Eigenlijk is ‘De Infiltrant’ een grimmig en boosaardig verhaal over vriendschap en verraad. Het gaat over twee vrienden die al jong in het criminele circuit terechtkomen. Een ervan zich ontwikkelt tot een medogenloze misdaadondernemer voor wie een menselijk leven niets waard is. De ander komt toch op het rechte pad, maar wordt uiteindelijk gedwongen zijn vroegere vriend te verraden. Een verhaal vol moord en doodslag. Een verhaal waarvan overduidelijk is dat het niet goed kan aflopen. Een ingewikkeld verhaal met een twintigtal personages met veel dialoog en veel actie. In een decor dat zichtbaar geinspireerd is door de film ‘Sin City’.
Het was weer een ouderwetse Steve Jobs stand-up show met veel ‘amazing’ en ‘awesome’, de presentatie van de iPad op 27 januari 2010. Het moet een vervanging worden voor pc, boek, krant, tv en gameconsole, bestuurd met je vingers op een aanraakscherm. Toegegeven, net als de eerder iGadgets ziet deze er weer lekker uit, en ik was al behoorlijk gevoelig voor iGadgets. Apple maakt mooie en bruikbare produkten, en ik ben nog steeds erg enthousiast over mijn iPhone, die mijn universele poort naar informatie, communicatie en amusement is geworden. Maar nu vraag ik me toch af: wil ik wel een A4 iPhone? Het mooie van de iPhone is zijn handzaamheid. En dit ding is gewoon te groot. Ik heb geen kledingstukken met zakken waar het in gaat passen. Je zou hem natuurlijk in een geile notepad sleeve kunnen meenemen, maar is het dan niet veel handiger je macBook daarin te stoppen? Net zo groot en met (nog) meer mogelijkheden.
#