Ad Aerts

Ik ben een ‘early adopter’ van Internet. Toen ik in 1992 mijn eerste domein registreerde was ik al jaren enthousiast email gebruiker via uucp en decnet. Vrijwel alles wat er sindsdien aan nieuwe technieken, middelen en platforms voor intermenselijke communicatie  voorbij is gekomen heb ik gebruikt. Van email tot irc, van orkut tot hyves, van usenet tot msn, om maar wat te noemen. Maar altijd als ik mensen ‘virtueel’ leerde kennen, wilde ik ze uiteindelijk ook graag ontmoeten. Of in ieder geval een keer bellen om de stem van de ander eens te horen. Niet uit achterdocht, en ook niet ter controle of verificatie, maar omdat ik altijd het gevoel had een zwaar onvolledig beeld van iemand te hebben tot ik hem of haar uiteindelijk een keer echt gezien had. 

Mijn ouders namen pas telefoon tegen de tijd dat ik eindexamen deed. Dat betekende vooral dat wanneer mijn vrienden en ik elkaar iets wilden zeggen, dat we dan de fiets pakten en elkaar opzochten. In het huis van mijn ouders hadden we toen ook heel veel aanloop. Er ging geen dag voorbij zonder dat vrienden van ons langs kwamen of wij zelf op bezoek gingen. Individueel maar ook samen. Toen ik studeerde was het vaak te veel gedoe om via een hospita of studentenhuistelefoon te bellen en zocht je elkaar ook nog veel op. Ik heb het gevoel dat dat steeds minder is geworden, naarmate we met z’n allen beter en op meer verschillende manieren bereikbaar zijn geworden. En als we elkaar nu opzoeken, moet er tussendoor zelfs nog gesmst of gemaild kunnen worden. En we zoeken elkaar zelden spontaan op – we spreken wat af en maken dan wel ook echt tijd voor elkaar. Ik voel me zelf intussen al heel erg ongemakkelijk als er mensen onverwacht op bezoek komen: is mijn huis wel netjes genoeg, heb ik wel genoeg in huis, heb ik wel tijd…

Is dit een trend? Dat we meer met elkaar communiceren, maar elkaar minder ontmoeten? En wat betekent dat voor het onderlinge contact dat we hebben? Is de moderne mens aan het vereenzamen? Ik denk dat je er niet onderuit komt vast te stellen dat we anders met contact en ontmoeten omgaan dan een jaar of twintig geleden (om maar wat te noemen). Ik kan me voorstellen dat het gemak van virtuele communicatie voor sommige mensen de verleiding groot maakt het dan maar gewoon daarbij te laten. Zelf zou ik dat niet kunnen. Ik heb (veel) tijd en ruimte voor mezelf nodig, maar kan absoluut niet zonder ‘echt’ contact. Dankzij alle moderne communicatiemiddelen heb ik veel mensen leren kennen, en ook vrienden gemaakt, waarvan sommigen mij heel erg dierbaar zijn. Er is nauwelijks een verkeerde manier te bedenken om mensen te ontmoeten, maar ik blijf erbij dat je mensen pas echt leert kennen als je ze ook daadwerkelijk ontmoet.

• Share
• Tweet