Ad Aerts

Vorige week is het er eindelijk van gekomen om Antichrist van Lars von Trier te bekijken. Ik had mijn uiterste best gedaan er niets over te horen of te lezen. Ik wist niets van de film behalve dat ik zelf een mening moest vormen. Daar heb ik meestal geen problemen mee, maar deze film is in dat opzicht een enorme uitdaging.  Ik zou graag een mening geven in in een enkele zin, maar dat is gewoon onmogelijk. Voor mij dan.  Het probleem zit niet in de expliciete sex-scenes. Ook niet in de gruwelijkheden die getoond worden. Niet in de sprekende dieren die worden opgevoerd. Of in de symboliek die er als een dikke saus overeen ligt.  En zeker niet in het ongeloofwaardige verhaal.

Ik heb anderhalf uur geboeid gekeken, soms geschokt, vaak verrast, maar ook vaak geirriteerd. De beeldtaal van deze film vind ik ronduit meesterlijk. De film straalt uit dat regisseur en acteurs heel diep gegaan zijn om deze realiseren.  Maar het gevoel dat ik er uiteindelijk zo weinig mee kan, blijft overheersen. Ik kan dat niet goed van mezelf hebben. Deze film moet meer zijn dan een boosaardig en gruwelijk sprookje… Misschien moet ik het gewoon nog langer laten inwerken. Of nog een keer zien? Eh… nee, voorlopig even niet…  Bijna een week nadat  ik de film gezien heb, vraag ik me nog steeds af wat de film voor mij betekent.  Dat is op zich heel goed en iets wat maar weinig films zo heftig voor elkaar krijgen. Kunst hoeft niet te plezieren, kunst moet me wat doen, moet me raken.  En dat deze film me zo lang bezig houdt is eigenlijk alleen maar goed.  Maar ik hoop toch dat ik er nog achter kom wat deze film mij doet en hoe deze film mij raakt.