even stil
Vandaag zouden mijn ouders 54 jaar getrouwd zijn. Dat wil zeggen als ze nu nog leefden. Voordat ze trouwden hebben ze eerst 6 jaar ‘verkering’ gehad. Zo ging dat in die tijd. Vandaag sta ik even stil bij wat ze voor mij en mijn broer betekend hebben, wat ze allemaal voor ons hebben gedaan gedaan en gelaten. En ik sta stil bij wat ze voor elkaar hebben gedaan en gelaten. Hoe verschillend ze ook waren, ze hebben elkaar nooit in de steek gelaten en hebben altijd van elkaar gehouden met een vanzelfsprekendheid die voor ons langzamerhand onvoorstelbaar is geworden. Daarvoor hebben we veel te veel eigen ruimte nodig voor een eigen mening en en eigen leven. Dat is ook belangrijk, hoor ik mezelf zeggen. Maar tegelijkertijd sta ik graag even stil bij de gedachte dat mijn ouders me hebben laten zien dat het bestaat, twee mensen die een leven samen delen, die een leven lang elkaars steun, toeverlaat en lief zijn.
