Ad Aerts

De vitrines in de mediatheek van het Theaterinstituut zijn opnieuw ingericht. Dit maal besteden ze aandacht aan Blind Date en haar prijswinnaars van de afgelopen jaren Leen Braspenning, Joëlke Sanders en Daniëlle van de Ven, Laura van Dolron en Keren Levi. De 3 overige vitrines hebben we ingericht met stukken uit een recente schenking van Warner van Wely. Het zijn o.a. affiches en foto’s uit de vroege Dogtroep periode 1975-1990.

If poisonous minerals, and if that tree,
Whose fruit threw death on (else immortal) us,
If lecherous goats, if serpents envious
Cannot be damn’d, alas ! why should I be ?
Why should intent or reason, born in me,
Make sins, else equal, in me more heinous ?
And, mercy being easy, and glorious
To God, in His stern wrath why threatens He ?
But who am I, that dare dispute with Thee ?
O God, O !  of Thine only worthy blood,
And my tears, make a heavenly Lethean flood,
And drown in it my sin’s black memory.
That Thou remember them, some claim as debt ;
I think it mercy if Thou wilt forget.

Deze vraag kwam ik vanmorgen tegen op twitter. Het antwoord is waarschijnlijk dat die 1,6 miljard er gewoon nooit waren.   Als ik jou beloof om je 1,6 miljard euro te betalen, dan bezit jij volgens de economische regels op datzelfde moment dat bedrag.  Hetzelfde gebeurt als jij mij een factuur stuurt voor dat bedrag (wel nog even BTW erbij tellen). Niet dat je wat met dat geld kunt, want het zit niet in je zak. En als jij toch alvast geld gaat uitgeven in de ‘wetenschap’ dat je 1,6 miljard euro hebt, dan heb je dus een probleem zodra blijkt dat je die 1,6 miljard niet gaat krijgen.  Het is toch eigenlijk wel heel erg raar dat je jezelf op die manier rijk kunt rekenen? En dat is precies een van de basisprincipes waar onze wereldeconomie op dit moment op gebaseerd is.  Zoek de fout…

Ik droom. Toch? Het is donker. Ik voel dat er mensen om me heen zijn. Ik hoor ze ademen. Maar ik zie ze niet. Dan hoor ik iets vallen. Ik kijk om me heen en zie iemand in een bundel licht op de grond liggen. We schuifelen voorzichtig dichterbij, want het is nog steeds donker je ziet alleen de gedaante op de grond. Geen beweging. We doen niets. We kijken alleen. En wachten. En dan weer een geluid van vallen. Ergens anders in de duisternis weer een bundel licht. En weer iemand die op de grond ligt. Terwijl het licht op de vorige gevallen gedaande langzaam wegvaagt, schuifelen we langzaam naar de nieuwe lichtbundel. In de hoop dat we daar antwoord vinden. Antwoord? We weten de vraag nog niet eens. En intussen blijft het donker…