Hoofd
Ik ben best goede vrienden met mijn hoofd. Het verwerkt een nooit stoppende stroom aan waarnemingen tot gevoelens, indrukken, conclusies en ideeën in steeds wisselende verhoudingen. Veel van de invoer en de resultaten slaat het op een heel kunstige manier op zodat alles weer beschikbaar is wanneer nodig. Daarbij heeft hoofd wel zo zijn eigen ideeën van wanneer wat ‘nodig’ is. Het zorgt ervoor dat er een glimlach op mijn gezicht verschijnt als het eerste lentezonnetje in mijn gezicht schijnt, maar ook dat ik heel snel een prototype kan maken van een complexe website die in datzelfde hoofd broedt. Het kan antwoord geven op gemakkelijke en moeilijkere vragen. Het geeft gevraagd en ongevraagd commentaar. En het staat altijd voor me klaar.
Wat ik bijzonder aan mijn hoofd waardeer is zijn fijn ontwikkelde zin voor nuance en betrouwbaarheid. Het kan zinnen als ‘Hoofddoekjes bedreigen onze samenleving’ interpreteren en beoordelen als symbolisch en een persoonlijke mening, hoewel deze als een observatie gepresenteerd worden. Het kent het onderscheid tussen de feitelijke betekenis van woorden als ‘altijd’ en ‘nooit’ en wat mensen ermee in verschillende situaties kunnen bedoelen. Het begrijp dat een tekst als ‘hoe gaat het’ maar zelden als vraag bedoeld is. Het belang dat het hoofd aan nuance en betrouwbaarheid hecht zorgt er echter ook voor dat het gemakkelijk valkuilen kunnen worden. Mijn hoofd wil met alle geweld weten hoe betrouwbaar observaties en conclusies zijn, en kan er extreem veel tijd aan besteden dat vast te stellen. In deze wereld met extreem veel prikkels en extreem weinig zekerheiden heeft mijn hoofd het dan ook vaak moeilijk. En toch blijft mijn hoofd optimistisch. Omdat het niet anders kan, maar ook omdat het ervan overtuigd is dat dat het enige werkbare uitgangspunt is. Hoe vaak het ook moet vaststellen dat optimisme achteraf soms (erg) misplaatst was.
Geen feilloos hoofd, dat hoofd van mij. Maar dat ben ik zelf ook niet. Al was het maar omdat ik soms onredelijke eisen aan mijn eigen hoofd stel. Soms gaat dat zo ver dat mijn hoofd staakt. Maar meestal blijft het fanatiek proberen al mijn observaties te verwerken, en al mijn vragen te beantwoorden, ook al levert iedere taak weer nieuwe taken op. Tot het op een gegeven moment alleen nog maar zijn takenlijst kan beheren. Proberen te beheren, in ieder geval. Hoog tijd dat ik eens wat beter rekening houd met dat hoofd van mij. Want ik kan het niet missen. Ik denk dat ik mijn hoofd eens wat vaker vrij ga geven…
Voor de goede orde: de afbeelding is een bronzen sculptuur van de Engelse kunstenaar Jim Bond. Ik heb het gekozen omdat het aardig verbeeldt hoe mijn hoofd zich soms voelt…
