Ad Aerts

Ik noem mezelf al heel lang ‘cultuurnerd’.  Het is een woord waarvan de beide delen elkaar lijken tegen te spreken. Tegelijkertijd zijn de beide delen voor mij persoonlijk heel belangrijk. Ik houd van alles wat mensen zoal maken en bedenken. Dat is cultuur. In die definitie ben ik ook heel ruimhartig. Ik vind cultuur niet alleen leuk, mooi en boeiend, maar ik wil dat gevoel ook graag delen met anderen. Het leuke van deze tijd is dat er heel veel technieken beschikbaar zijn om cultuur (of wat dan ook) met anderen te delen. De nerd in mij beheerst veel van die technieken en ze graag in om cultuur met anderen te delen.  Het het is de techniek die musea de mogelijkheid geeft om hun hele collectie te laten zien (die meestal vele male groter is dan in de tentoonstellingsruimtes passen). Het is techniek die er voor zorgt dat we nu van verschrikkelijk veel boeken kunnen achterhalen in welke bibliotheek ze staan. Het is techniek die ervoor zorgt dat kunstenaars hun werk aan de hele wereld kunnen laten zien. En dat zijn nog maar een paar voorbeelden. De nerd maakt mogelijk wat de cultuurliefhebber graag wil. Ik werk dan ook graag samen met alle mogelijke soorten culturele ondernemers, van musea tot individuele kunstenaars.

Toch krijg ik met name op de vier letters ‘nerd’ regelmatig de kritiek dat  het te negatief zou klinken. Een nerd is immers een contactgestoorde computerfreak die niets met mensen te maken wil hebben. Hoewel ik mezelf daar absoluut niet in herken had ik op een gegeven moment onder druk van alle negatieve opmerkingen toch besloten dat ik het woord maar niet meer moest gebruiken. Tot een paar dagen geleden, toen ik mezelf bij de pitch workshop van een  ’Doe Het Niet Zelf‘ dag  in een jolige bui weer als cultuurnerd voorstelde. En ook toen was er iemand die vond dat ‘nerd’ te negatief klonk voor wat ik deed. Hoewel niet iedereen dat vond, zette het me wel weer aan denken. En ik kwam tot het inzicht dat ik mezelf best een nerd mag noemen, omdat ik dat ben, met mijn fascinatie voor techniek, stekkers, antennes en batterijen. Maar techniek is voor mij niet het onderwerp, maar het gereedschap. Waar het mij om gaat zijn mensen en wat mensen maken en denken.  Het woord ‘cultuur’ staat vooraan in het woord dat ik voor mezelf bedacht heb. Maar het is de ‘nerd’ in mij die dingen mogelijk maakt.

Bij mijn uiteindelijke pitch kwam ik nogal militant op en zei dat ik mezelf toch cultuurnerd bleef noemen, met in het kort de toelichting hierboven. Het werd een heel korte pitch, maar ook een hele duidelijke. Ik had niet get gevoel dat ik een perfecte pitch had gebracht, maar ik had mezelf wel geplaatst en had daar ook een goed gevoel over. Groot was mijn verrassing toen ik na afloop van die workshop een beker in handen gedrukt kreeg als winnaar van de pitchwedstrijd van die dag.   En toen wist ik het helemaal zeker: ik ben een cultuurnerd. En  ik ben er trots op, ook!