impulsief in: zodra je een idee hebt, meteen het bijbehorende domein registreren, want je weet nooit of het later nog kan. Blijkbaar heb ik erg vaak ideeën waar een internet domein bijhoort. Het wordt hoog tijd om eens op te ruimen. Het liefst zou ik ze verkopen. Maar zou iemand de domeinen achter mijn verlopen ideeën willen hebben?

Dit is mijn (voorlopige) lijstje van te verkopen domeinen: