Ad Aerts

Vandaag is het twee jaar geleden dat mijn moeder is gestorven. Ik kan me de dag nog heel goed herinneren. Haar huisarts belde en ik dacht eerst nog, wat leuk dat er iemand uit mijn geboortedorp belt. Maar hij had geen goed nieuws. Mijn moeder had die nacht in haar slaap een hartstilstand gehad. Ik ben meteen naar Limburg gegaan, waar ik nog afscheid van haar kon nemen. Ze lag er zo mooi en rustig bij. Later hoorde ik dat buurvrouwen haar hadden gevonden, de huisarts hadden gebeld en haar vervolgens gewassen en opgebaard. Dat kan alleen in zo’n kleine gemeenschap, dacht ik toen, en nu.

Mijn vader was toen al een paar jaar dood, maar ik heb niet het gevoel dat ik mijn ouders echt kwijt ben. Ik voel steeds duidelijker hoe ze voortleven in mij en mijn broer. Maar met het verlies van mijn moeder kreeg  ik toch het gevoel dat ik geen banden meer had met mijn geboortestreek, het dorp, het huis waarin ik geboren en opgegroeid was.  Ik was van de ene dag op de andere wees geworden.