Glengarry Glen Ross gaat over een dubieus makelaarskantoor in slechte tijden.  Het gaat over kopers en verkopers. Maar het gaat vooral over scoren, schrijven en verkopen. Over competitie en ego’s. Over status en gezichtsverlies. Over wanhoop. Het is een toneelstuk over mannen in een mannenwereld. Een wereld die je gepresenteerd wordt in vlijmscherpe dialogen, gladde verkooppraatjes, en een plot vol list en bedrog.

Hoewel David Mamet‘s Glengarry Glen Ross regelmatig gespeeld wordt, en ook succesvol is verfilmd, had ik het nog nooit eerder gezien. Wel gelezen, naar aanleiding van een opvoering van Oleanna in 1994 (met o.a. Peter Faber). Hoewel het een echt ‘tekst’ stuk is (Mamet heeft er een Pulitzerprijs mee gewonnen), viel me bij het lezen al op dat hier een spetterende opvoering van te maken moest zijn. Die verwachting werd door regisseur Eric de Vroedt (die zelf ook de nieuwe vertaling maakte) helemaal waargemaakt in een levendige en fysieke  enscenering die veel meer bood dan de tekst alleen. Het stuk had me van begin tot einde in zijn ban, met als enige minpuntje dat ik niet alles kon verstaan. Maar dat kan natuurlijk ook aan mij liggen.

Het stuk is nog tot december 2009 in de Nederlandse theaters te zien.

Gezien op 2 oktober 2009  in Theater Frascati (Amsterdam)

• Share
• Tweet