Ad Aerts

Vandaag is het een jaar geleden dat Yonit uit het leven stapte.  De vierde poging in de tijd dat ik haar kende. Ik heb twee keer voor haar 112 gebeld en heb haar bij de voorlaatste poging zelf gevonden. En daarbij staat me onze eerste ontmoeting, bijna twee jaar geleden, nog zo helder voor ogen. Ik zie haar nog zitten in de IJ-kantine in Amsterdam-Noord. Stralende glimlach, grote ogen, en een verwachtingsvolle blik. Een mooie, leuke vrouw. Een paar stappen dichterbij zag ik haar onderarmen met daarop meer littekens dan ik ooit bij een mens heb gezien. Ze sneed dus. Ik schrok. Dat beeld van wanhoop en diepe ellende paste gewoon niet bij de brok levenslust die ik op dat moment voor me zag.  Ik wist dat ik er goed aan deed om afstand te houden, maar ik had me al laten inpakken.

De dag dat ik haar zelf vond zal ik ook nooit vergeten. Hoe ik voor haar bed stond, haar zag liggen en niet wist of ze nog leefde.  De opluchting toen bleek dat ze nog ademde.  Ik heb 112 gebeld, ben meegegaan naar  ziekenhuis en heb ik een paar dagen voor haar en haar dieren gezorgd. In die dagen kwamen we dichter bij elkaar dan ooit. Te dicht. Een week later belde ze me op om te zeggen dat ze het beter vond als we even geen contact meer zouden hebben.  Zodat we allebei konden bezinnen op onze vriendschap.  Ze noemde het ‘radiostilte’.  Ik vond het verschrikkelijk. Maar wat Yonit wilde gebeurde.  En zo kwam het dat we op haar sterfdag al geen contact meer hadden. En dat vind ik misschien nog het ergste: dat we nooit meer bij elkaar zijn gekomen.

Onze vriendschap heeft in het teken gestaan van tegenstellingen. Yonit was nu eenmaal een mens van extremen,  al wil ik me haar vooral herinneren als een intelligente, leergierige, sociale,  creatieve en inspirerende vriendin, die in zoveel  opzichten zo veel voor me betekend heeft. Ik had haar een gelukkiger leven gegund.

• Share
• Tweet