Ad Aerts

Wat mij betreft was het hoogtepunt van de uitreiking van de TIN Theaterprijzen op 11 november 2009  niet de uitreiking zelf, maar het gastoptreden van de grote charismatische filmkunstenaar Peter Greenaway die de bezoekers verraste met een provocerend en intrigirend college over beeldtaal. Over de nieuwe beeldtaal wel te verstaan. Want de oude beeldtaal heeft toch echt wel afgedaan na de uitvinding van de afstandsbediening aan het einde van de vorige eeuw. Wie wil er nu nog kunst tot zich nemen door twee uur stil te zitten en strak één kant uit te kijken? Dat is toch wel heel erg 20e eeuws. En vervolgens liet hij voorbeelden zien van nieuwe beeldtaal, waarvan hij vooraf al aangaf dat we met zijn allen wel eerst eens moesten leren met beeldtaal om te gaan. Een vermogen dat we sinds onze kindertijd toch aardig hebben verkwanseld.

Greeneway provoceert graag en goed. Maar tegelijkertijd weet hij je ook aan het denken te zetten, en met een paar welgekozen woorden laat hij je opeens anders kijken. En wat een genot is het om naar iemand te luisteren die aan de ene kant beweert dat beeld belangrijker is dan taal, en aan de andere kant alleen al door zijn taalgebruik, zijn zorgvuldig gekozen woorden en zinnen, met zorg uitgesproken zijn publiek weet te raken en te inspireren.

Maar het ging natuurlijk om die prijzen, gewonnen door  Sybren Kuiper voor zijn Julidans affiches,  Leo van Velzen met zijn spelfoto uit “Blik” en Jan Joris Lamers voor zijn hele scenografische oeuvre.  Meer informatie hierover is te vinden op de TIN Website. Maar is het heel erg als ik me die avond vooral ga herinneren als de avond waarop ik college heb gehad van Peter Greenaway?

Foto: Slawek