Goede voornemens
Tijdens mijn studietijd en de eerste jaren daarna ging ik vrijwel ieder week een keer naar het theater. Maar eerlijk is eerlijk, daarna is dat steeds minder geworden tot ik op een gegeven moment niet eens meer iedere maand een keer in het theater vinden was. Bij het opruimen van het huis van mijn ouders kwam ik toch nog vijf volle verhuisdozen tegen met de toneelteksten, programmaboekjes (met aangehechte kaartjes) en theaterjaarboeken die ik in die tijd verzameld heb. Zalig om doorheen te bladeren maar vooral om te merken hoe al bladerend herinneringen aan voorstellingen weer terug komen. Maar echt overzichtelijk is zo’n stoffige verzameling herinneringen natuurlijk niet. De theaterjaarboeken hielpen wel een beetje. Tot voor een jaar of tien kocht ik die ieder jaar weer om een beetje orde te brengen in mijn herinneringen, al brachten ze ook ieder jaar ook weer teleurstelling met zich mee over al die leuke voorstellingen die ik het afgelopen seizoen niet had kunnen zien.
Mijn nieuwe baan nodigt erg uit om weer meer te gaan zien. Tegelijkertijd wordt het me ook wel erg duidelijker dat het nog moeilijker is geworden alles te zien wat je zou willen zien. En de schade inhalen is er meestal niet bij. Bij de uitreiking van de BNG Nieuwe Theatermakers Prijs eerder vandaag zag ik fragmenten van zeven voorstellingen waarbij ik stuk voor stuk dacht ‘daar wil ik naar toe!’ Maar gemist is gemist want geen van de voorstellingen wordt dit seizoen doorgespeeld. Ik ga in ieder geval weer eens proberen om een echt theaterseizoen te beleven. Ik wil ook proberen om bij te houden welke voorstellingen ik bezocht heb, zodat ik straks niet alleen op boeken in dozen hoef terug te vallen. Of het gaat het lukken? De tijd zal het leren…
