De Sint is mij vergeten
Hij zag me weer niet staan
Niets lekkers om te eten
Niets leuks om in uit te gaan
De Sint is mij vergeten
De oude veteraan
Laat het weer eens afweten
Die heilige birmaan
De Sint is mij vergeten
Zat aan de valeriaan
At veel te veel boleten
Dronk als een baviaan
Twee tafels en een stoel. Zij staat achter een tafel waarop een dik boek ligt met daarin performance beschrijvingen van body-art kunstenaars. Willekeurig slaat ze het open en noemt een naam en de pagina waarop de naam genoemd wordt. Hij zit en geeft het aantal seconden die zij uit het boek mag voorlezen. Een aantal dat veel lijkt op het pagina-nummer. Zij loopt naar een plek achter een projectiescherm waarop ze ook meteen verschijnt. Ze begint voor te lezen. Body-art perfomances zijn de meest extreme die je je kunt voorstellen. Er vloeit altijd bloed. Ze leest de teksten rustig en zonder emotie. Als het aantal toegekende seconden is verstreken, onderbreekt hij haar. Een enkele keer gaat niet zij iets vertellen, maar hij. Hij gaat dan vóór het scherm staan en is dan opeens Hassan Ma’moun, die ooit bij zijn werkgever in Beiroet totaal onverwachts het vuur opende op zijn collega’s. Hij doodde er acht en verwonde er vier. De dialogen die de man en de vrouw voeren zijn in het Engels. De teksten die voor en achter het scherm gesproken worden zijn in het Arabisch. Op het videoscherm verschijnt dan de vertaling in het Duits.
Het zal je maar gebeuren. Ga je met je (veel) jongere vriendin op vakantie naar Spanje, raak je je koffer kwijt, is daar je hotel overboekt en word je overgeplaatst naar een appartement dat een eind lopen is, maar wel pal aan het strand ligt. In dat appartement heeft echter ook al een ander stel zijn intrek genomen. En alsof dat niet genoeg is, valt de regen met bakken uit de lucht en vergaat na een paar dagen een tanker voor de kust zodat het strand besmeurd raakt met een dikke laag stookolie. Een stapel complicaties waar een gemiddelde kluchtenschrijver zich niet aan zou wagen. Maar wel de Haarlemse toneelgroep Het Volk, die al 35 jaar eigenzinnig volkstoneel maakt, die hiermee een hilarische theateravond brengt met de voor deze groep zo herkenbare ingrediënten als sterke dialogen, overtuigende personages en diep inzicht in de interactie tussen mensen.
Ik blijf me erover verbazen dat veel horeca-voorzieningen in en bij theaters niet verder komen dan de pichtmatige kopjes koffie en glazen wijn in de pauze. Juist een horeca-voorziening bij een theater (of concertzaal) heeft de mogelijkheid om een avond uit tot een complete ervaring te maken, waarin voorstelling of concert centraal staan, maar waarbij ook voor en na een en ander te beleven en te genieten valt. En dat mis ik heel vaak.
Ik zie mezelf graag als een redelijk denkend en verstandig mens. Ik heb gestudeerd, houd van kunst en wetenschap en heb een groot vertrouwen in mijn vermogen om te leren wat ik nog niet weet en te leren begrijpen wat ik nog niet begrijp. Hoeveel tijd dat dan ook kost. Tegelijkertijd wordt mijn besef steeds groter dat ik eigenlijk helemaal niets weet en nog veel minder begrijp. En daartegen wapen ik mezelf niet met ongeloof of verzet maar met respect voor het onbekende en onbegrijpelijke. Dan ben je toch een verstandig mens?
Ik was ooit als geluidstechnicus betrokken bij een jongerenkoor, in een tijd dat ik nog meer met kabels, stekkers en knoppen had dan nu het geval is. Ik had nooit een instrument bespeeld, maar al doende leerde ik een beetje bas, gitaar en keyboard spelen. Met de nadruk op ‘een beetje’. En gaandeweg raakte ik meer betrokken bij de muzikale kant van het koor. De leukste ‘klus’ uit die tijd was dat ik samen met de vaste pianist een groot deel van de muziek van Jesus Christ Superstar heb uitgezocht en uitgeschreven, zodat we hiervan met het koor een concertopvoering konden geven. Toen de dirigent van het koor ermee ophield leek ook het koor op te houden met bestaan. Ik heb toen nog een afscheidslied voor die dirigent geschreven en met het koor ingestudeerd.
Een van van beste vrienden vindt mijn kookkunst maar niks. Ik doe maar wat, vindt ze. Dat is waar. Ik bedenk rare combinaties van ingredienten. Dat is ook waar. En ik kook nooit eens een gerecht op de standaard manier. En ook dat is waar. Maar zo vind ik koken leuk. Spelen met eten, wat ik van mijn moeder vroeger nooit mocht. Maar voor vandaag had ik bedacht dat ik iets zou koken dat haar misschien wel zou kunnen aanspreken, en wel op de ‘normale’ manier. Ze houdt van de Indische keuken, dus wat ligt er dan meer voor de hand dan nasi goreng? Maar voorzichtig als ik ben, zou ik het eerst op mezelf uitproberen.
Mijn ouders hadden een degelijke ouderwetse visie op de keuken. Dat was onmiskenbaar het domein van mijn moeder. Mijn broertje en ik mochten niet eens helpen afwassen. Niet dat we het niet goed deden, maar veel te langzaam. Daar moest mijn moeder niets van hebben. Zij was een vrouw van aanpakken en niet treuzelen. Haar helpen met afwassen was al helemaal een onmogelijkheid. Niemand van ons kon haar bijhouden. Maar ook taken die bij andere gezinnen door vader werden uitgevoerd, waren het domein van mijn moeder. Zoals het snijden van het vlees (op zondag en op andere dagen). Niet dat ze dat mijn vader niet gunde, maar mijn vader was een geduldige en uiterst zorgvuldige man, die eerst ging plannen hoe het vlees verdeeld moest worden, dan in zijn hoofd een snijplan maakte, dan dan eerst overlegde met ons en uiteindelijk langzaam en met zekere hand het vlees aan stukken sneed. Maar ook dat ging veel te langzaam voor mijn moeder. Nog voor mijn vader had kunnen bedenken dat hij het vlees zou kunnen snijden, had mijn moeder het al gedaan. En een beetje dooreten alsjeblieft, want ze moest nog afwassen! Wat mijn vader overigens wel mocht doen was het draaien van de gehaktballetjes voor in de spaghetti. Daar werden zijn zorgvuldigheid en geduld door ons allemaal heel erg op prijs gesteld!
Ik heb nooit huisdieren gehad. Ja, eentje, en dat heeft nog geen halve dag geduurd. Ik zal een jaar of vier geweest zijn en ik kwam thuis na zes weken in een sanatorium in Egmond aan Zee te hebben gezeten. Ik had namelijk Asthma en het verblijf aan zee zou me goed doen, had de huisarts gezegd. Ik kan me overigens niet herinneren de zee gezien te hebben. Wat ik me wel herinner was een enorme zandheuvel die in een bos leek te eindigen. De andere kinderen waren ervan overtuigd dat er beren zaten. Ik ben regelmatig piepend en wel die heuvel opgeklommem om een glimp van die beren op te vangen. Dat werd natuurlijk niets. Verder was ik er vooral erg alleen. Toen ik thuiskwam hadden mijn ouders een verrassing voor me bedacht. Ze hadden een hondje voor me gekocht, Fikkie. Ik vond ook toen al dieren erg leuk. Wat ik me er nu van herinner leek het op een wat groot uitgevallen Jack Russell. Ik was er erg blij mee, maar daar maakte mijn Asthma snel een einde aan. Al snel had ik geen lucht meer en brachten mijn ouders me in paniek naar de huisarts. Ik kan me nog herinneren dat Fikkie in een mandje achterop de brommer werd weggevoerd. Volgens mijn moeder was de huisarts verschrikkelijk kwaad geweest ‘wil je dat kind dood hebben?’. Ik kan me onze huisarts als erg direct herinneren, dus zo’n vreemde opmerking was het niet voor deze ouderwets betrokken dorpshuisarts.
Vorige week eens goed bekeken hoeveel internet domeinen ik nu eigenlijk in beheer heb. Ik ben daar erg impulsief in: zodra je een idee hebt, meteen het bijbehorende domein registreren, want je weet nooit of het later nog kan. Blijkbaar heb ik erg vaak ideeën waar een internet domein bijhoort. Het wordt hoog tijd om eens op te ruimen. Het liefst zou ik ze verkopen. Maar zou iemand de domeinen achter mijn verlopen ideeën willen hebben?
